…ποὺ θὰ σημαδεύη τὸ κεφάλι τοῦ παιδιοῦ σου!!!
Κάθε εὐρῶ σου καὶ μία σφαίρα τους ποὺ θὰ σημαδεύη τὴν καρδιά σου…
Κάθε εὐρῶ σου καὶ μία σφαίρα τους ποὺ θὰ κτυπήση στὸ κέντρο τοῦ στόχου τους… Ἐμᾶς…
Ἀφορμὴ γιὰ αὐτὲς τὶς σκέψεις μία φωτογραφία, μαζὺ μὲ τὰ σχετικὰ σχόλια τοῦ φίλου Κωσταντίνου Δημητριάδου:
Ἔβγαλα τὸν σκύλο μου, πρὸ δύο ἡμερῶν, πρωϊνὴ βόλτα….
Καὶ εἶδα αὐτό:
Συνέχεια
Ἀναφορικῶς μὲ τὸ κύμα δεξιοῦ «λαϊκισμοῦ», ποὺ σαρώνει τὸν δυτικὸ κόσμο, πολλοὶ Ἕλληνες φίλοι προβληματίζονται γιατί δὲν ὑπάρχει ἀνάλογο στὴν Ἑλλάδα.
Στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει καὶ δὲν θὰ ὑπάρξη ἀνάλογο κίνημα διότι δὲν ὑφίσταται ἡ κρίσιμος κοινωνικὴ μάζα ποὺ θὰ τὸ προκαλέση.
Μικρομεσαία τάξις δηλαδὴ μικρῶν ἐπιχειρηματιῶν καὶ κυρίως «μπλὲ κολλάρα».
Συνέχεια
Ὄχι γιὰ κάποιον ἄλλον λόγο, ἀλλά, νά… Ὅσο νἆναι, πρέπει νὰ ἀφήσουμε χῶρο ἐλεύθερο στοὺς ἐποίκους νὰ ἐξαπλωθοῦν κατὰ πῶς σχεδιάζεται ἀπὸ τὰ «ἀνώτατα» σαπρόφυτα τοῦ πλανήτου μας.
Οἱ σπασμωδικὲς ἀντιδράσεις τῶν φιλελέφτ καὶ τῶν ἐκτρωσάκηδων στὶς pro life ἀφίσες ποὺ ἀνηρτήθησαν σὲ χώρους τοῦ μετρὸ -χῶρο δημόσιο καὶ διαθέσιμο σὲ κάθε διαφημιζόμενο ποὺ πληροῖ τὶς προϋποθέσεις τοῦ νόμου- δείχνουν ὅτι φοβοῦνται. Φοβοῦνται διότι γνωρίζουν πὼς οἱ ἰδέες τους δὲν ἔχουν τὴν ἀποδοχὴ ποὺ θὰ ἤθελαν. Ἂν αἰσθάνονταν σίγουροι γιὰ τὸ αὐτονόητο τῶν ἰδεῶν τους, δὲν θὰ φοβοῦντο μερικὲς ἀφίσσες.
Συνέχεια
Αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ποὺ δολοφονοῦνται (ἀνάνδρως) στρατηγοὶ καὶ ἀθῷοι πολῖτες, μᾶς προέκυψε καὶ μία τεραστία ἔπαρσις ἀρκετῶν, ποὺ ἀνατρέχοντες στοὺς Περσικοὺς Πολέμους, λίγο ἔως πολύ, παπαγαλίζουν τὸ ἐξῆς σκεπτικό: «Ὅταν ἐμεῖς πολεμούσαμε (καὶ νικούσαμε) τὴν Περσία (σημερινὸ Ἰράν), οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν ὑπῆρχαν ἀκόμη καὶ ὡς …ὑποψία»!!!
Συνέχεια
Εἶναι ὀξύμωρον νὰ κυττᾶμε γύρω μας καὶ νὰ διαπιστώνουμε διαρκῶς τὸ πόσο λάθος εἶναι ὅλοι κι ὅλα.
Ἡ αὐτονόητος ἐρώτησις «ἐγώ τί ἔκανα;» ἤ ἡ «ἐγώ τί δέν ἐκανα;», ποὺ κανονικὰ ἔπρεπε νὰ θέτουμε διαρκῶς στοὺς ἑαυτούς μας, γιὰ τὸ κάθε τί, οὐδέποτε ἐκφράζεται. Πάντα φταῖν οἱ ἄλλοι γιὰ ὅλα. Κι ἔτσι, λησμονῶντας πὼς ἤμασταν ψηφοφόροι τῶν μὲν ἢ τῶν δὲ(ν) σήμερα γελᾶμε καὶ θρηνοῦμε, ταὐτοχρόνως, μὲ τὰ (κάθε λογῆς) τσιπροκούλλλιιικα ἐκλογικὰ ἀποτελέσματα, μά, ἀκόμη καὶ τώρα, ἀδυνατοῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ κατὰ πόσον ἐμεῖς, ὡς ἄτομα, ἀποδεχόμεθα, στηρίζουμε άλλὰ καί, καταληκτικῶς, ὑπερασπιζόμεθα τὴν δημοκρατία (τους), τὶς δημοκρατικὲς ἐκλογές (τους) καὶ φυσικὰ τὶς ὁποιεσδήποτε ἀπόψεις μας, ποὺ μόνον μέσῳ τοῦ κυνοβουλευτισμοῦ τους ἐλπίζουμε νὰ ἐκφρασθοῦν.
Οὐδὲ μία ἀμφισβήτησις, οὐδὲ μία αὐτοκριτική, οὐδὲ μία ἐναλλακτική.
Συνέχεια
