« … Φησί δε και Βοϊους τον Ερκύνιον δρυμόν οικείν πρότερον τους δε Κίμβρους ορμήσαντες επι του τόπου τούτου αποκρουσθέντων υπό των Βοϊων επι τον Ίστρον…
…Του μεν ουν αρχαίον ώσπερ έφην ειπώ των Κελτών περιωκείτο το πλείστον ο ποταμός, μάλιστα δ’ ην των Κελτών Έθνη Βόϊοι…» ( Στράβων «Γεωγραφικά» τομ. VII ρ. 293, τομ. ΙΙ, Ε, Ι, G, 212-213, και 6. 312, 20- 25 ).
«…Λοιπή δε εστι της Ευρώπης η εντός Ίστρου και κύκλω θαλάττης, αρξαμένης από του μυχού του Αδριατικού μέχρι του Ιερού στόματος του Ίστρου, εν η εστιν ήτε Ελλάς και τα των Μακεδόνων και των Ηπειρωτών Έθνη…».
Στα γραφόμενα του μεγάλου ιστορικού Στράβωνα ανακαλύπτουμε την κυριαρχία των Ελλήνων. Και δεν είναι καθόλου λόγια ενός τυχαίου, αλλά ενός εκ των μεγαλύτερων ίσως ο κορυφαίος,αρχαίους γεωγράφους και μέσα από αυτές τις γραμμές που αποτελούν ατράνταχτες αποδείξεις και σαφώς ιστορικές πηγές που δεν επιδέχονται καμιά αντίρρηση! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Ἡ πρώτη σιδηροδρομικὴ ἔνωσις τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Μικρὰ Ἀσία!
Ἡ πρώτη σιδηροδρομικὴ ἔνωσις τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Μικρὰ Ἀσία!
(Ἡ παλαιὰ σιδηροδρομικὴ γέφυρα τοῦ Ἄρδα).
Τὸ 1870 τὴν ἡμέρα ποὺ τελείωσε ἡ γέφυρα καὶ ἐπρόκειτο νὰ περάσῃ τὸ πρῶτο τραῖνο, ἐπίσημοι καὶ κάτοικοι περίμεναν στὸ σταθμὸ τοῦ Καραγάτς. Τὰ παιδιὰ ὅμως ποὺ ὅλη τὴ νύκτα δὲν κοιμήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀγωνία τους νὰ δοῦν τί πράγμα θὰ ἦταν αὐτὸ ποὺ θὰ πήγαινε ἐπάνω σὲ σιδερένιες γραμμές, ἀπὸ τὰ ξημερώματα ξεκίνησαν καὶ πῆγαν στὴν γέφυρα, στὰ Μαράσια, γιὰ νὰ τὸ δοῦν καὶ ὅταν πέρασε τὸ ἀκολούθησαν τρέχοντας μέχρι τὸ Καραγάτς· κι ἔλεγαν στὰ σπίτια τους σὰν γύρισαν:
Συνέχεια
Κι ἐκήρυξαν τὴν Κρήτη ἀνεξάρτητο.
Αὐτὸ ἦταν πάντα ἡ μεγάλη μας δυστυχία.
Τὸ νὰ μὴν ἐπιτρέπουμε στὶς ἴδιιες δυνάμεις νὰ ἀντιμετωπίζουν τοὺς ὅποιους κινδύνους ὀφείλετο στὸ ὅ,τι πάντα κάποιος ἄλλος, μὲ ἄλλην ἄποψι, μὲ ἄλλην ὀπτική, μὲ ἄλλες φιλοδοξίες ἄφηνε στὴν ἄκρη τὴν Ἀνάγκη γιὰ τὸ καλὸ τῆς Πατρῖδος καὶ κατεπιάνετο μὲ τὸ πῶς θὰ ἀναδείξῃ τὸ δικό του τομάρι ὑψηλότερα τῶν ἄλλων.
Ἀποτέλεσμα;
Μπῆκαν ἐχθροί, ξαναμπῆκαν, ξαναμπῆκαν… Κι ὅλοι αὐτοὶ διότι συνήντησαν ἀνοικτὲς Κερκόπορτες…
Συνέχεια
Μεσημβρία – Μεσημβρία Ζώνη. Τὰ Σαμοθρηίκια τείχεα!
