Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὰ ἀφιερώματα

Ἡ κυρὰ τῆς Ῥῶ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Τὴν Ἑλληνικὴ Σημαία θέλω νὰ μοῦ τὴ βάλουν μαζύ μου στὸν τάφο..

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ…

Ἡ Ῥῷ ἢ Ῥώγη ἢ Ῥοπή, ὅπως τὴν ἀναφέρουν διάφοροι χάρτες ἢ παλαιὰ βιβλία, εὑρίσκεται 4 μίλια δυτικὰ ἀπὸ τὸ Καστελλόριζο καὶ σὲ ἀπόσταση 12 μιλίων ἀπὸ τὶς τoυρκικὲς ἀκτές. Εἶναι τὸ πρῶτο νησάκι ποὺ βλέπει ὁ ἐπισκέπτης ἀπὸ τὸ πλοῖο λίγο πρὶν φθάσῃ στὸ νησὶ προερχόμενος ἀπὸ τὴν Ῥόδο, μὲ τὴν Ἑλληνικὴ σημαία νὰ ἀνεμίζῃ καὶ τὸ Κάστρο νὰ δεσπόζῃ στὸ μέσον καὶ ὑψηλά, σὰν μάρτυρας μιᾶς μακρᾶς Ἱστορίας πολυκύμαντης ἀλλὰ ὄχι ξεχασμένης. Συνέχεια →

Γεώργιος Καστριώτης. Ἀλβανός ἤ Ἕλληνας;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Γεώργιος Καστριώτης (Σκεντέρμπεης). Ἀλβανός ἤ Ἕλληνας;

ΚΑΤΑΓΩΓΗ
Παπποῦς του ἦταν ὁ Κων/νος Καστριώτης ( 1390), ἡγεµόνας τῆς Ἠµαθίας καί τῆς  Καστοριᾶς (ἐξ οὗ καί Καστοριώτης, Καστριώτης) . Υἱός τοῦ Κωνσταντίνου ἦταν ὁ Ἰωάννης Καστριώτης, ὁ ἄρχοντας τῆς Κρούγιας (Κρόιας), µέ σύζυγό του τήν Σερβίδα Βο2σάβα. Ἔφεραν  στή ζωή 9 παιδιά : 5 θυγατέρες καί 4 υἱούς, µέ τελευταῖο στήν σειρά (1404) τόν Γεώργιο Καστριώτη.
ΑΝΑΤΡΟΦΗ – ΕΞΕΛΙΞΗ
Στά χρόνια τοῦ σουλτάνου Μουράτ τοῦ Β΄ (1421>1451) ὑποχρεώνεται ὁ πατέρας του Ἰωάννης γιά νά διατηρήσει τήν αὐθεντία στήν Κρούγια νά παραδώσει ὡς ὁµήρους τούς 4 γιούς του σ’ αὐτόν, οἱ ὁποῖοι καί θά ἀνατραφοῦν κατά τίς τουρκικές συνήθειες στήν σουλτανική αὐλή τῆς Ἀδριανουπόλεως. Ἐκεῖ, χριστιανοί αὐτοί, ἐξισλαµίζονται. Ὁ Μουράτ Β΄ ἐκτιµώντας τά χαρίσµατα τοῦ Γεωργίου (ὀµορφιά, εὐρωστία, γενναιότητα) τόν συνεκπαιδεύει µέ τόν διάδοχο τοῦ θρόνου τόν µετέπειτα Μωάµεθ Β΄τόν Πορθητή τῆς Κων/πόλεως. Ὁ Σουλτάνος θαυµάζοντας τήν παλληκαριά του προσέδωσε τήν τουρκική ὀνοµασία «Ἰσκεντέρ µπέη» (Σκεντέρµπεη), πού στά ἑλληνικά σηµαίνει «Ἀλέξανδρος ἡγεµών ἤ Μέγας Ἀλέξανδρος».
Συνέχεια →

Φωττάκος ἤ Φώτιος Χρυσανθόπουλος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

 

Αγωνιστής του 1821, υπασπιστής του Θ. Κολοκοτρώνη και απομνημονευματογράφος. Ο πατέρας του ήταν ο ιερέας παπα – Γιαννάκης,  γι’ αυτό και τ’ αδέρφια του (Αναγνώστης, Κων/νος, Παναγιώτης και Νικόλαος) ονομάσθηκαν Παπαγιαννακόπουλοι, ενώ ο Φωτάκος διατήρησε το πατρικό επώνυμο Χρυσανθόπουλος. Στην ιστορία  έμεινε γνωστός ως Φωτάκος.

 

Γεννήθηκε στα Μαγούλιανα* Γορτυνίας. Διδάχτηκε τα πρώτα του γράμματα στο χωριό του με δάσκαλο τον Αγάπιο. Κατόπιν πήγε στη Βυτίνα, όπου είχε δάσκαλο τον Παρθένιο. Επειδή όμως ήταν πολύ ζωηρό, σκληρό και φιλόνικο παιδί, ο πατέρας του φοβούμενος μη φιλονικήσει με τους Τούρκους, τον έστειλε στη Ρωσσία, στο Κισνόβι της Βεσσαραβίας ως εμποροϋπάλληλο. Ήταν η εποχή που η Φιλική Εταιρεία όλο και δυνάμωνε με τη μύηση στο μυστικό πολλών ομογενών. Ο Φωτάκος εγκαταλείπει τη δουλειά του και μεταβαίνει στην Οδησσό, όπου το 1814 είχε ιδρυθεί η Φιλική Εταιρεία, και γίνεται φιλικός. Στη συνέχεια παίρνει εντολή να μεταβεί στα Λαγκάδια Γορτυνίας, για να συναντήσει τον πρόκριτο Κανέλλο Δεληγιάννη και να τον ενημερώσει για τις εξελίξεις και για την ημέρα του γενικού ξεσηκωμού. Συνέχεια →

