Παρὰ πολὺς κόσμος μπερδεύει συστηματικὰ τὸν Καρανίκα μὲ τοὺς Καρανίκες. Ὅταν λέμε καὶ γράφουμε «Καρανίκας» ἐννοοῦμε σχεδὸν πάντα Καρανίκες. Καὶ αὐτὸ ἀρκετοὶ δὲν τὸ καταλαβαίνουν.
Διότι ὁ Καρανίκας ἔχει πάψη ἀπὸ καιρὸ νὰ εἶναι πρόσωπο ὑπαρκτό, μὲ σάρκα καὶ ὀστᾶ καὶ ἀποτελεῖ ἰδέα, σύμβολο καὶ ὀνομασία μιᾶς ὁλοκλήρου εὐγενοῦς τάξεως ἀνθρώπων ποὺ παράγονται ἀπὸ τὰ κόμματά μας, κάθε ἀποχρώσεως. Συνέχεια
Ἕνα οὐσιῶδες στοιχεῖο στὸ νὰ κατανοήσουμε τοὺς ὑπάρχοντες μηχανισμούς, ποὺ καὶ μᾶς σκοτώνουν καὶ μᾶς καθιστοῦν νοητικὰ ἐλεγχομένους, εἶναι ὁ μηχανισμὸς ποὺ στηρίζει τὸ χρῆμα, ἀλλὰ οὐδέποτε τὸ ἴδιο τὸ χρῆμα. Τὸ χρῆμα, σὲ ὅλες του τὶς μορφές, παρέμενε, παραμένει καὶ θὰ παραμένῃ μέσον ἐλέγχου ἀλλὰ ὄχι αὐτοσκοπὸς τῶν σαπροφύτων τοῦ πλανήτου. Ἡ κάθε εἴδους σύμβασις, ποὺ ὑποστηρίζει τὸ χρῆμα, σὰν (ἂς ποῦμε) φιλοσοφία, εἶναι αὐτὴ ποὺ στὴν πραγματικότητα ἐλέγχει παγκοσμίως τοὺς πληθυσμούς.

Βλέποντας μόνον καὶ μόνον τὴν μία καὶ μοναδική, κατὰ κύριον λόγον, εἰκόνα ποὺ κυκλοφορεῖ γιὰ τὴν (φερομένη ὡς) «νεό-ναζιστική» ἐγχώριο (ποιός ἦλθε;) ὀργάνωσιν Combat 18 (Hellas), ἡ μοναδικὰ (στὰ ὅρια τῆς ὑστερίας) ἀντίδρασίς μας θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁ ἔως δακρύων γέλως μας.