Ἀθῴα ἡ δημοκρατία σὲ λέω… Ἀθώα καὶ μὲ τὴν βούλα… Διότι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ δημοκρατία, τρομάρα της, ἀδειοδοτεῖ τὸ κάθε νούμερο νὰ μᾶς ἐμπαίζῃ μέσα στὰ μοῦτρα μας. Κι ἐμεῖς, τρομάρα μας, ἀκόμη πιστεύουμε πὼς «δὲν εἶναι δημοκρατία» αὐτὸ τὸ ἔκτρωμα.
Τρομάρα μας, σὲ λέω…
Ἕνα τέτοιο ἄτομον εἶναι καὶ ὁ σαρίδης τῆς «Ἑνώσεως Κεντρώων», ποὺ δὲν διεγράφη ἀπὸ τὸ κόμμα, ἂν καί, ὑποτίθεται, ἦλθε σὲ ἀπόλυτο διαφωνία μὲ τὸ κόμμα. Κι αὐτὸ διότι ἐὰν διεγράφετο θὰ ἔπαυε τὸ λεβέντι νὰ εἶναι ἀρχηγὸς κυνοβουλευτικῆς ὁμάδος καί, κατ’ ἐπέκτασιν ἕνας σκασμὸς προνόμια θὰ ἔπαυαν ὁριστικῶς.
Τὰ καλὰ καὶ συμφέροντα σὲ λέω… Συμφωνία «κυρίων» σὲ λέω…
Ὅλο αὐτὸ τὸ παραμύθι τὸ τελευταῖο διάστημα, τὸ στημένο θέατρο τοῦ «φεύγω, δὲν φεύγω», οἱ πολιτικὲς καντρίλιες, ἡ ἐμπλοκὴ στὰ Σκόπια μὲ τὸν Ζάεφ ποὺ δὲν εὕρισκε τοὺς 80 βουλευτὲς (σιγὰ μὴν δὲν τοὺς εὕρισκε! Ἀνέβηκε λίγο τὸ …κασέ… Πῆραν ἀπὸ δύο μύρια… Ἂς εἶναι καλὰ ὁ θεῖος George καὶ τέζα ὁ καμπούρης)…