Αὐτὸ ποὺ ἔχουμε χάσει.
Αὐτὸ ποὺ ὁ …«πολιτισμός» μας κοροϊδεύει.
Αὐτὸ ποὺ σαφῶς καὶ ΔΕΝ ἐνδιαφέρει τοὺς πολλούς.
Κι ὅλα αὐτὰ διότι ἡ Ἀρετὴ πλέον εἶναι κάτι …περιττό!!! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Εἶναι εὔκολο νὰ ἔχουμε τοὺς ἑαυτούς μας σὲ …γῦψο!
Συνδεόμαστε μὲ τὸν κόσμο μέσα ἀπὸ χιλιάδες κρυφὰ νήματα, πού, τὶς περισσότερες φορές, δὲν μποροῦμε νὰ τὰ διακρίνουμε.
Ὑπάρχουν τὰ νήματα τῶν προσδοκιῶν τῶν ἄλλων καὶ ἐκείνα ποὺ τὰ φτιάχνουμε ἐμεῖς, ἀπὸ ματαιοδοξία ἤ ἀπὸ φόβο.
Εἶναι εὔκολο μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ βάλουμε τὸν ἑαυτό μας σὲ ἕναν γύψο…
Κι ἂν δεν ἔχουμε τὴν ἐπίγνωσι καὶ τὴν εὐεληξία νὰ ἀπελευθερωθοῦμε ἀπ΄αὐτόν, μπορεῖ νὰ περάσουμε ὁλόκληρη τὴν ζωή μας ἐκεῖ μέσα.
Συνέχεια
Διαφορετικότης;
Διαφορετικότητα, στὶς ἡμέρες μας, σημαίνει κάτι …ἀκραῖο. Κάτι ἔξω ἀπὸ τὴν Φύσιν, τὴν Λογικὴ καὶ τὰ ἤθη μας.
Αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦν σήμερα διαφορετικότητα δὲν εἶναι κάτι ποὺ χρειάζεται ὁ πλανήτης ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον.
Σὲ κοινωνίες, σὰν τὶς δικές μας, ποὺ ἔχουν φθαρεῖ καὶ ποὺ ἀρνῶνται νὰ ἀποκτήσουν κοινοὺς στόχους, ἡ διαφορετικότης δὲν ὑφίσταται, μὲ τὴν πραγματική της ἔννοια. Ἁπλῶς κάθε φορὰ ἐκφράζεται τὸ παλαιὸ μὲ νέα ἐνδύματα. Συνέχεια
«Ἡ περιουσία σου κυλᾶ στὶς φλέβες σου…»
Καθῶς ὁ χρόνος κυλάει -εὐτυχῶς ὄχι γραμμικά καὶ ἐνίοτε γλυτώνουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ πάντα περιττὰ σημάδια του- κάποτε ἔρχεται ἀναπόφευκτα καὶ τὸ γνωστὸ ἐρώτημα στὴν ζωὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου… Αὐτὸ εἶναι ὅλο; Εἶναι σὲ μία δισδιάστατη καὶ περιορισμένη πραγματικότητα, μὲ τὶς στατικὲς της καὶ ὁμιχλώδεις ψευτογνώσεις καὶ μὲ τὶς καθημερινὲς της ἀνάγκες καὶ βιομέριμνα ποὺ ἐξαντλεῖται ἡ ἀνθρώπινη ζωή; Μποροῦμε πράγματι νὰ «ἀδράξουμε τὴν ἡμέρα»;Συνέχεια
Ὅταν οἱ δρόμοι χωρίζουν…
Ὑπάρχουν κάποιες στιγμὲς στὴν ζωή μας ἰδιαιτέρως ἐπίπονες καὶ δύσκολες.
Εἶναι ἐκεῖνες οἱ στιγμὲς ποὺ χωρίζουν οἱ δρόμοι μας μὲ ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπήσαμε.
Αὐτὸς ὁ χωρισμός, εἶτε ὁριστικός, εἶτε περιστασιακός, εἶναι πάντα δύσκολος.
Ἐκεῖ ὅμως ποὺ δύσκολα ἀποφασίζουμε νὰ ἐπικεντρωθοῦμε, ΟΛΟΙ μας, εἶναι στὸ νὰ ἀφήσουμε αὐτὸ τὸ ἀγαπημένο πρόσωπο νὰ πάρῃ τὸν δρόμο του, δίχως νὰ πονᾶμε πολύ, ἑστιάζοντας κυρίως σὲ αὐτὰ ποὺ μοιρασθήκαμε μαζύ του κι ὄχι σὲ αὐτὰ ποὺ χάνουμε. Συνέχεια
Ἄνοιξε ἕναν δρόμο…
Μόνος σου…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει πατήσει…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει φαντασθεῖ…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει ὀνειρευθεῖ…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει τολμήσει…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἄντεξε…
Ἐκεῖ ποὺ μόνον ἐσὺ μπορεῖς…
Ἄνοιξε ἕναν δρόμο μέσα στὸ ἄγνωστον… Ἕναν δρόμο χαρᾶς, ἀνθρωπιᾶς, ἐντιμότητος, δικαιοσύνης, εἰλικρινείας, ὀμορφιᾶς…
Ἀγνόησε τὴν ἀσκήμια καὶ τὴν ψευτιά… Ἀγνόησε τὴν ἀδικία καὶ τὸν φθόνο… Συνέχεια