Τὸ νὰ σηκώνῃς τὰ χέρια ψηλά, ὅταν γύρω σου ὅλα καταῤῥέουν, εἶναι τὸ εὔκολο.
Τὸ νὰ παλεύῃς, νὰ ἀγωνίζεσαι καὶ τελικῶς νὰ νικᾷς εἶναι τὸ δύσκολο… Καὶ λίγοι θὰ ἐπιλέξουν νὰ τὸ κάνουν.
Τὸ τὶ εἶναι σήμερα ἡ κοινωνία μας τὸ ξέρουμε. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Βρὲς ἕνα παιδί…
Ἕνα παιδὶ ποὺ καταλαβαίνει… Ἕνα παιδὶ ποὺ λάμπει… Ἕνα παιδὶ ποὺ ἔχει τὴν Φύσιν… Ἕνα παιδὶ ποὺ σὲ χρειάζεται…
Καὶ δίδαξέ του ἦθος… Σεβασμὸ στὸ περιβάλλον καὶ στοὺς Νόμους τῆς Φύσεως…
Βρὲς ἕνα ὁποιοδήποτε παιδί, ποὺ νὰ μὴ σὲ δένῃ κάποιο συναίσθημα μαζύ του, καὶ δίδαξέ του ἀνθρωπιά!!!
Βρὲς ἕνα παιδὶ καὶ δεῖξε του τὸν τρόπο νὰ ἀνακαλύπτῃ τὶς ἀλήθειες… Συνέχεια
Ὥρα Ἀναστάσεως ἤ Ἐπαναστάσεως; (ἀναδημοσίευσις)
Ἕνα παλαιότερον κείμενον, ποὺ πιστεύω πὼς πρέπει συχνὰ πυκνὰ νὰ ἐπαναφέρω, διότι μᾶς δίδει ἀφορμὴ γιὰ ἐπὶ πλέον ἔρευνα καὶ προβληματισμούς.
Δὲν θέλω νὰ χαλάσω τὸ ἑορταστικὸ τῶν ἡμερῶν κλίμα καὶ πρὸς τοῦτο δὲν θὰ ὑπάρξουν περισσότερα σχόλια.
Μόνον ὑπενθύμισις… ἡμέρες ποὺ εἶναι… Συνέχεια
Λαμπρὴ Λαμπρὴ νὰ ἔχουμε…
Κι ἄς ξεφύγουμε ἐπὶ τέλους, ΣΥΝΕΙΔΗΤΩΣ, ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα καὶ τὰ σχετικά του.
Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἐτοῦτες τὶς ἡμέρες, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ἑορτάζουμε μίαν Ἀνάστασιν. Ἄλλοτε τῆς Φύσεως, μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Κόρης, ἄλλοτε τοῦ Διονύσου κι ἄλλοτε τοῦ Χριστοῦ. Τί σημασία ἔχει; Συνέχεια
Ξεφεύγουμε ἀπὸ τὸ παρελθόν μας μόνον ἑστιάζοντας στὸ μέλλον μας
Ὅλοι μας καθημερινῶς στριφογυρίζουμε γύρω ἀπὸ τὶς φοβίες μας, τὰ λάθη μας καὶ τὶς ἐνοχές μας. Ἀνασφάλειες κατακλύζουν τὶς σκέψεις μας καὶ μᾶς ἐμποδίζουν νὰ ἰσχυροποιήσουμε καὶ νὰ στηρίξουμε τοὺς ἑαυτούς μας τόσο, ὅσο χρειάζεται, πρὸ κειμένου νὰ μπορέσουμε νὰ ὑλοποιήσουμε μὲ ἀποφασιστικότητα εἰλημμένες ἀπὸ καιρὸ ἀποφάσεις μας. Καὶ ὑπάρχουν τόσα πολλὰ πράγματα ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε, μὰ ὅταν αὐτό-ἐγκλωβιζόμεθα σὲ φαύλους κύκλους τέτοιου εἴδους, ἡ ἀναβολὴ καὶ ὁ ὀλιγωρία μᾶς βαλτώνουν. Στὴν πραγματικότητα σέρνουμε ὅλο μας τὸ παρελθόν, κάθε στιγμή, σὲ κάθε μας συμπεριφορά, μὲ ὅλους τοὺς πιθανοὺς καὶ ἀπιθάνους τρόπους, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ ἀναβάλουμε τὸ αὐτονόητο χρέος ἀναλήψεως τῆς εὐθύνης μας γιὰ τὴν ἰδίαν τὴν ζωή μας. Συνέχεια
Θέλουμε πράγματι νά ἀπελευθερωθοῦμε;
Ἤ μήπως ὅλο αὐτό εἶναι κενό γράμμα;
Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ κατανοήσουμε τὸ τί πράγματι εἴμαστε διατεθειμένοι, πρὸ κειμένου νὰ ἀνακτήσουμε τὴν Ἐλευθερία μας, ἀπαιτῶνται σοβαρὲς ἐσωτερικὲς διεργασίες καὶ κυρίως ἰσχυρὰ δεσμευτικὲς ἀποφάσεις. Ἐὰν ἀκροβολιζόμεθα ἀνάμεσα ἀνάμεσα στὸ «λίγο ἀπὸ ὅλα» καὶ στὸ «δὲν βαριέσαι» εἶναι βέβαιον πὼς σιγὰ σιγὰ τὸ ὁποιοδήποτε θέλω μας θὰ μετουσιωθῆ σὲ ὠχαδελφισμό. Συνέχεια