Τὸ πραγματικὸ τέλος τοῦ Ἀθανασίου Διάκου.

Το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου
(του Ευθύμιου Χριστόπουλου, εκπ/κού-δημοσιογράφου)

Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β’ τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου. Ταξι­νομώντας αυτές που συγκέντρωσα, είδα ότι τέσσερες ήταν ακριβώς ίδιες, αν και προέρχονταν από γερόντια που ζού­σαν σε διαφορετικά σημεία της Λαμίας ο καθένας, και μάλιστα ένας παππούς ήταν απ’ τη Ροδίτσα.

Συνέχεια

Ἡ Λουΐζα Ῥιανκοῦρ.

Οἱ φιλέλληνες, ὅταν ἦσαν πραγματικοὶ φιλέλληνες, μόνον καλὸ ἔκαναν στὸν τόπο.
Ἐπισήμως πάντα, μία ἀπὸ αὐτοὺς ἡ κόμισσα Λουΐζα Ῥιανκοῦρ ποὺ οὐσιαστικῶς ἔζησε στὴν χώρα μας, ἀφιερώνοντάς της, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀγάπη  της κι ἕνα σημαντικὸ τμῆμα τῆς περιουσίας της, σὲ δωρεές.
Πρὸς τιμήν της ὑπάρχει ἀκόμη ἕνας δρόμος σήμερα ποὺ φέρει τὸ ὄνομά της.

Συνέχεια

Ἡ εἰκόνα ἀπὸ τὸ κελλὶ τοῦ Γέρου μας.

Ἔχετε ἀνεβῇ ἔως ἐκεῖ;
Μικρὴ ἤμουν ὅταν πῆγα. Καὶ δὲν θέλησα ΠΟΤΕ νὰ ξαναπάω…
Σκοτάδια, ἀσφυξία, βρῶμα…
Κι ἐκεῖ μέσα εἶχαν κλεισμένο τὸν ἀρχιστράτηγο…
Ποιοί; Οἱ Βαυαροί, μὲ τὴν ὑψηλὴ σιωπὴ κι ἀνοχὴ τοῦ Ὄθωνος.
Οὐδέποτε θέλω ἄλλος Ἕλλην νὰ ζήσῃ ξανὰ σὲ κελλί!
Συνέχεια

Ἡ μεγάλη ἐκείνη ἡμέρα!

10 Ἀπριλίου 1826. Ἡ μεγάλη Ἔξοδος!
Ἡ ἱεροτέρα πράξις τοῦ ’21!
Ἡ πιὸ δαφνοστεφανωμένη Ἔξοδος τῆς Παγκοσμίου Ἱστορίας.

Δὲν τὰ κατάφεραν οἱ περισσότεροι, θὰ ἀπαντήσουν κάποιοι.
Ναί, δὲν τὰ κατάφεραν. Ἀλλὰ ἐπολέμησαν ὅλοι! ΟΛΟΙ!!! Γιὰ μῆνες!
Ὅταν μπῆκαν στὴν μάχη ἐγνώριζαν πὼς ἔχουν περισσότερες πιθανότητες νὰ πεθάνουν παρὰ νὰ ζήσουν. Μὰ δὲν ἐδίστασαν. Μπῆκαν!
Δὲν εἶναι λοιπὸν μόνον ἡ Ἔξοδος!
Εἶναι καὶ ὅλη ἡ προηγουμένη διαδικασία. Εἶναι ὅλα ὅσα συνέβησαν κι ἔδεσαν, ἤ ἐχώρισαν, διὰ παντὸς τοὺς Συνέχεια

Οἱ Ἕλληνες θεοί;

Λέτε νά ὑπῆρξαν;
Λέτε νά μήν ὑπῆρξαν;
Λέτε ἁπλῶς νά ἦταν πολυταξειδευτές καί πολυεξερευνητές;
Πάντως ἀπὸ ὅπου κι ἐὰν ἐπέρασαν, ἄφησαν ἴχνη.
Ἀπὸ ὅπου κι ἐὰν ἐπέρασαν, τοὺς θαυμάζουν, ἀκόμη καὶ σήμερα καὶ τοὺς τιμοῦν.
Συνέχεια

Ὁ ὅρκος!

 

Ὁ Κολοκοτρώνης ὁρκίζει τὸν υἱό του, στὰ μυστικὰ τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας.
Ἀκόμη καὶ τὸ ἴδιο του τὸ παιδί, ἰδίως ἴσως αὐτό, φροντίζει πρὸ κειμένου νὰ ὁρκιστῇ!
Τὸ μυστικὸ μεγάλο…
Μεγαλύτερο ἀπὸ τὴν σχέσι πατρὸς καὶ υἱοῦ…
Δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ παίζῃ μὲ αὐτὰ τὰ θέματα…

Συνέχεια