Τὶς τελευταῖες ἑβδομάδες διαβάζουμε διάφορα χαριτωμένα, ποὺ ὑποτίθεται πὼς εἶπε (ἢ ποὺ πράγματι εἶπε) καὶ ἔγραψε, ὁ Σαλβίνι γύρω ἀπὸ τὸ λαθρομεταναστευτικό, ἐφ΄ ὅσον πρωτίστως ἔκλεισε (ὁριστικῶς;;;) τὰ σύνορα τῆς Ἰταλίας.
Κι ἐπεὶ δή, ὅπως καὶ σὲ ὅλην τὴν Νότιο Εὐρώπη, τὸ λαθρομεταστευτικὸ κατήντησε (τί περίεργον;;;) κοινωνική, οἰκονομικὴ μά, κυρίως, ἐθνικὴ βόμβα, ποὺ ἐλάχιστα ἀπέχει ἀπὸ τὸ νὰ σκάσῃ καὶ νὰ διαλύσῃ τὶς χῶρες πρώτης ὑποδοχῆς (δῆλα δὴ τὴν Ἰταλία, τὴν Ἑλλάδα, τὴν Ἰσπανία καί, λιγότερο, τὴν Πορτογαλία), βγῆκαν καὶ οἱ …«μαϊντανοί» (τοῦ πSoros, βεβαίως-βεβαίως) γιὰ νὰ ἐκφέρουν ἀπόψεις, πρὸ κειμένου νὰ κρατήσουν τὰ βλέμματά μας στὰ ὅσα φαίνονται… Συνέχεια
Ἐὰν παρατηρήσουμε προσεκτικὰ τὴν μνημονιακὴ πορεία τῆς Ἰταλίας, τὰ τελευταία χρόνια, θὰ διαπιστώσουμε εὔκολα πὼς ἦταν ταχυτάτη καί, κρίνοντας ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος (ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶν προσφάτων ἀνακοινώσεων) πολὺ περισσότερο ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν Ἡνωμένη μας Εὐρώπη, ἀπὸ αὐτὴν τῆς χώρας μας. Ἐπὶ πλέον μποροῦμε εὔκολα νὰ διαπιστώσουμε πὼς ναὶ μὲν ἡ Ἰταλία μποροῦσε νὰ …«κρατήσῃ», ἀλλὰ ἡ ἐπίθεσις ποὺ ἐδέχθη ἐπετάχυνε τὶς διαδικασίες ποὺ ὁδηγοῦν (βεβαιωμένα πλέον) στὴν χρεωκοπία της. Μία εὔρωστος χώρα, μὲ βαρειὰ βιομηχανία, μὲ ἀνοίγματα ὑγειῆ στὴν διεθνῆ ἀγορά, πολὺ πιὸ γρήγορα ἀπὸ ἐμᾶς, κατέληξε νὰ ἀποσυντεθῇ σχεδὸν πλήρως, ἂν καί, πάντα ἐπισήμως, ἐμεῖς εἴχαμε καὶ τὸ …ὄνομα καὶ τὴν χάριν! 
