«Ὅταν ἦλθε ἡ 28η, δὲν μπόρεσε νὰ ἰδῇ ὅτι ΤΟΤΕ ΜΟΝΟΝ, καὶ ὄχι στὶς ἐορτὲς τοῦ Σταδίου, ὁλόκληρος ὁ λαὸς ἤταν ΜΑΖΙ ΤΟΥ, μαζὺ μὲ τὴν ἀπάντησι ποὺ ἔδωσε στὸν Grazzi τὴν αὐγή.
Δὲν μπόρεσε νὰ καταλάβῃ ὅτι ἡ ἡμέρα ἐκείνη δὲν ἐπεκύρωνε ἀλλὰ καταργοῦσε τὴν 4η Αὐγούστου».
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Ἡ σοῦπα τοῦ μπακάλη.
Και για την 28η Οκτωβρίου, μια σούπα του μπακάλη
Τον καιρό της Κατοχής τρώγαμε μοιρασμένο με το δελτίο, κάτι που λεγόταν σούπα του μπακάλη. Την αποτελούσαν μικρά κομματάκια, αγνώστου προελεύσεως, άλλα κίτρινα, άλλα πορτοκαλιά, άλλα ασπριδερά, άλλα αχνοπράσινα σε μέγεθος σπόρου φάβας σπασμένου στα τρία. Στην κατσαρόλα γινόταν ένας χυλός χρώματος ροζέ. Πεινασμένους μας εύρισκε, πεινασμένους μας άφηνε και η σάχλα της δεν περιγράφεται.
Τα τελευταία χρόνια λοιπόν έχω την αίσθηση πως κάθε λίγο με μπουκώνουν μια τέτοια σούπα του μπακάλη ως θέαμα – ακρόαμα επετειακό.
Τι εννοώ: πριν από λίγες βδομάδες μού πρότειναν να λάβω μέρος σε μια εκπομπή αφιερωμένη στο ’40. Συνέχεια
Γράμματα ἀπὸ τὸν πόλεμο
Τὸ ἄρθρο αὐτὸ τὸ ἔγραψα πέρυσι καὶ τὸ ἐπαναδημοσιεύω ἐφέτος.
Μετὰ τὸν θάνατο τῆς πενθερᾶς μου ἕνα πακέτο γράμματα τοῦ ἀδελφοῦ της, ἀπὸ τὸν πόλεμο, ἐπέρασαν στὰ χέρια μας, καὶ ἔτσι ἔχω τὴν τύχη καὶ τὴν τιμὴ νὰ τὰ κρατῷ καὶ νὰ μπορῷ νὰ τὰ μοιράζομαι μαζύ σας σήμερα.
Ὅταν τὰ βρήκαμε αἰσθανθήκαμε δέος καὶ συγκίνηση.
Τὸ μέλανι καὶ τὸ χαρτὶ ἔδωσαν τὴν δική τους μάχη μὲ τὸν χρόνο καὶ ἔμειναν ἄθικτα, σὰν νὰ γνώριζαν τὸν προορισμό τους.
Μικρὲς ἰστορίες που φτιάχνουν τὴν μεγάλη ἱστορία.
Συνέχεια
Ἡ μάχη στὴν Δόμβραινα.
Πίνακας τοῦ Γιάννη Νίκου “Ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης στὴ μάχη τοῦ Φαλήρου”
Σὰν σήμερα τὸ 1826, ὁλοκληρώνεται ἡ μάχη στὴν Δόμβραινα Βοιωτίας, μὲ μεγαλειώδη Ἑλληνικὴ νίκη.
Ἡ μάχη ἀνήκει στοὺς στρατηγικοὺς ἐλιγμοὺς τοῦ Καραϊσκάκη στὰ νότα τοῦ Κιουταχῆ, ὁποῖος πολιορκοῦσε τὴν Ἀθήνα. Συνέχεια
Ἡ πραγματικὴ ὑπέρβασις τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ.
Σήμερα θὰ γράψω ἕνα κείμενον, ἱστορικὸ μέν, ἀλλὰ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς …μεγάλης ἀποστάσεως ἀπὸ τὴν ἱστορία. (Κάτι ποὺ δὲν συνηθίζω…)
Σήμερα θὰ σᾶς γράψω κάποιες σκέψεις μου, ποὺ βασίζω σὲ πολλῶν ἐτῶν ἀναγνώσματα, ἀλλὰ θὰ καταθέσω ΜΟΝΟΝ τὰ δικά μου συμπεράσματα.
Αὐτὰ τὰ συμπεράσματα δὲν «δένουν» ἀπαραιτήτως μὲ τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα, ποὺ ΕΠΙΣΗΜΩΣ γνωρίζουμε, (1) ἀλλὰ …«παντρεύουν» πολλὲς πληροφορίες, ἀπὸ πολλὲς πλευρὲς τῆς ἱστορίας μεταξύ τους.
Πρὶν σᾶς μιλήσῳ γιὰ τὸν Ἰωάννη Μεταξᾶ, θὰ κάνω μία μικρὴ …λοξοδρομικὴ ἀναδρομή.
Ἡ ἱστορία μας ΔΕΝ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν Κρήτη, ἀλλὰ ὀφείλω νὰ …περάσῳ ἀπὸ τὴν Κρήτη, πρὸ κειμένου νὰ ἐξηγήσῳ κάποιες πολὺ σημαντικὲς λεπτομέρειες, γιὰ τὸν ῥόλο ποὺ ἔπαιξαν (καὶ ἀκόμη ΠΑΙΖΟΥΝ) κάποια πρόσωπα, σὲ περιόδους σημαντικῶν ἀλλαγῶν, κοινωνικῶν καὶ γεωστρατηγικῶν. Συνέχεια
Ἡ ὀχύρωσις τῶν Βοῤῥείων Συνόρων 1936-1940…
Ἑλληνικὰ χέρια, ἑλληνικὰ λεφτὰ κι ἑλληνικὴ τεχνογνωσία
κατασκεύασαν ἕνα μέγιστο τεχνικὸ ἔργο
Τοῦ Θ. Π. ΤΑΣΙΟΥ*
1. Τώρα ποὺ προωθοῦνται (ἢ συνωθοῦνται) τὰ Μεγάλα Τεχνικὰ Ἔργα. Τώρα ποὺ τὰ ἒργα Πολιτικοῦ Μηχανικοῦ (μαζὺ μὲ τὰ οἰκοδομικά) ἀναγνωρίσθηκαν ὡς ἡ μεγαλύτερη Βιομηχανία τῆς Χώρας. Τώρα ποὺ ὁ ἐθνικός κομφουζιονισμός ἀμβλύνεται καὶ ἐπιτρέπει τὴν ὑπέρβαση τῆς φαρισαϊκῆς ἐξίσωσης «ἐργολάβος ἲσον ἀπατεῶν». Τώρα εἶναι (ἐπιτέλους) καιρὸς ν’ ἀναμνησθοῦμε ὅτι ἑλληνικὰ χέρια, ἑλληνικὰ λεφτά, ἑλληνικὴ διευθυντικὴ ὀργάνωση κι ἑλληνικὴ τεχνογνωσία, κατασκεύασαν ἕνα μέγιστο τεχνικὸ ἔργο: Τὴν ὀχύρωση τῶν Βορείων Συνόρων τῆς Χώρας, κατασκευασμένη ἀπ’ τὸν Ἑλληνικό Στρατὸ κι ἀπ’ τοὺς Ἕλληνες Μηχανικούς. Συνέχεια