Φοροδιαφυγὴ καὶ διαφθορὰ

Σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιστημονικὴ βιβλιογραφία ποὺ ἀσχολείται μὲ τὴν παραικονομία/φοροδιαφυγὴ (Τάτσος, Σνάιντερ, Βάβουρας) ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν οἰκονομία (Mankiw, Krugman, Samuelson), ἔχει διαπιστωθῆ ὅτι ὄσο χαμηλότερο εἶναι τὸ μορφωτικὸ καὶ τὸ πολιτιστικὸ ἐπίπεδο τοῦ πληθυσμοῦ, τόσο μεγαλυτέρα εἶναι ἡ τάσις γιὰ φοροδιαφυγή.

Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ στὶς χῶρες ποὺ ἔχουν χαμηλὸ μορφωτικὸ καὶ πολιτιστικὸ ἐπίπεδο, οἱ φορολογούμενοι δὲν μποροῦν νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι τὰ ἔσοδα ἀπὸ τοὺς φόρους χρησιμοποιῶνται γιὰ νὰ καλυφθῇ τὸ κόστος παραγωγῆς ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν, ποὺ ἰκανοποιοῦν συλλογικὲς ἀνάγκες.

Ἐπὶ πλέον, στὶς χῶρες αὐτὲς οἱ πολῖτες ἔχουν μικρὴ συναίσθηση τῶν ὑποχρεώσεών τους πρὸς τὸ κοινωνικὸ σύνολο. Συνέπεια τῆς ἀντιλήψεως αὐτῆς εἶναι νὰ ὑπερισχύουν κατὰ πολὺ οἱ ἀτομικὲς ἀνάγκες ἔναντι τῶν συλλογικῶν.

Τέλος, σὲ αὐτὲς τὶς χῶρες, οἱ θεσμοὶ ποὺ ἐμπλέκονται ἄμεσα μὲ τὸν φοροεισπρακτικὸ μηχανισμό, ὅπως τὸ Πολιτικὸ Σύστημα καὶ ἡ Δημοσία Διοίκησις, διακρίνονται γιὰ τὸ ὑψηλὸ ἐπίπεδο διαφθορᾶς τους.

Παναγιώτης Τσουκαλᾶς

εἰκόνα

(Visited 96 times, 1 visits today)




Leave a Reply