Μὰ ποτέ!!!
Μὰ ποτέ…
Ἐὰν τὰ παρατήσῃς δὲν θὰ μάθῃς ΠΟΤΕ γιὰ τὸ ἐὰν εὑρισκόσουν ἕνα βῆμα, ἤ ἀκόμη καὶ μίαν ἀνάσα, πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπιτυχία!
Μὴ τὰ παρατᾶς λοιπὸν ποτέ… Ἐκτός… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοσεβασμὸς
Ἐγὼ ὁ Ἕλλην.
Ποιός εἶμαι;
Πῶς θά εὕρω τόν δρόμο μου;
Πῶς θά ἐπαναπροσδιορίσω τούς στόχους μου;
Πῶς θά καταφέρω νά ξαναγίνω Ἕλλην
Τί πρέπει νά ἀφήσω πίσω μου; Συνέχεια
Οἱ περισσότεροι χάνονται στὴν φαντασίωσι μίας ὡραίας ἰδέας…
Πάλι ἄλλα ἔψαχνα κι ἄλλα εὑρῆκα…
Ἐδιάβασα λοιπὸν τὴν παραπάνω φράσι, σὲ κάποιαν ἀνάρτησι, καὶ τὴν ἐκράτησα στὴν ἄκρη, γιὰ νὰ τὴν ἐξερευνήσω…
Γιὰ τὴν ἀκρίβεια ἐδιάβασα:
«Οἱ περισσότεροι χάνονται στὴν φαντασίωσι μίας ὡραίας ἰδέας καὶ δὲν προετοιμάζονται κοθόλου νὰ ἀπαντήσουν στὸ πῶς θὰ τὴν κάνουν πράξι»… Συνέχεια
Δὲν μπορεῖ νὰ σὲ ὑποτιμήσῃ κάποιος ἐὰν δὲν θέλῃς…
Ὁ πρῶτος καὶ σημαντικότερος παράγων, ποὺ ἀφορᾷ στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, λέγεται αὐτοεκτίμησις.
Ὅσο πιὸ πολὺ ἐκτιμοῦμε τὸν ἑαυτόν μας, τόσο λιγότερο μποροῦν οἱ ἄλλοι νὰ μᾶς καταβάλουν.
Ὅσο περισσότερο ἐμεῖς σεβόμεθα τὶς ἀνάγκες μας, τόσο λιγότερο μπορεῖ κάποιος νὰ μᾶς ὑποτιμήσῃ…
Ὅσο περισσότερο εἴμεθα δεσμευμένοι ἀπέναντι στὰ ὄνειρά μας, τόσο λιγότερο μποροῦν νὰ μᾶς τὰ καταῤῥίψουν… Συνέχεια
Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν…
Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν ΠΑΝΤΑ πολὺ γιὰ αὐτὸ ποὺ τοὺς λείπει, προσπαθῶντας νὰ ἐξορκίσουν αὐτήν τους τὴν ἔλλειψι.
Ἄνθρωποι ποὺ αἰωροῦνται ἕνα βῆμα πρὶν τὸ Σκοτάδι, κηρύττουν το Φῶς…
Ἄνθρωποι μελαγχολικοὶ προσπαθοῦν νὰ σκορπίσουν χαμόγελα…
Ἄνθρωποι ἀναγάπητοι, μιλοῦν γιὰ τὶς χαρὲς τοῦ Ἔρωτος… Συνέχεια
Ὁ υἱός τοῦ Κοκκοῦ εἶναι τό Κοκκάκι;
Ἔ μὰ πιά…
Πολλὴ φασαρία μὲ τὸν Κοκκὸ καὶ τὰ Κοκκάκια του…
Ἦλθε, δὲν ἦλθε, θὰ ἔλθῃ, δὲν θὰ ἔλθῃ…
Καί τί θά ἀλλάξῃ στήν δική μας ζωή ἐάν ἔλθῃ, ἤ δέν ἔλθῃ τό βουτυρόπαιδο; Θά γεμίσῃ τό ψυγεῖο μας; Θά παύσουν νά πεινοῦν τά παιδιά μας; Θά ἐπανέλθουν οἱ συνθῆκες ἀναπτύξεως πού οὐδέποτε εἴδαμε; Ἤ μήπως θά μᾶς προσλάβουν ὡς κυρίες καί κυρίους ἐπί τῶν τιμῶν; Συνέχεια