Ὁμιλοῦσα μ’ ἕνα καλὸ παιδὶ στὸ Skype ὅσο ἔβραζαν τὰ γάλατα…κι ὄμορφος εἶναι δηλαδὴ καὶ ἔπεφταν τὰ μπὶπ μπὶπ σὰν βροχή… Σᾶς ἀγνοοῦσα!
Ἔτσι κάνουν τὰ καλὰ παιδιά!
Μετὰ εἶδα, ἀφοῦ τὸν …ξεφορτώθηκα λόγῳ θερμοκρασίας, καὶ ξανὰ ἐκάθησα για τὴν καθημερινή σας ἐπιτήρηση …Σὲ βλέπω Διαβολάκο…ὄχι τώρα λέμε…μετά…ξανάφαγα ψωμάκι ζυμωτὸ καὶ τζατζίκι…ἐλιές μου τελείωσαν καὶ τομάτες βέβαια νὰ πᾷν ὅλα κάτω…κι ἐσένα Ἰάσονα σὲ βλέπω…
Ἀφήσετε μὲ ῥέ…
…Νουθετῶ! Συνέχεια
Όσα χάσαμε είναι φυλαγμένα σε ένα μεγάλο μπαούλο κάτω από το ξύλινο πάτωμα της πατρίδας. Μέσα στην υγρασία, τη μούχλα και κάτω από τα ποδοβολητά των καταπατητών. Είναι μέσα σε εφημερίδες τυλιγμένα και λαδωμένα σαν όπλα που περιμένουν τα ανάλογα χέρια να κρατηθούν. Είναι μέσα στην πρώτη μας νεανική νίκη και σε μια κανάτα της κυράς που μας έβαζε να πιούμε τον καθάριο ουρανό όταν διψούσαμε από τις πορείες για τις κορυφές που θέλαμε να κατακτήσουμε . Τακτοποιημένα με σειρά όσα χάσαμε και ακουμπισμένα ελαφριά πάνω στο πανί που είναι κεντημένο από χέρι ιερό ο όρκος ότι δεν θα αλλάξουμε ακόμα κι αν αλλάξει χέρια τούτη η γη. Γραμμένα σε ένα τετραδιάκι με φθαρμένο εξώφυλλο οι ερωτήσεις που σαν παιδιά κάναμε όταν ζοριζόταν η επιβίωση μας από το αδίστακτο δίκαιο. “Γιατί;” Και η απάντηση στην επόμενη γραμμή: “Για αυτή την χούφτα χώμα. Για ένα λουλούδι που επιμένει να ζει εδώ και όχι δίπλα. Για σένα, για μένα, για αυτούς”. Συνέχεια
Ὁ πεπαιδευμένος ἄνθρωπος, γνωρίζει ὅτι πρόκειται περὶ μύθου.
Ὅμως, δὲν ἀρχίζει νὰ ἐξευτελίζῃ τὸν μῦθον, διὰ νὰ καταδείξῃ τὸ πόσον σπουδαῖον μυαλὸν διαθέτει, ὅταν διαπιστώσῃ ὅτι ὁ μῦθος ΑΥΤΟΣ ἀξίζει νὰ ὑπάρχῃ, διότι πολλοὶ «δυνατοὶ» μῦθοι, «γεννοῦν» ἐνίοτε σπουδαίας πραγματικότητας. Συνέχεια
Πρὸ χθὲς ἔφθασε στὴν «Ζούγκλα» ἕνας φάκελλος, μὲ μπουκάλι τῆς κόκα-κόλα, ἡ ὁποία ἀκόμη πάει μὲ ὅλα-τὰ σκουπίδια, καὶ μὲ ἕνα usb.
Ἐκεῖ μέσα, στὸ usb, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ἀναφερόταν πὼς τὸ μπουκάλι περιεῖχε ὑδροχλωρικὸ ὀξὺ καὶ πὼς παρόμοια τέτοια μπουκάλια θὰ διασπαροῦν σὲ διάφορα πολυκαταστήματα, ἐντὸς τῆς χώρας…
Πανικός… (Ὄχι ἀπὸ ἐμέναν… Ἐγὼ γέλαγα…!!!)
Τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως μίλησαν γιὰ τρομοκρατία κατὰ τῶν πολυεθνικῶν…
Καί γιατί νά μήν μιλήσουν δῆλα δή; Ἀπό ποιούς πληρώνονται; Εἶναι δυνατόν νά μήν ὑπερασπιστοῦν τά ἀφεντικά τους; Νά μήν πονέσουν γιά αὐτά; Νά μήν κλάψουν;
Ἐάν δέν κλάψουν τά ξεπουλημένα, ποιός θά κλάψῃ;
Ἀπὸ τὴν ἄλλην, θυμήθηκα κάτι τσογλαναράδες, ποὺ κατέχουν θέσεις διευθυντῶν καὶ συμβούλων, σὲ αὐτὲς τὶς πολυεθνικές, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν πρὸ μηνῶν τὴν κάθοδο τοῦ μισθοῦ τῶν Ἑλλήνων στὰ 300 εὐρῶ, πρὸ κειμένου νὰ «καταδεχθοῦν» νὰ ἐπενδύσουν στὴν χώρα μας…
Θυμήθηκα ἐπίσης καὶ τὸν ἐπὶ κεφαλῆς τῆς ΝΕΣΤΛΕ ποὺ ἰσχυριζόταν πὼς τὸ νερὸ δὲν εἶναι ἀνθρώπινον δικαίωμα.
Θυμήθηκα ἐπίσης καὶ τὸν Μπὶλ Γκαίητς ποὺ χρηματοδοτεῖ προγράμματα ἐμβολιασμῶν, τὰ ὁποῖα ὅμως ὑποκρύπτουν τὸν ἀποπληθυσμό, κάτι ποὺ καὶ ὁ Γκαίητς ὑποστηρίζει κι ἐπιθυμεῖ, δηλώνοντάς το ἀκόμη καὶ δημοσίως…
Καὶ τὶ δὲν θυμήθηκα δῆλα δή…
Θυμήθηκα τὰ ἐμβόλια κατὰ τοῦ καρκίνου τῆς μήτρας, ποὺ προκαλοῦν γενικῶς καρκίνους, πάλι προϊὸν πολυεθνικῆς…
Θυμήθηκα τὰ ὕδατά μας, τὰ ἱερά, καθὼς καὶ τὰ ὕδατα τόσων καὶ τόσων ἄλλων λαῶν στὸν πλανήτη, ποὺ ἰδιωτικοποιήθησαν…
Θυμήθηκα…τὶς τροφές μας, ποὺ πλέον ἐμπεριέχουν ἐπισήμως τὸν ἀργό, βασανιστικό μας θάνατο…
Θυμήθηκα τὰ μεταλλαγμένα τους…
Θυμήθηκα τὰ νανοπροϊόντα τους…
Θυμήθηκα τὰ φθόρια, τὰ χλώρια, τὰ Ἔψιλον κάτι τους…
Θυμήθηκα… καὶ τὶ δὲν θυμήθηκα…
Κι ἀναρωτήθηκα… Ποιός ἀσκεῖ τρομοκρατία σέ ποιόν; Μέ ποιόν τρόπο; Κι ἀπό πότε;
Τί; Δέν εἶναι ἡμέρα σήμερα γιά τέτοια;
Μὰ τὶ λέτε καλέ…
Θεωρῶ ἰδιαιτέρως γιὰ τὴν σημερινὴ ἡμέρα ἀνάγκη νὰ ἀναφερθῶ σὲ αὐτὸ τὸ γεγονός. Ξέρετε πόσοι συμπολῖτες μας δέν θά «ἀπολαύσουν» τόν ἀργό τους θάνατο ἀπό τίς …τρομοκρατημένες πολυεθνικές, πού ἀπέσυραν τά σκουπίδια τους ἀπό τά ῤάφια τῶν πολυκαταστημάτων;
Ἔ, αὐτὸ σκέπτομαι, εἰδικῶς σήμερα, κι ἀπολαμβάνω διπλὰ τὸ …ἐπίτευγμα τοῦ …«τρομοκράτου» ἤ τῶν «τρομοκρατῶν».
