Ἕνα παλαιότερον κείμενον, ποὺ πιστεύω πὼς πρέπει συχνὰ πυκνὰ νὰ ἐπαναφέρω, διότι μᾶς δίδει ἀφορμὴ γιὰ ἐπὶ πλέον ἔρευνα καὶ προβληματισμούς.
Δὲν θέλω νὰ χαλάσω τὸ ἑορταστικὸ τῶν ἡμερῶν κλίμα καὶ πρὸς τοῦτο δὲν θὰ ὑπάρξουν περισσότερα σχόλια.
Μόνον ὑπενθύμισις… ἡμέρες ποὺ εἶναι… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Λαμπρὴ Λαμπρὴ νὰ ἔχουμε…
Κι ἄς ξεφύγουμε ἐπὶ τέλους, ΣΥΝΕΙΔΗΤΩΣ, ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα καὶ τὰ σχετικά του.
Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἐτοῦτες τὶς ἡμέρες, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ἑορτάζουμε μίαν Ἀνάστασιν. Ἄλλοτε τῆς Φύσεως, μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Κόρης, ἄλλοτε τοῦ Διονύσου κι ἄλλοτε τοῦ Χριστοῦ. Τί σημασία ἔχει; Συνέχεια
Ξεφεύγουμε ἀπὸ τὸ παρελθόν μας μόνον ἑστιάζοντας στὸ μέλλον μας
Ὅλοι μας καθημερινῶς στριφογυρίζουμε γύρω ἀπὸ τὶς φοβίες μας, τὰ λάθη μας καὶ τὶς ἐνοχές μας. Ἀνασφάλειες κατακλύζουν τὶς σκέψεις μας καὶ μᾶς ἐμποδίζουν νὰ ἰσχυροποιήσουμε καὶ νὰ στηρίξουμε τοὺς ἑαυτούς μας τόσο, ὅσο χρειάζεται, πρὸ κειμένου νὰ μπορέσουμε νὰ ὑλοποιήσουμε μὲ ἀποφασιστικότητα εἰλημμένες ἀπὸ καιρὸ ἀποφάσεις μας. Καὶ ὑπάρχουν τόσα πολλὰ πράγματα ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε, μὰ ὅταν αὐτό-ἐγκλωβιζόμεθα σὲ φαύλους κύκλους τέτοιου εἴδους, ἡ ἀναβολὴ καὶ ὁ ὀλιγωρία μᾶς βαλτώνουν. Στὴν πραγματικότητα σέρνουμε ὅλο μας τὸ παρελθόν, κάθε στιγμή, σὲ κάθε μας συμπεριφορά, μὲ ὅλους τοὺς πιθανοὺς καὶ ἀπιθάνους τρόπους, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ ἀναβάλουμε τὸ αὐτονόητο χρέος ἀναλήψεως τῆς εὐθύνης μας γιὰ τὴν ἰδίαν τὴν ζωή μας. Συνέχεια
Θέλουμε πράγματι νά ἀπελευθερωθοῦμε;
Ἤ μήπως ὅλο αὐτό εἶναι κενό γράμμα;
Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ κατανοήσουμε τὸ τί πράγματι εἴμαστε διατεθειμένοι, πρὸ κειμένου νὰ ἀνακτήσουμε τὴν Ἐλευθερία μας, ἀπαιτῶνται σοβαρὲς ἐσωτερικὲς διεργασίες καὶ κυρίως ἰσχυρὰ δεσμευτικὲς ἀποφάσεις. Ἐὰν ἀκροβολιζόμεθα ἀνάμεσα ἀνάμεσα στὸ «λίγο ἀπὸ ὅλα» καὶ στὸ «δὲν βαριέσαι» εἶναι βέβαιον πὼς σιγὰ σιγὰ τὸ ὁποιοδήποτε θέλω μας θὰ μετουσιωθῆ σὲ ὠχαδελφισμό. Συνέχεια
Ξεκινᾶμε …μόνοι μας!!!
Κι ἐὰν τολμήσουμε, τότε ναί, πολὺ πιθανόν, θὰ βρεθοῦν κι ἄλλοι συνοδοιπόροι.
Δὲν μποροῦμε νὰ περιμένουμε ὅμως ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ μᾶς δείξουν τὸν δρόμο.
Τὸν δρόμο πρέπει μόνοι μας νὰ τὸν χαράξουμε καὶ νὰ τὸν πορευθοῦμε. Συνέχεια
Μία ἀπόφασις εἶναι νὰ ἀνθίσῃ ὁ κόσμος μας. (ἐπανάληψις)
Μία εἰκόνα ποὺ σὲ κάποιων τὰ μάτια μοιάζει μὲ διαμαρτυρία…
Στὰ δικά μου τὰ μάτια ὅμως μοιάζει μὲ ἀνάγκη…
Αὐτό, ποὺ ἐμεῖς ἀποκαλοῦμε πολιτισμό, δὲν εἶναι πολιτισμός… Εἶναι καταστροφή. Εἶναι τὸ τέρας ποὺ κατασπαράζει κάθε εἴδους ζωῆς καὶ τὸ ἀπολαμβάνει… Συνέχεια