Ἔ Ῥὲ ποῦἔχουμε μπλέξῃ!!!
Πρὸ δύο ἐτῶν, σὲ μία διαδικτυακὴ ἀλληλογραφία μου, μὲἝλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ, διεπίστωσα πὼς εἶναι ἔξαλλοι διότι ὁ Γλέζος ἔχει ἀναλάβῃ τὸ θέμα τῶν γερμανικῶν ἀποζημιώσεων, ἀλλὰ δὲν τὰ ἔκανε ὅλα καὶ πάρα πολὺ καλά… Οὔτε λίγο, οὔτε πολύ, τότε, τοὺς ἐζήτησα νὰ ἀναλάβουν αὐτοί, ἐφ΄ ὅσον δὲν τὸν θεωροῦν κατάλληλο καὶ ἱκανὸ πρόσωπο.
Βέβαια ὄχι μόνον δὲν ἀνέλαβαν, ἀλλὰ ἐχάθησαν.
Παρὰ ταὔτα ἔμαθα πολλὰ ἀπὸ ἐκείνην τὴν συζήτησι, τὰ ὁποῖα δὲν θέλω, γιὰ τὴν ὤρα νὰ ἀναφέρω.
Θὰ περιορισθῶ στὶς πρόσφατες κινήσεις Γλέζου καὶ σὲ μίαν …καταγγελία.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τοκογλυφικὴ δικτατορία
Τραπεζίτες στὴ Θεσσαλονίκη τοῦ 1795…
Πῶς νὰ ἀλλάξῃ κάτι σὲ αὐτὸν τὸν τὸπο… σ΄αὐτὸν τὸν πλανήτη…
Τὸ χρῆμα εἶναι δύναμη. Εἶναι ἡ δύναμη ποὺ παραγράφει, ποὺ ἐξαφανίζει τὶς ἄσχημες πράξεις. Ποὺ σοῦ δίνει ἀσυλία καὶ σοῦ ἀνοίγει τὸ δρόμο γιὰ νὰ συνεχίσῃς νὰ πράττῃς.
Ἡ διάσωση τῶν τραπεζῶν εἶναι ὅπως πάντα τὸ ζητούμενον. Σώζουν τὶς τράπεζες γιὰ νὰ σωθοῦν καὶ αὐτοί, σώζουν τὶς τράπεζες καὶ πνίγουν τὸν λαό. Καὶ δὲν εἶναι τωρινὸ αὐτό…
Καὶ ὅπως πάντα, οἱ τραπεζίτες εἶναι συγκεκριμένης φυλῆς.
Ἔτος: 1795.
Τόπος: τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη.
Ἄπαικτη Ἀλέκα μὲ τὶς …σοφίες σου!
Ἔρχεται ὁ μνημονιακός Ἀλέξης
Στροφή 180 μοιρῶν ἀπεφάσισε ὁ πρόεδρος τοῦ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ὄχι πώς ἦταν ποτέ του ἀντιμνημονιακός, ἀλλά ἀντελήφθη ὅτι δέν ἀπέκτησε ἔρισμα στό ἐκλογικό σῶμα καί ἔτσι συμπλέει μέ τούς ξένους ἀφεντάδες γιά νά πάρῃ «ἐξουσία». Σέ εἰσαγωγικά, βεβαίως.
Κάποιοι ἔλεγαν ὅτι ὁ Ἀντωνάκης εἶναι χειρότερος ἀπό τόν Γιωργάκη. Νά μοῦ τό θυμηθεῖτε. Ὁ Ἀλεξάκης θά εἶναι ἀκόμα χειρότερος. Ἄλλωστε σέ λίγο θά μάθουμε. Συνέχεια
Οἰκονομικὴ κρίσις. Ὀρισμός.
Οἰκονομικὴ Κρίσις – Ὁρισμὸς
Ὁ ὅρος τοῦτος εὑρίσκεται πλέον στὰ χείλη ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ καὶ τῶν Εὐρωπαίων. «Ἔχουμε οίκονομικὴκρίση» μᾶς λέγουν οἱ «ἁρμόδιοι».
Τί εἶναι ὅμως ἡ «οἰκονομία» καὶ διατὶ εὑρίσκεται εἰς «κρίσιν»;
Ὁρισμὸςτῆς «Οἰκονομίας»
Ἐκτιμᾶται ὅτι τὸ προνόμιον ὁρισμοῦ τῆςἐννοίας τῆς λέξεως «οἰκονομία» ἀνήκει εἰς ἐκείνους οἱ Συνέχεια
Ἡ ἀνύπαρκτος σχέσις τοῦ τΣΥΡΙΖΑ μὲ τὸ ΟΧΙ τῆς Κύπρου.
Ἦταν ἕνα θέμα αὐτὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ τὸ θίξουμε.
Τὸ «ΟΧΙ» ποὺ ἀκούστηκε στὸ κυπριακὸ κοινοβούλιο δὲν ἦταν θέσις κάποιου κόμματος ἐκ τῶν Ἑλλαδικῶν. (Ἄς ποῦμε…) Ἦταν θέσις τῶν Κυπρίων. Τὸ ἐὰν ἔπιασε ἤ ὄχι τόπο, αὐτὸ εἶναι ἄλλη παράμετρος.
Ἀλλά νά σᾶς πῶ κάτι;
Συνέχεια