Ἡ Mεσημβρία μνημονεύεται ἀπὸ τὸν Ἡρόδοτο ὡς ἡ δυτικότατη πόλη τῆς Σαμοθρακικῆς Περαίας, τὴν ὁποία διέσχισε τὸ 480 π.X. ἡ στρατιὰ τοῦ Ξέρξη κατὰ τὴν ἐκστρατεία της ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος.
[7.108.2] «παραμείβετο δὲ πορευόμενος ἐκ Δορίσκου πρῶτα μὲν τὰ Σαμοθρηίκια τείχεα, τῶν ἐσχάτη πεπόλισται πρὸς ἑσπέρης πόλις τῇ οὔνομά ἐστι Μεσαμβρίη. Ἔχεται δὲ ταύτης Θασίων πόλις Στρύμη, διὰ δέ σφεων τοῦ μέσου Λίσος ποταμὸς διαρρέει, ὃς τότε οὐκ ἀντέσχε τὸ ὕδωρ παρέχων τῷ Ξέρξεω στρατῷ ἀλλ᾽ ἐπέλιπε.» ΗΡΟΔΟΤΟΣ Ἱστορίαι, Βιβλίο Η, Πολύμνια Συνέχεια
Οἱ Μινωΐτες κυβέρνησαν τούς Ἰνδιάνους;
Οἱ Ἰνδιάνοι καἱ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες:
Στην γλῶσσα τῶν Ἰνδιάνων ὁ θεὸς λέγεται Τεό.
Τεοκάλλι, ποὺ σημαίνει «τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ», εἶναι τὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ «Θεοῦ καλιάς» ποὺ σημαίνει «ὁ βωμὸς τοῦ Θεοῦ».
Ἡ φράση τῶν Μάγιας «Κόνεξ ‘Ὅμον Πάνεξ», εἶναι ἡ ἴδια μὲ τὴν φράση «Κὸνξ Ὀμ Πᾶνξ», ποὺ ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες στὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια, τῶν ὁποίων τὸ μυστηριακὸ τελετουργικὸ προέρχεται ἀπὸ τὴν Κρήτη.
Τὴν ἴδια ἑλληνικὴ φράση χρησιμοποιοῦν οἱ Βραχμάνοι στὶς θρησκευτικὲς τελετές τους, μὲ τὴν μορφὴ «Κάνσα Ὀμ Πάνσα». Συνέχεια
Σίσυφος.
ΣΙΣΥΦΟΣ
…..ἦν χρόνος ὅτ᾽ ἦν ἄτακτος ἀνθρώπων βίος καὶ θηριώδης ἰσχύος θ᾽ ὑπηρέτης, ὅτ᾽ οὐδὲν ἆθλον οὔτε τοῖς ἐσθλοῖσιν ἦν οὔτ᾽ αὖ κόλασμα τοῖς κακοῖς ἐγίγνετο• κἄπειτά μοι δοκοῦσιν ἅνθρωποι νόμους θέσθαι κολαστάς, ἵνα δίκη τύραννος ᾖ τήν θ᾽ ὕβριν δούλην ἔχῃ· ἐζημιοῦτο δ᾽ εἴ τις ἐξαμαρτάνοι. ἔπειτ᾽ ἐπειδὴ τἀμφανῆ μὲν οἱ νόμοι ἀπεῖργον αὐτοὺς ἔργα μὴ πράσσειν βίᾳ, λάθρᾳ δ᾽ ἔπρασσον, τηνικαῦτά μοι δοκεῖ πυκνός τις καὶ σοφὸς γνώμην ἀνήρ θεῶν δέος θνητοῖσιν ἐξευρεῖν, ὅπως εἴη τι δεῖμα τοῖς κακοῖσι, κἂν λάθρᾳ πράσσωσιν ἢ λέγωσιν ἢ φρονῶσί τι. ἐντεῦθεν οὖν τὸ θεῖον εἰσηγήσατο, ὡς ἔστι δαίμων ἀφθίτῳ θάλλων βίῳ νόῳ τ᾽ἀκούων καὶ βλέπων, φρονῶν τε καὶ προσέχων τε ταῦτα καὶ φύσιν θείαν φορῶν, ὃς πᾶν μὲν τὸ λεχθὲν ἐν βροτοῖς ἀκούεται, τὸ δρώμενον δὲ πᾶν ἰδεῖν δυνήσεται. ἐὰν δὲ σὺν σιγῇ τι βουλεύῃς κακόν, τοῦτ᾽ οὐχὶ λήσει τοὺς θεούς• τὸ γὰρ φρονοῦν ἔνεστι. Συνέχεια