Down memory lane ἀπόψε.

Ὁ πατέρας μου καθὼς ἐμεγάλωνα ἔλεγε κάποιες μαγικὲς λέξεις, ποὺ μὲ ἐγοήτευαν.
Ἔτσι τὸν ἄκουγα νὰ λέῃ, «καϋμένε ἤμασταν τυχεροὶ τὸ ’44 καὶ εὑρέθημεν στὸν «ἐλεύθερο κόσμο», οἱ ΕΑΜίτες μᾶς πήγαιναν γιὰ λαϊκὴ δημοκρατία, δὲν θὰ εἶχε μείνει οὔτε ῥουθούνι ἀπὸ ἐμᾶς ἐὰν ἐπικρατοῦσαν, θὰ μᾶς πήγαιναν γιὰ μαχαίρι οἱ δημοκρατικοὶ πολῖτες». Συνέχεια
1972, μεσούσης της Χούντας, στο τελευταίο έτος της Σχολής Δημοσιογραφίας και Δημοσίων Σχέσεων «Ο ΟΜΗΡΟΣ», παροτρυνόμενοι από δύο τρείς δημοκράτες καθηγητές μας, φτιάξαμε ένα Σύλλογο Σπουδαστών, ζητώντας απαγόρευση της λογοκρισίας στα γραπτά των εξετάσεων μας και αναγνώριση της Σχολής ως κρατικής και όχι ως ημικρατικής, που ήταν τότε.


