Ἂν ἐρωτήσῃς ὁποιανδήποτε σύγχρονη κοπέλλα: «τί θέλεις νά γίνῃς ὅταν μεγαλώσῃς;» – οὐδὲ μία πρόκειται νὰ σοῦ ἀπαντήσῃ σύζυγος καὶ μητέρα. Μία φοιτήτρια πλέον δὲν προβλέπεται νὰ παντρευθῇ πρὶν νὰ τελειώσῃ τὶς σπουδές της, ἡ καριέρα πάντα προηγεῖται. Ἡ οἰκογένεια δὲν θεωρεῖται ἀρκετὰ φιλόδοξο ὄνειρο γιὰ μίαν κοπέλλα. Εἰδικὰ ὁ ῥόλος τῆς νοικοκυρᾶς θεωρεῖται ὅ,τι πιὸ ὑποτιμητικό. Ἀντιθέτως, τὸ νὰ φέρεται ἡ γυναῖκα σὰν ἄνδρας (σεξουαλικὰ ἐπιθετική, ἀνόητες κοκκορομαχίες), νὰ μιλάει σὰν ἄνδρας («μαλάκα», «στ’ ἀρχίδι@ μου») καὶ να σκέφτεται σὰν ἄνδρας (μὲ δῆθεν βαθεῖς στοχασμούς, ἀντὶ γιὰ τὸ γυναικεῖο ἔνστικτο, ποὺ τὴν κάνει καὶ καλλίτερο κριτή χαρακτήρων) εἶναι ἔνδειξις ἀπελευθερώσεως. Ὡστόσο, δὲν νομίζω νὰ ὑπάρχῃ κάτι πιὸ ὑποτιμητικὸ γιὰ μίαν γυναῖκα ἀπὸ τὸ νὰ φέρεται σὰν ἄνδρας. Συνέχεια
Τὸ περιστατικὸ μὲ τὴν ἀφαίρεση τοῦ σταυροῦ ἀπὸ τὸν τροῦλο τῆς ἐκκλησίας στὴν Σαντορίνη ἀπὸ τὰ Lidl δείχνει ὅτι τὸ integration, ἡ περίφημη ἐνσωμάτωσις, προχωρᾶ κανονικά. Καὶ ὄχι, δὲν προσαρμόζονται αὐτοί. Ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα προσαρμοζόμεθα ἐμεῖς στὶς ἀνάγκες τῶν νέων «συμπολιτῶν μας» καὶ ἀλλάζουμε τὴν ζωή μας γιὰ νὰ μὴν θίξουμε τὶς «εὐαισθησίες» τους. Χωρὶς κἂ νὰ μᾶς τὸ ζητήσουν κάποιες φορές. Ἀπὸ κεκτημένη ὀρθοπολιτικὴ ταχύτητα.
Τὰ ἔχουμε ξαναπῇ, ἀλλὰ ὁρισμένοι εἶστε ἀνεπίδεκτοι μαθήσεως καὶ ἡ ἐπανάληψις, ὡς γνωστόν, εἶναι μήτηρ μαθήσεως.
