Ο ελεύθερος άνθρωπος
είναι συνήθως μόνος.
Αν η αγάπη είναι σκλαβιά,
τότε δεν είναι αγάπη.
Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει την αίσθηση
της ειρηνικής σιγουριάς μέσα του.
Ο ελεύθερος άνθρωπος αρνείται να παρασυρθεί
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπελευθέρωσις
«Συγγνώμη Νικήτα μου…»
Κι ἐκεῖ ποὺ ἐπάσκιζα νὰ κοιμηθῶ, ἔρχονταν οἱ σκέψεις καὶ μοῦ γέμιζαν τὸ μυαλὸ εἰκόνες…
Εἶχα πάλι καταπιασθεῖ μὲ ἐκεῖνον τὸν Βῶκο καὶ τὰ ἐγκλήματά του μὲ τὸν ἐμπρησμὸ τοῦ στόλου μας.
Ἤμουν ἐξοργισμένη μὲ τὶς μεθοδεύσεις, μὲ τὶς προδοσίες, μὲ τὶς ἐξαγορὲς συνειδήσεων…
Ἔκλεισα τὰ μάτια καὶ στριφογύριζα. Ἀδύνατον. Δὲν ἐρχόταν ὁ ὕπνος.
Ἀκόμη μία νύκτα μὲ ἐνοχές… Μὲ τύψεις…
Κι ἐξ αἴφνης, ἔτσι, δίχως νὰ μὲ εἰδοποιήσῃ, βγαίνει ἐμπρός μου ὁ Νικήτας, ὁ Τουρκοφάγος.
Μέσα στὰ αἵματα τὸ πρόσωπό του καὶ τὰ ῥοῦχα του…
Συνέχεια
Ἕλληνες, μὴ φοβᾶσθε τίποτα!!!
Δὲν μπορεῖ ΚΑΝΕΙΣ νὰ μᾶς καταβάλῃ καὶ νὰ μᾶς νικήσῃ.
Θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἔχουμε ἀντιληφθῆ πρὸ καιροῦ. Τόση λύσσα… Τόση ἐπιθετικότης… Τόση προσπάθεια χειραγωγήσεως… Γιατί; Μήπως γιατί κάποιοι παίζουν τὰ τελευταῖα τους χαρτιά; Μήπως βλέπουν κάτι ποὺ ἐμεῖς ἀκόμη ἀδυνατοῦμε νὰ πιστέψουμε;
Ὅλα μαζύ… Ὅλοι μαζύ… Ὅλοι ἐναντίον μας…
Καὶ ξαφνικὰ ἀπὸ κάθε ἄκρη τοῦ πλανήτου ἐμφανίζονται «φιλέλληνες». Οἱ νέοι μας καθοδηγητές; Ὄχι… Τὰ νέα φερέφωνα… Τὰ φερέφωνα μίας παλαιᾶς τάξεως ποὺ μεταμορφώνεται σὲ νέα, ἀλλάζοντας Συνέχεια
Ἡ προπαγάνδα, τὸ «διαίρει καὶ βασίλευε» καὶ οἱ «ῥατσιστικὲς» κοινωνίες.
Ἔχω εὑρεθεῖ πολλὲς φορὲς μάρτυς ῥατιστικῆς συμπεριφορᾶς ἀπέναντι σὲ συμπολίτες μου. Πραγματικῆς ῥατσιστικῆς συμπεριφορᾶς, ὄχι γιαλατζί.
Ἄστεγοι ποὺ ἦσαν Ἕλληνες καὶ δὲν τοὺς ἐδέχθησαν κέντρα ἀστέγων…
Ἐπιδόματα ποὺ πηγαίνουν σὲ μὴ Ἕλληνες ἀναξιοπαθοῦντες…
Ἀποκλεισμὸς ἀνασφαλίστων Ἑλλήνων ἀπὸ νοσοκομεῖα…
Κι ἄλλα. Πολλά. Νὰ μὴ τὰ πιάσουμε τώρα ἕνα ἕνα. Διότι ἄλλο εἶναι τὸ θέμα μας.
Ἔτσι εἶναι οἱ νικητές!
Μία φωτογραφία ποὺ μοῦ ἄρεσε πάρα πολὺ καὶ ποὺ μοῦ ‘eθύμισε ἡρωϊκὲς στιγμὲς ἀγώνων ἀπὸ ἄλλες ἐποχές.
Ἄλλως τέ, οἱ Κρῆτες, καθ’ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς ἱστορίας τους στιγμὴ δὲν ‘eστάθηsαν ὑπὸ κάποιον ζυγό.
Πάντα ‘eπάλευαν μὲ θεριά…
Μὰ ὅπως λέει κι ὁ Μακρυγιάννης, τρῶν, τρῶν μὰ πάντα μένει καὶ μαγιά…
Ἔτσι καὶ μὲ αὐτούς…
Θεριὰ τὰ ἔβαλαν μαζύ τους…
Ἔφαγαν, ἔφαγαν, ἔφαγαν… Μὰ πάντα ἔμενε μαγιὰ γιὰ νὰ ἀντιβγῇ καὶ νὰ ἀντιμετωπίσῃ κάθε νέον κίνδυνο…
Συνέχεια
Ὁ ἁλυσοδεμένος ἐλέφας…
Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας, απόσπασμα από το βιβλίο του Jorge Bucay με τίτλο «Να σου πω μια ιστορία»
– Δεν μπορώ του είπα. Δεν μπορώ!
– Σίγουρα; με ρώτησε αυτός.
– Ναι. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω… Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!
Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φρικτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του χαμογέλασε, με κοίταξε στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:
– Να σου πω μια ιστορία… Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται: