Πόσο τό θές;
Πολύ;
Μήπως θές καί χρῆμα;
Τότε τρᾶβα στὴν …Μύκονο!
Ἐκεῖ ποὺ συνωστίζονται κάποιοι γιὰ νὰ χαζέψουν τὸν (κάθε) «μεγάλο» (καὶ πολυδιαφημιζόμενο) ῥέμο μὲ τὴν παρέα του.
Κι αὐτοὶ καλὰ κάνουν, ἐφ΄ ὅσον «γουστάρουν» (καὶ …μποροῦν, συμπληρώνω!!!)
Ἐμεῖς ὅμως γιατί καταπιανόμεθα μέ τό θέμα;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τοκογλυφικὴ ἀσυλία
Ξε-θάβοντας ἕνα μῖσος ποὺ «κουκουλώνεται» ἐδῶ κι αἰῶνες…
Κρίνοντας ἀπὸ τὰ ἐπεισόδια ποὺ συμβαίνουν αὐτὴν τὴν περίοδο στὴν Τουρκία, μποροῦμε νὰ ἐξαγάγουμε πολλὰ συμπεράσματα γιὰ τὸ ποιὸν οἱ λαοὶ (καὶ εἰδικῶς σήμερα οἱ Τοῦρκοι) θεωροῦν ὡς ὑπεύθυνο γιὰ τὰ δεινά τους.
Τὸ παραπάνω ἄρθρον θεωρεῖ ὡς ἐγκέφαλον τῆς ἐπιθέσεως τὸν Ἐρντογὰν (τὶ πρωτότυπον!!!) καὶ ἀναφέρεται σὲ μερικὲς ἀκόμη ἐπιθέσεις ποὺ ἐδέχθη ἡ κεντρικὴ συναγωγὴ τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὶς τελευταῖες δεκαετίες.
Συνέχεια
Ψευδαισθήσεις κομματικῶν ἡγετῶν ποὺ γελοιοποιοῦν τὴν χώρα
Ἀκούγοντας πρὸ ἡμερῶν τὶς κούφιες μεγαλοστομίες τοῦ Πάκη καὶ τὰ «μολὼν λαβέ» του πρὸς τοὺς Τούρκους, αὐτὴν τὴν ἀφόρητη φλυαρία, τὴν ἐγκληματικὴ κατάχρησῃ πολυτίμων λέξεων καὶ ἐννοιῶν, κατάχρηση ποὺ τελικῶς φθάνει νὰ τὶς φθείρῃ καὶ νὰ τὶς ἀκυρώνῃ, θυμήθηκα μὲ θλίψη ποὺ λίγο καιρὸ ἔψαχνα στὸ διαδίκτυο τὸ παρελθὸν τῶν ἡγετῶν μιᾶς χαώρας μὲ πραγματικὴ ἄμυνα καὶ στιβαρὸ καὶ πειστικὸ λόγο διεθνῶς, σὲ θέματα προστασίας τῆς ἐθνικῆς της ἀσφαλείας.
Τοῦ Ἰσραήλ, ἐννοεῖται. Συνέχεια
Φονιάδες, μαχαιροβγάλτες καὶ ἀνθέλληνες οἱ …«ἡγέτες» μας. (α)
Ἐδῶ καὶ σχεδὸν δύο αἰῶνες ἐπισήμως, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα πολὺ πολὺ περισσότερο.
Καί, φυσικά, πίσω ἀπὸ ὅλην αὐτὴν τὴν ἀπίστευτη κι ἀνθελληνικὴ ὑστερία, μία τράπεζα, ποὺ διαχειρίζεται τὸ ἱστορικό μας ἀρχεῖο καὶ ποὺ ἀποφασίζει γιὰ τὸ τὶ πρέπει ἢ δὲν πρέπει νὰ διδαχθοῦμε γιὰ τὴν Ἱστορία μας, ἐπιλέγει ἐπὶ πλέον τὸ ποιὸς θὰ τιμωρηθῇ καὶ ποιὸς ὄχι, γιὰ τὶς πράξεις του.
Ἐγκλήματα κι ἐγκλήματα εἰς βάρος τοῦ Ἔθνους… Ἀμέτρητα…
Ἐννοεῖται πὼς οἱ πρωτεργάτες αὐτῶν, ἐκτὸς ποὺ ἐπλούτισαν πλιατσιολογώντας, μὲ τὸ ἔτσι θέλω, παρέμειναν στὸ ἀπυρόβλητον καὶ ἐπὶ πλέον παρουσιάζονται ὡς …ἥρωες!!!
Ὡραιότατα… «Βγαίνουμε» στὶς ἀγορές!!!
Ὡραία ποὺ εἶναι νὰ «βγαίνῃ» ἡ χώρα στὶς ἀγορές…
Κι ἐφ΄ ὅσον βγαίνουμε στὶς ἀγορές, θὰ μποροῦμε ἐπὶ τέλους νὰ δανειζόμεθα.
Θὰ μποροῦμε, ἐπὶ τέλους, νὰ μᾶς ἐμπιστεύονται οἱ τοκογλῦφοι.
Θὰ μποροῦν ἐπὶ τέλους νὰ μᾶς κουνοῦν τὸ δάκτυλο ὅλοι οἱ μενουμεβρωπάκηδες, οἱ ἐγχώριοι νταβατζῆδες μά, κυρίως, τὰ κάθε εἴδους σαπρόφυτα, ποὺ εἰς ὑγείαν τῶν κορόιδων, ἐδῶ καὶ δύο αἰῶνες, προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν πὼς ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ χρέος, δὲν ὑπάρχει χώρα…
Κοινῶς; Ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ χρεωμένη χώρα τί λόγο ὑπάρξεως ἔχει ἡ ἐγχώρια καμόρα; Συνέχεια
Βλέπουμε ἐποικισμὸ ἀλλὰ ὄχι κοινωνίες δούλων!!!
Βλέπουμε ἰσλαμοποιήσεις τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, ἀλλὰ οὐδέποτε τὸ νομικὸ πλαίσιο ποὺ τὶς ὑποστηρίζει.
Βλέπουμε ἀλλοιώσεις τῶν κοινωνιῶν, ἀλλὰ οὐδέποτε αὐτοὺς ποὺ κινοῦν τὰ νήματα καὶ ἐπιβάλλουν αὐτὸ τὸ μόρφωμα.
