Πρὸ ἀρκετῶν μηνῶν, (8 Φεβρουαρίου 2013) εἶχα γράψει ἕνα κείμενον, σχετικῶς μὲ τὸν «ἀνθὸ τῆς Ἑλληνικῆς νεολαίας».
Ἤμουν κυριολεκτικῶς ἔξαλλη ὅταν εἶδα αὐτὴν τὴν φωτογραφία:
μὲ τὴν ὁποίαν οὐσιαστικῶς μοῦ ἀπεδείκνυε ἡ «Ἑλληνικὴ» νεολαία τὸ πόσο σιχαμερὴ κατήντησε.
Ὄχι στὸ Ὅλον της, ἀλλὰ δυστυχῶς, σὲ μεγάλο της τμῆμα.
Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα, κρανοφόροι, κουκουλοφόροι, ῥοπαλοφόροι μόνον γιὰ ἀφρὸς δὲν λογίζονται, διότι στὴν πραγματικότητα ἔπρεπε νὰ ἀναγράφουν στὰ «πανῶ» τους αὐτό: Συνέχεια
Πολὺ εὐχαρίστως!!!
Τὰ εἴπαμε…
Νὰ μὴ τὰ ξαναλέμε…
Ξεκινᾶμε πράγματι ἀπὸ τὸν γεωγραφικὸ προσδιορισμό, διότι πράγματι, αὐτὸν μόνον ἀντιλαμβάνονται, γιὰ τὴν ὥρα…
Ποιοί κατοικοῦν λοιπόν στά ἐδάφη τῆς Μακεδονίας; Σλαῦοι, Ἕλληνες καί Ἑβραῖοι*;
Σκασίλα μας. Μακεδόνες δέν θέλουν νά λέγονται; Συνέχεια
Ὄχι, δὲν φταίει τὸ κορίτσι…
Τὸ ποτάμι φταίει…
Ἴσως καὶ λίγο ἡ πεποίθησις πὼς μὲ τέτοιο ὄχημα …δὲν ὑπάρχουν ποτάμια!!!
Πάντως, δὲν εἶναι ἀστεῖο.
Τὴν φωτογραφία τὴν «ἁλίευσα» στὸ διαδίκτυο, σὲ κάποιες ἀναζητήσεις μου καὶ τὴν …ξέχασα.
Μετὰ ὅμως κι ἀπὸ τὶς τελευταῖες πλημμύρες στὸ Κολοράντο τὴν θυμήθηκα… Συνέχεια
«…Δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν μετονομασία αὐτῆς, ΑΥΤΗΣ ΕΙΔΙΚΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ.
Ὅλος ὁ χῶρος καὶ ὁ περίγυρός του, μὲ τὸ Θησεῖο, (Ναὸς τοῦ Ἡφαίστου), ἀνήκει καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ συνεχίσει νὰ ἀνήκει στὸν Ἥρωα Θησέα..»
Νεφέλη, Συμφωνῶ! Συνέχεια
Νά καὶ ἕνα ἄρθρο ἐκπαιδευτικοῦ ἀπὸ τὸ δδ:
Γράφει ο Βασίλης Συμεωνίδης
Στην αρχαία ελληνική έχουμε συχνή χρήση μετοχών και απαρεμφάτων, μονολεκτικών επιρρηματικών προσδιορισμών, σύνθετων λέξεων με προθέσεις και πλουσιότερο κλιτικό σύστημα. Αυτά η νεοελληνική τα έχει αντικαταστήσει με τη χρήση δευτερευουσών προτάσεων και περιφράσεων. Ο σύνθετος, πυκνός λόγος της αρχαίας ελληνικής είναι ξένος στη νεοελληνική γλώσσα που είναι αναλυτική.
Η παράλληλη διδασκαλία δύο μορφών της γλώσσας προκαλεί την άστοχη χρήση τύπων και τρόπων της αρχαίας, τη διείσδυση της στη νεοελληνική και τη διατάραξη της δομής που έχει η νεοελληνική.
Δύο χρόνια πρίν, τέτοιαν ἐποχή, ἡ Γεωργία καὶ ἡ Σοφία ἐγνωρίσθησαν. Μᾶλλον δὲν ἦταν καὶ πολὺ καλὴ ἡ ἰδέα αὐτῆς τῆς γνωριμίας. Σὲ πολὺ λίγη ὥρα, λίγο τὸ «πολύξερο» τῆς Σοφίας, λίγο τὸ «ἐγὼ τὰ ξέρω καλλίτερα» τῆς Γεωργίας, τὸ πῶς καταφέραμε νὰ μὴν πιασθοῦν μαλλὶ μὲ μαλλί, ἀκόμη δὲν τὸ ἔχω καταλάβει.
Δύο χρόνια ἐκύλησαν.
Δὲν ξανὰ εὑρέθησαν κάπου καὶ δὲν τὸ ἐπεδίωξαν.
Ἐχθὲς ὅμως τὸ …μοιραῖον τὶς ἐπέτυχε!!!
Ἡ Γεωργία φύσει καὶ θέσει ἀριστερῶν ἀπόψεων. Λίγο μὲ τὸν Τσίπρα, λίγο μὲ τὸ ΚΚΕ, λίγο μὲ τοὺς οἰκολόγους.
Τόσα χρόνια ποὺ τὴν γνωρίζω ἔχουμε σὲ πολλὰ συμφωνήσει ἀλλὰ σὲ πολὺ περισσότερα διαφωνήσει.
