Ἦλθαν κλαίγοντας…

κι ἦλθαν κλαίγοντας…

Ῥακένδυτοι ζητιάνοι, πρώην λαμπροὶ νοικοκυραῖοι, δυὸ σταγόνες γάλα νὰ ζητήσουν καὶ μιὰ μπουκιὰ ψωμί. Εἶχαν ἄνετη ζωή, μὲ χρῆμα πλαστικὸ καὶ δάνεια σωρό. 10 φράγκα ἔπαιρναν, 30 ἐξόδευαν. Μὰ «δὲ βαριέσαι», ἔλεγαν. «Μιὰ ζωὴ τὴν ἔχουμε», ἔτρεχαν νὰ προσθέσουν. Εἶχαν βολέψει υἱούς, κόρες, ἀδέλφια στὸ Δημόσιο. Ἐψήφιζαν ὅποιον τοὺς ἔδιδε μιὰ θέσι στὴν ἀσφάλεια. Καὶ τώρα… ζητιάνοι στοὺς δρόμους, τὰ ἱδρύματα, τὶς ἐκκλησιές. Λίγα ψίχουλα ἀπ’ τὸν φιλάνθρωπο κορβανᾶ ζητοῦν. «Μᾶς ἐξεγέλασαν», λέν… «Μᾶς ἐκορόϊδευσαν» φωνάζουν… Συνέχεια

Τώρα ποὺ ἀνεκάλυψαν τὴν ἠθικὴ βλάβη, ποιὸς τοὺς πιάνει!!!

Τὸ ὅ,τι χιλιάδες συμπολίτες μας κατεστράφησαν ἀπὸ τὶς μὴ ὀφειλὲς τοῦ δημοσίου πρὸς αὐτούς, εἶναι κάτι ἀστεῖο.
Τὸ ὅ,τι γιὰ παράδειγμα γνωστός μου, καλλιεργητής, ἔχει λαμβάνειν 85.000 εὐρώπουλα ἀπὸ ἐπιστροφὴ ΦΠΑ δὲν μετρᾶ… Καλεῖται ὅμως ὁ ἀνθρωπάκος νὰ καταβάλῃ ἀποζημίωσι γιὰ ἠθικὴ βλάβη πρὸς τὸ δημόσιον, διότι δὲν θὰ εἶναι συνεπὴς στὶς ὑποχρεώσεις του ἀπέναντί του.
Νά μαντέψουμε τό γιατί; Μήπως διότι τό μετρητό του τό ἔχει τό δημόσιον καί τοῦ τό κρατᾷ ἄνευ λόγου κι αἰτίας; Μήπως τό ὅ,τι αὐτός ὁ φουκαρᾶς, καθῶς καί χιλιάδες σάν αὐτόν, ἔχουν φθάσῃ στό σημεῖον νά μή μποροῦν νά διαβιώσουν Συνέχεια

Ὄχι πρόστιμα στὰ ἀνασφάλιστα αὐτοκίνητα. Κατασχέσεις!

 

Ἔχω μίαν εὐαισθησία μὲ τὰ ἀνασφάλιστα ὀχήματα γενικῶς.
Ἔχω πάθει ἀπὸ ἀνασφάλιστο κι ἀπὸ τότε εἶμαι πάρα πολὺ ἐπίμονη καὶ ταὐτοχρόνως πολὺ προσεκτική.
Δὲν ἔχω νὰ πληρώσω ἀσφάλιστρα, δὲν μετακινῶ ὄχημα. Ἔχω νὰ πληρώσω, μετακινῶ. 
Δὲν ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὸ κράτος αὐτὸ ἀλλὰ μὲ τὸν ὑποψήφιο παθόντα. (Πολὺ πιθανὸν καὶ μὲ ἐμέναν!!!)
Ἐὰν ὅλοι βασισθοῦμε στὸ ἐπικουρικὸ ταμεῖον τῶν ἀσφαλιστικῶν ἑταιρειῶν, τὴν πατήσαμε. (Κι αὐτὸ γιὰ κλείσιμο πάει στὸ Συνέχεια

Φραγκούλης κατά Παπάγου;

Φωτογραφία αφιερωμένη στους «υπερδεξιούς κομμουνιστοφάγους»…!

Αὐτὸ ποὺ θυμᾶμαι ἐντόνως ἀπὸ τὰ ἔργα καὶ τὶς ἡμέρες τοῦ Παπάγου, εἶναι κάποιες ἐνδιαφέρουσες δράσεις του κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1909. (Ζορμπᾶς, λοχαγοί, Βενιζέλος…)

Κάθε φορὰ ποὺ δὲν τοῦ ἄρεσε κάτι λοιπόν, κατὰ τὸν Μελᾶ πάντα, τὰ σάρωνε ὅλα. Ἀπαγωγὲς (ἀξιωματικῶν) ἔκανε, μὲ τσαμπουκὰ ἐπέβαλλε τὰ δικά του θέλω, ὅπως γιὰ παράδειγμα τὴν ἐπανένταξι στὸ στράτευμα τῶν ἐκδιωχθέντων Συνέχεια

Ὅταν ἡ Ἀνάγκη κτυπᾶ τὴν πόρτα…

Τὸ σῶμα σηκώνεται καὶ τρέχει…
Ἔχετε μεθύσει ποτέ; Ἔχει συμβεῖ κάτι ἄσκημο κατά τήν διάρκεια τῆς μέθης;
Τί κάνουμε τότε; Πῶς ἀντιδροῦμε; Ἔχει σέ μερικά δευτερόλεπτα ἐξαφανισθεῖ  τό ἀλκοόλ ἀπό τό αἷμα καί λειτουργοῦμε σάν νά μήν ἔχουμε πιῆ οὔτε …νερό;
Ἡ Ἀνάγκη εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴν κατάστασι τῆς μέθης καὶ μᾶς ὑποχρεώνει νὰ σταθοῦμε νηφάλιοι, μὲ ὅλες Συνέχεια

Θύματα Εἰρήνης

Ευτυχώς που δεν έχουμε πόλεμο, έτσι μας έμαθαν να λέμε. Αυτό που δε μας λένε όμως είναι ότι στις συνθήκες ειρήνης ο κατάλογος των θυμάτων και των καταστροφών ενός λαού είναι ανάλογες προς τις απώλειες με αυτές ενός πολέμου, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει καμία Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που να τα υπερασπιστεί. Τα θύματα της ειρήνης δεν έχουν δικαιώματα μόνο υποχρεώσεις. Τα θύματα της ειρήνης δεν μπορούν να απειλήσουν κανέναν με Δικαστήριο διότι τους δόθηκε το δικαίωμα να επιλέξουν Δημοκρατικά την Ειρήνη που τους σκοτώνει. 
Αυτή την στιγμή το Κράτος θεσπίζει νόμους οι οποίοι Συνέχεια