Γαιολύμπια, μία τεκμηριωμένη πρότασις γιὰ τὴν ὀνομασία τῆς Βαρδάρσκα

Ἐν Ἀθήναις τῇ 13ῃ Ἰουνίου 2017

Πρὸς τὸν ἐξοχώτατον κύριον πρέσβυν
τῆς ἐν Ἀθήναις πρεσβείας τῶν Η. Π. Α.
Πρότασις μετονομασίας τῆς F.Y.R.O.M. εἰς «Γαιολύμπια» – «Gaiolympia»

Ἐξοχώτατε κ. Πρέσβυ οὖλέ τε καὶ χαῖρε.
Διεξῆλθον « ἀΰπνους νύκτας ἰαύων », κατὰ τὸν ποιητὴν Ὅμηρον, διζήμενος (ἀναζητῶν) νέον ἱστορικὸν ὄνομα διὰ τὴν φίλην ἀδελφὴν χώραν τῆς κοιλάδος τοῦ Ἀξιοῦ ποταμοῦ, ἥτις κατὰ τὴν ὁμηρικὴν ἐποχὴν ἔφερε τὸ ὄνομα « Παιονίη». Ὀτρύνω ὑμᾶς φράσσασθαι ἱστορικὴν ὑπεροχὴν τοῦ νέου κωδικοποιημένου ὀνόματος «Γαιολύμπια» – «Gaiolympia» βουλευόμενοι κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸν βουλὴν ἀρίστην.
Ἔῤῥωσθε.

Ἱστορικὴ σύνθεσις – κωδικοποίησις ὀνόματος.
Γαιολύμπια
Gaiolympia
(F.Y.R.O.M.)

Γαιολύμπια. Gaiolympia, Συνέχεια

Φίλιππος κι Ἀντίπατρος

Ὑπάρχει μία ὀγκώδης ἐργασία ποὺ ἐπιμελήθη ἡ σύζυγός μου Βασιλικὴ καὶ ἀφορᾶ στοὺς τόπους ταφῆς τοῦ Φιλίππου Β΄ καὶ τοῦ Ἀντιπάτρου. Μέσα σὲ αὐτὴν ἀναπτύσσονται δεκαπέντε (15) λόγοι, ποὺ θέλουν, σὲ συνδυασμό, τὸν τάφο τοῦ Ἀντιπάτρου νὰ εἶναι στὴν θέση αὐτὴν ποὺ παρουσιάζουν ὡς τάφο τοῦ Φιλίππου στὴν Βεργίνα, ἀλλὰ καὶ τὸν τάφο-προσκύνημα τοῦ Φιλίππου στὴν Ἀμφίπολη.

Συνέχεια

Ὑπεράνθρωπα ἔργα τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ στὴν Μικρὰ Ἀσία

Ἡ ζεύξις καὶ διάβασις τοῦ Σαγγαρίου ὑπῆρξε ἔνας ἄθλος γιὰ τὸ Ἑλληνικὸ Μηχανικό.

Συνέχεια

Ἡ ἀμαζόνα τοῦ τάφου

Γιατί στό περιλαίμιο τῆς Ἀμαζόνας πολεμίστριας στόν («τρομάρα νὰ σᾶς ἔλθῃ») τάφο τοῦ Φιλίππου στήν Βεργίνα, ὑπάρχει ὁ ἀποτρεπτικός Ἀλέξανδρος ποῦ ἐφορμᾶ;

Συνέχεια

Ψυχολογία ἡττημένου, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ νέες ἧττες, ἤ…;

Γενικῶς ἡ Ἱστορία διδάσκει πὼς ὅταν σὲ ἕναν πόλεμο πάῃ κάποιος μαχητὴς μὲ τὴν βεβαιότητα τῆς ἥττης, τότε εἶναι δεδομένον πὼς ἀπὸ αὐτὸν τὸν πόλεμο θὰ ἐξέλθη ἡττημένος.

Ἀπὸ τὴν ἄλλην…
Ὅταν οἱ Πέρσες κατέσκαψαν τὴν πόλιν τῶν Ἀθηνῶν καί, κυρίως τοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ τοὺς βωμοὺς τῶν Ἀθηναίων, οἱ Ἀθηναῖοι, γιὰ χρόνια πολλά, ἀπεφάσισαν νὰ μὴν διορθώσουν τὰ ἐρείπια, παρὰ νὰ τὰ χρησιμοποιοῦν, ἔτσι ὅπως ἀκριβῶς τὰ κατήντησε τὸ μένος τῶν Περσῶν, ὡς μάθημα Ἱστορίας γιὰ τὰ παιδιά τους.  Πρὸς τοῦτον, γιὰ δεκαετίες μετὰ ἀπὸ τὴν ἐκδίωξιν τῶν Περσῶν, τὰ παιδιὰ τῶν Ἀθηναίων ἔβλεπαν αὐτὰ τὰ ἐρείπια καὶ ἐδιδάσκοντο, διὰ μέσου τῆς εἰκόνος, τὸ τὶ ἀκριβῶς θὰ πάθουν ἐὰν ὁ ὁποιοσδήποτε κατακτητὴς ἐπανέλθῃ στὴν χώρα τους καὶ τοῦ ἐπιτραπῇ νὰ τὴν κατακτήσῃ. Συνέχεια

Ἱστορία τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ

Οἱ βαπτίσεις τὰ πρῶτα χρόνια τοῦ χριστιανισμοῦ ἐγίνοντο σὲ ἐνήλικες ἀλλὰ ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες δὲν ἀποδέχοντο τὸν Χριστιανισμὸ παρ’ ὅ,τι ἡ παράβασις αὐτὴ τιμωρεῖτο μὲ θάνατο, στοὺς Βυζαντινοὺς χρόνους, ὁ Ἰουστινιανὸς ἐπενόησε τὸν νηπιοβαπτισμό. Ἔτσι καθιερώθηκε τὸ βάπτισμα σὲ νηπιακὴ ἡλικία καθὼς καὶ ἡ ὑποχρέωσις ὅτι τὸ νήπιο θὰ ἀκολουθοῦσε τὴν Χριστιανικὴ πίστη. Αὐτὸ τὸ ἀνελάμβανε ἔνας ἐνήλιξ χριστιανόός, ὁ λεγόμενος «πνευματικὸς πατέρας» ἢ «ἀνάδοχος», ὁ ὁποῖος πρώτα ἀπὸ ὅλα ἐπέλεγε τὸ ὄνομα, τὸ ὁποῖο ἦταν χριστιανικό. Κατὰ τὴν τελετὴ τοῦ βαπτίσματος ἀπηγόρευαν στοὺς γονεῖς νὰ παρίσταντο καί, οὔτε βέβαια νὰ ὁρίζουν τὸ ὄνομα, τὸ ὁποῖο τὸ μάθαιναν μετὰ τὴν τελετὴ ἀπὸ κάποιο πιτσιρίκι. Συνέχεια