Ὅταν πρῶτο ἔλαβα τὸ παρακάτω μήνυμα δὲν τὸ πολὺ ἐπίστευσα.
Τὸ ἤθελα, ἀλλὰ δὲν ἔβλεπα πολλὲς πιθανότητες γιὰ νὰ διαδοθῇ…
Ὄχι γιατὶ δὲν τὸ εἴχαμε ἀνάγκη, ἀλλὰ διότι ἤδη ἡ κατάθλιψις κτυποῦσε τὶς πόρτες μας…
Τότε μάλιστα, ἐκεῖνες ἀκριβῶς τὶς ἡμέρες, ἦταν ποὺ στὴν Ἰαπωνία ὁ σεισμὸς καὶ τὸ παληῤῥοϊκὸ κύμα εἶχαν ἐπιφέρει ἀνυπολόγιστες καταστροφές… Κι ἔβλεπα τοὺς Ἰάπωνες νὰ στέκουν ὀρθοί, χαμογελαστοί, αἰσιόδοξοι… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: φόβος
Μὰ δὲν ὁμιλοῦν γιὰ ἰδανικά…
Δὲν ὁμιλοῦν…
Οὐδεὶς ὁμιλεῖ γιὰ αὐτά…
Μία σιγή…
Μία σιωπή…
Ἕνας φόβος λές… Ποῦ εἶναι τά ἰδανικά; Συνέχεια
Πὲς μίαν «καλημέρα»…
Πρῶτα στὸν καθρέπτη.
Μετὰ στοὺς γύρω σου…
Καὶ μετά, ὅταν ὁ Ἥλιος θὰ σὲ φωτίσῃ, σὲ ὅλην τὴν πλάσιν…
Μία «καλημέρα» ἀλλάζει κάθε κακὴ διάθεσιν σὲ καλή… Συνέχεια
Ὁ φόβος.
Ἔλαβα τὸ παρακάτω μήνυμα ἀπὸ τὸν φίλο μου Δημήτρη:
Φόβος
Ήταν κάποτε ένας γιατρός.
Μιαν ημέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε για να πάει σε μιαν άλλη, γειτονική όπου είχε δουλειά, συνήντησε την πανούκλα που έμπαινε. Σταμάτησε και την ρώτησε:«Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;»Και η πανούκλα απήντησε: «Είναι η σειρά μου». Συνέχεια
Οἱ ἐπαναστάσεις δὲν γίνονται ἀπὸ ἀπελπισμένους…
Οἱ ἐπαναστάσεις γίνονται ἀπὸ μυαλὰ καθαρά, ὑγιῆ, διαυγῆ…
Ἡ ἀπελπισία ἐλάχιστα ἀπέχει ἀπὸ τὴν κατάθλιψι καὶ τὸν θάνατο…
Καὶ κάποιος ἀπελπισμένος ἀδυνατεῖ νὰ συγκροτήσῃ τὶς σκέψεις του… Πολλῶ δὲν μᾶλλον νὰ συγκροτήσῃ κι ἐπανάστασιν…
Οἱ ἐπαναστάσεις, οἱ πραγματικὲς ἐπαναστάσει, κι ὄχι αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν χώρα μας, γίνονται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν κάτι νὰ χάσουν καὶ ποὺ θὰ τολμήσουν. Γίνονται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ζυγίσει Συνέχεια
Ἡ κρίσις, ἡ εὐκαιρία καὶ ἡ ἀλλαγὴ πλεύσεως.
Ἐπεὶ δὴ αὐτὸ ποὺ ζοῦμε, ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια, δὲν εἶναι κρίσις ἀλλὰ παράκρουσις, καλὸ θὰ ἦταν νὰ βάζουμε κάποια πράγματα σιγὰ σιγὰ στὶς σωστές τους θέσεις.
Γιὰ παράδειγμα, καλὸ εἶναι νὰ ἀποφασίσουμε ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ πὼς αὐτὸ ποὺ εἴχαμε, ὡς κοινωνικὸν ἐπίπεδον, πάει, τὸ ἐχάσαμε. Ἔήξε!!! Δὲν θὰ τὸ ξανὰ εὕρουμε, ὅσο κι ἐὰν ἐλπίζουμε, προσευχόμεθα, τάζουμε, σκύβουμε, παρακαλοῦμε, ἀγκομαχοῦμε…
Ἐπίσης, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἀποδεκτοῦμε ταχύτατα τὴν νέα πραγματικότητά μας, διότι ὅσο ἀργότερα θὰ τὸ πράξουμε, τόσο ταχύτερα θὰ …χαθοῦμε. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, θὰ μᾶς συνυπολογίσουν, στὶς «παράπλευρες ἀπώλειες». Συνέχεια