Σπηλιάδης Νικόλαος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

 

(Τρίπολη 1785 – Ναύπλιο 1867)

Γεννήθηκε στη Τρίπολη με καταγωγή απο την Ανδρίτσαινα, έμαθε τα πρώτα γράμματα στη γενέτειρά του και στο ‘Άργος. Εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη (1805-1810) όπου εργαζόταν ως υπάλληλος στον εμπορικό οίκο του Απόστολου Παππά και στη συνέχεια στην Οδησσό (1810-1819) στον εμπορικό οίκο Αλέξανδρου Μαύρου και πάλι στην Κωνσταντινούπολη το 1819.Το 1816 ο Αλέξανδρος Μαύρος τον έστειλε στην Οδησσό, όπου μυήθηκε στη Φιλική εταιρία από το Σκουφά.

Δεν φαίνεται να είχε την ευκαιρία νά αποκτήσει κάποια ανώτερη παιδεία, αλλά αργότερα ευρέθη πολύγλωσσος, και γνώριζε άριστα τα γαλλικά, τα ιταλικά, τα τουρκικά, μέτρια τα ρωσσικά και πιθανώς τα ισπανικά. Διέθετε ευρύτατη εγκυκλοπαιδική μόρφωση, την οποία απέκτησε μέσω της γαλλικής του παιδείας. Είχε μεγάλη Συνέχεια →

Ἀποστόλης Νικολῆς. Ὁ ναύαρχος τῶν Ψαρῶν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

«Χρηστός και ήσυχος πολίτης, τίμιος άνθρωπος και φιλόπατρις εις το άκρον», ανέφερε στη νεκρολογία του Νικολή Αποστόλη η «Γενική Εφημερίς» στις 23 Απριλίου 1827. Ο χαρακτηρισμός αυτός ανταποκρίνεται απόλυτα στον αρχηγό της ναυτικής μοίρας του ηρωικού νησιού των Ψαρών, του οποίου ο βίος και η όλη δράση διακρίνονται για τη γενναιότητα και μεγαλοψυχία του, τη φιλοπατρία και ανιδιοτέλειά του.

Ο Νικολής Αποστόλης γεννήθηκε στα Ψαρά το 1770 και καταγόταν από παλιά ναυτική οικογένεια του Συνέχεια →

Ὁ κατακλυσμὸς τοῦ Νῶε καὶ τὸ περιστέρι τοῦ Δευκαλίωνος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ας έλθουμε τώρα στην ελληνική μυθολογία!
Για την καταπληκτική και εν πολλοίς άγνωστη περιγραφή του θρυλικού κατακλυσμού του Δευκαλίωνος, που διέσωσε ο Λουκιανός διαβάζουμε:

«Έτσι έχει ο μύθος του Δευκαλίωνος. Αυτή η γενιά των ανθρώπων δεν είναι η πρώτη, αλλά της πρώτης εκείνης γενιάς οι άνθρωποι όλοι χάθηκαν, αυτοί δε γένος δεύτερο είναι του Δευκαλίωνος που το πλήθος της παντού αποίκησε. Περί δε εκείνων των (πρώτων) ανθρώπων αυτά μυθολογούνται, ότι μεγάλοι υβρισταί έγιναν και αθέμιτα έργα έπρατταν, ούτε όρκους τηρούσαν, ούτε ξένους φιλοξενούσαν, ούτε και ικέτες ανέχοντο, έτσι επήλθε σ’ αυτούς η μεγάλη συμφορά. Αυτή η ίδια η γη, πολύ ύδωρ ανέδυε, και βροχές μεγάλες έγιναν και οι ποταμοί τεραστίως διογκώθηκαν και η θάλασσα τόσο πολύ ανέβη, ώστε τα πάντα σκέπασε το νερό και έτσι χάθηκαν όλοι!
Ο Δευκαλίων δε, ευσεβής και συνετός, μόνος των ανθρώπων απέμεινε για (να γεννήσει) την γενιά την δεύτερη. Η δε σωτηρία έτσι έγινε. Μεγάλη λάρνακα (κιβωτό) αυτός είχε και σ’ αυτήν επιβίβασε παιδιά [1]  και γυναίκες. Κατέφθασαν δε και επιβιβάσθηκαν (στην κιβωτό επίσης) και χοίροι και ίπποι και λέοντες κατά γένη και όφεις και ακόμα όλα όσα την γη μοιράζονται, πάντα κατά ζεύγη. Ο δε (Δευκαλίων) τα δέχθηκε όλα, γιατί μεταξύ τους δεν εβλάπτοντο, διότι εκ Διός φιλία έγινε μεταξύ τους και σε μια λάρνακα πάντες έπλευσαν όσο το ύδωρ επικρατούσε. Αυτά ιστορούν οι Έλληνες περί Δευκαλίωνος». Lucianus Soph. De Syria dea 12.3.

Συνέχεια →