Θεοσοφιστές. Ὁ προάγγελος τῆς πανθρησκείας

Οἱ θεοσοφιστὲς ἀποτελοῦν ἤδη ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος τὴν μεγάλη ὀργανωμένη ἀπόπειρα πανθρησκείας, κατασκευάζοντας κακέκτυπα (ὅ,τι ἔχουν γιὰ «χριστό», «βούδδα», «μετρέγια», κτλ. εἶναι ἀποκλειστικῶς δική τους μοναδικὴ ἐκδοχή, ποὺ θὰ ἄφηνε ἄφωνο κάθε σώφρονα ἄνθρωπο), στήνονας ἀμέτρητες ὁμαδοῦλες μὲ φαντακτερὰ ὀνόματα ποὺ ὅλες ἐλέγχονται κεντρικὰ καὶ μὲ μεθόδους διεισδύσεως ὁπουδήποτε, γιὰ νὰ διαδόσουν τὴν δική τους παραφροσύνη.
Ταὐτοχρόνως μὲ τὸν οὐτοπικὸ πρωτογονισμὸ ποὺ προωθοῦν (=ἐπιστροφὴ σὲ κάποια δῆθεν ἁπλοϊκὴ μορφὴ τῆς τάδε θρησκείας, ποὺ οὐδέποτε ὑπῆρξε παρὰ μόνον στὴν φαντασία τους) ἔχουν ἐμμονὴ μὲ τὴν «πρόοδο», τὴν «ἐξέλιξη» κτλ.

Πῶς συνδυάζονται αὐτά;
Δὲν συνδυάζονται, κι αὐτὸ εἶναι ἐνδεικτικὸ τῆς τρικυμίας ἐν κρανίῳ ποὺ ἐπικρατεῖ.

Οἱ θεοσοφιστές, προτεστάντες πάντα, ἀποτελοῦν ἤδη ἐδῶ καὶ περισσότερο ἀπὸ ἕναν αἰῶνα ὄργανο τοῦ ἀγγλοσαξωνικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ. Ὁ κύριος σκοπὸς εἶναι πάντα ἡ ἐπίθεσις στὶς παραδοσιακὲς θρησκεῖες καὶ δομὲς ἄλλων χωρῶν, μὲ τεχνικὲς διεισδύσεως, κατασκευὴ κακεκτύπων, ἀλλοίωσις – καὶ διάδοσις τῶν δικῶν τους πουριτανικῶν ἀγγλοσαξωνικῶν ἠθικουρισμῶν.

Φρούριον

Προσοχή στους μοναχούς της νέας εποχής. Mετά τα πηγαδάκια αντιπροσώπων εξωγήινων έχουμε και τα πηγαδάκια επιδόξων γκουρού. Με αφορμή χαρακτηριστικό δείγμα τους μιας αυτόκλητης Θεάς Ελένη Πατρούδη, που αναμασά νεοχίππυκες ιδεολογίες σαν δικά της βιώματα θελω να σχολιάσω το εξής: Αυτές οι νεο-εποχίτικες ιδεολογίες που περιστρέφονται γύρω από την νηστεία, την ακρεοφαγία τον θετικισμό με βουδιστικό περιτύλιγμα δεν είναι παρά ένας νεοχριστιανισμός, ένα face lift για την νέα ανυποψίαστη γενεά. Δομικά είναι ένα και το αυτό η ίδια σκέψη, η ίδια προσέγγιση με τον ίδιο πάντα σκοπό την δημιουργία κινήματος μιας νέας αιρέσεως αναμορφώσεως και υποδουλώσεως του ανθρώπου.

Πίσω από την λέξη «φύση» που χρησιμοποιούν εννοούν τον Χριστό και όχι την Φύση που νομίζουμε καίτι την χρησιμοποιούν με τον ίδιο σκοπό και τρόπο που οι χριστιανοί χρησιμοποιούν τον Χριστό δηλαδή ως γάμο του πιστού μαζί του και την αποχή από τις κοσμικές ηδονές. Πού ακούσθηκε η προσέγγιση με την Φύση να σημαίνει ταυτόχρονα αποχή απο το σέξ το κρέας ή τον οίνο;

Δυστυχώς γι’ αυτούς ανακαλύφθηκε η φωτιά και μαζί με αυτήν το μαγείρεμα της τροφής. Πίσω τους ευρίσκεται πάντα ο ηθικισμός του αγγλοσαξωνικού πουριτανισμού η ηθικολογία της δυτικής σαρίας που επιτίθεται στην σάρκα μας ως φυλακή. Η κριτική σκέψη ο λογικός έλεγχος των πνευματοποιημένων ανοησιών απαντάται από τους μοναχούς της νέας εποχής με τον ίδιο τρόπο που συμπεριφέρονται οι κληρικοί και οι μουλάδες που αποκαλύπτει το πραγματικό τους πρόσωπο της μονοθεϊστικής μονολιθικής απολυτότητος, δηλαδή ετικέτες ύβρεις και έπαρση. Έχουν αντιτεχνολογική, αντικαταναλωτική ρητορική ένα χίππικο ουτοπισμό με αρκετά αφηρημένο και γενικό λόγο ώστε να είναι εύπεπτος και να μην επιδέχεται κριτικής για να αναπαράγεται από τους πιστούς έχοντας κρυφίως ως ιδεατή την εποχή των σπηλαίων και τον πρώιμο ασκητικό χριστιανισμό ως ιδεατή στάση ζωής.

Μια χριστιανοθρεμένη καταπιεσμένη ψυχή, ένας ποδηγετημένος νούς ευρίσκεται πάντα πίσω από κινήματα κατά της κρεοφαγίας κατά της καταναλώσεως και της κοσμικής ζωής. Πίσω από τις φυσιολατρικές ανθρωπιστικές κορώνες τους υπάρχει πάντα θρησκευτικό δουλοποιητικό υπόβαθρο.
Μην πιστεύετε τις λέξεις τους, προσέξτε τις έννοιες..!!

Μάξιμος Πυροβέτσης

 

(Visited 229 times, 1 visits today)




Leave a Reply