Διότι γιὰ μίαν μόνη φορά, πρώτη σίγουρα, αὐτοὶ ποὺ ἔχωσαν τὸ ὑδροχλωρικὸ ὀξὺ στὸ μπουκάλι, προσέφεραν στὴν Πατρίδα θεάρεστον ἔργον!!!! Μᾶς γλύτωσαν ἀπὸ μίαν ἀκόμη ἡμέρα καταναλωτικῆς βλακείας…
Χρόνια καλὰ Ἕλληνες, μὲ ὑγεία… Μόνον οἶνον ἱερὸν σήμερα… Ἄν τὲ καὶ κάποιον χυμὸ πορτοκάλι… Ἔως ἀφέψημα ἐπιτρέπεται… Ὅλα τὰ ἄλλα βλάπτουν σοβαρά…
Εἶναι ὤρα τώρα νά τρέχετε μέ διατρήσεις στομάχου ἤ μέ ἀκόμη χειρότερα προβλήματα;
Υ.Γ.1. Ἰδίως αὐτὴ ἡ κόκα κόλα, ποὺ πάει μὲ ὅλα τὰ σκουπίδια, ἡ ὁποία ἔφυγε πρὸ μηνῶν, γιὰ νὰ ἐπιστρέψῃ τώρα, ποὺ ἔπεσαν οἱ μισθοὶ στὰ μαῦρα τους Τάρταρα, ἰδίως αὐτή, εἶναι ὄχι γιὰ τὰ σκουπίδια ἀλλὰ γιὰ κάτι πολὺ χειρότερον… Μὰ πάρα πολὺ χειρότερον…
Υ.Γ.2. Ἐμεῖς τόν «τρομοκράτη» περιμέναμε γιά νά διαπιστώσουμε πώς αὐτά τά κατασκευάσματα σκοτώνουν;
Υ.Γ.3. Καὶ δίχως τοῦ ὑδροχλωρικοῦ ὀξέως, τὴν ἴδια δουλειὰ κάνει τὸ σκεύασμα.
Σχετικὰ θέματα, ὄχι ὅμως γιὰ νὰ γελάσουμε, ἀλλὰ γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε πόσο πολὺ μᾶς ἔχουν «πείσῃ» γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα τῶν σκουπιδιῶν τους:
(Τετράδια Συνεργείου)
Ὑπάρχουν τρία εἴδη ἠθοποιῶν: Οἱ κακοί, οἱ καλοὶ καὶ οἱ συγκλονιστικοί.
Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ τοὺς διακρίνεις.
Ἔγινε κι αὐτό: μὲ ρώτησαν λοιπὸν κάποιοι φίλοι, ἐσὺ δὲν καταδικάζεις τὴν βία (καὶ τὰ λοιπά);
Μὲ ἔπιασαν τὰ γέλια. Ὄχι, δὲν τὴν καταδικάζω. Καὶ ἀπόρησαν…
Εἶναι ἀλήθεια, δὲν καταδικάζω τὴν βία ποτέ. Αὐτὴ ἡ φράση περιέχει ἴσως καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ στρεβλά, ἄδικα καὶ θανατηφόρα δόγματα. Γνωρίζω τὶ εἶναι βία. Καὶ ἡ βία ΔΕΝ καταδικάζεται. Γιὰ ποῖο λόγο; Φέρνει κάποιο ἀποτέλεσμα αὐτὸ τὸ ….μαγικὸ μάντρα;
Ὅταν μία μαφιόζικη συμ-μωρία τοκογλύφων ἀσκεῖ βία σὲ ἕνα ὁλόκληρο λαὸ θὰ πάθουν κάτι ἄμα τοὺς “καταδικάσῃς”; Ὅταν μερικοὶ διεφθαρμένοι πολιτικοί -ὄχι, τὸν συνηθισμένο αὐτὸν τίτλο δὲν τὸν ἀξίζουν πιά… διόρθωση, μερικοὶ προδότες ποὺ ἀκολουθοῦν μία Συνέχεια
