Ἡ νίκη τῶν σοβιετικῶν ἐπί τῶν Γερμανῶν κατά τὸν Β’ Π.Π. δέν ἦταν μία ἀπλή νίκη ἀπέναντι στὸν ἐξωτερικόν ἐχθρόν.
Ἦταν καὶ μία νίκη ἐσωτερική, καθῶς εὑρῆκε τὸ τυραννικόν καθεστῶς τὴν ευκαιρίαν καὶ ἐξόντωσεν ἐκατομμύρια ἀντιφρονούντων.
Ὁ «παππάς» ὅτι δῆθεν ὁ κομμουνισμός ἐσταμάτησεν τὸν ναζισμόν κρατάει χρόνια, ὅμως δέν εἶναι ὅλη ἡ ἀλήθεια.
Ἑκατομμύρια ἀντιφρονούντων ἐστάλησαν εἰς τὸ μέτωπον, μὲ τὰ ὅπλα τοῦ Χίτλερ ἀπό τὴν μίαν πλευράν νὰ σπαταλοῦν τὶς σφαῖρες των καὶ τὰ ὅπλα τοῦ Ζούκωφ καὶ τοῦ Στάλιν ἀπό τὴν ἄλλην νὰ ἀπαγορεύουν τὴν διαφυγήν. Συνέχεια
Ὅταν ἀρχίζουμε νὰ ἐμπιστευόμαστε τὴν σοφία τῆς καρδιᾶς μας…
Πρόσφατα, τὰ δέκα παιδιὰ τῶν Καλλᾶς (ἀπόγονοι τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου στὴν Ἀσία) ἔθεσαν τὴν ἑξῆς ἐρωτήσι: «Ἐμᾶς, χίλια καὶ περισσότερα χρόνια προσπαθοῦν νὰ μᾶς κάνουν Μουσουλμάνους, ἀλλὰ παραμένουμε πιστοὶ στοὺς θεοὺς τοῦ Ὀλύμπου. Ἐσεῖς πῶς ἀρνηθήκατε τήν πίστι σας καί γίνατε Χριστιανοί»; 
