Ἡ λέξις βρότος σημαίνει τὸ αἷμα, χυθὲν ἐκ πληγῆς ἀνθρώπου.
Ἡ λέξις βροτὸς σημαίνει θνητός, φθαρτός, νεκρός.
Ἡ λέξις βρώσις σημαίνει τροφή, φαγητό.
Ἡ λέξις βρωτὸς σημαίνει ὁ φαγώσιμος.
Λοιπόν; Τί λέτε; Τά καταφέραμε; Διπλασιάσαμε τά ὄμικρον τοῦ βροτός μεταλλάσσοντάς τα σέ ὠμέγα καί καταλήγοντας στό βρωτός;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γλῶσσα
Κλοπὴ Συμβόλων – Πεντάκτινος Ἀστὴρ ἤ Πεντάλφα
εἶναι ἑβραϊκὸν σύμβολον»
1. Ἡ κρατοῦσα ἀντίληψις.
Ἡ παρουσίασις τοῦ παραπλεύρως συμβόλου εἰς τὴν συντριπτικὴν πλειοψηφίαν τῶν κατοικοῦντων τὴν χθόνα, ἐχεφρόνων, δὲν θὰ κομίση «γλαύκας εἰς Ἀθήνας» καὶ εἰς τὸ προφανὲς ἐρώτημα «γνωρίζετε τὸ σύμβολον τοῦτο;» ἡ ἀπάντησις θὰ εἶναι ἄμεσος «ναὶ· εἶναι ἡ πεντάλφα καὶ εἶναι ἑβραϊκὸν σύμβολον». Ἡ τοιαύτη ὀνομασία τοῦ συμβόλου ἐτυμολογεῖται ἐκ τῶν πέντε (5) Α τὰ ὁποία σχηματίζονται ἀρχομένων ἐκ τῶν πέντε (5) κορυφῶν τοῦ ἀστέρος.
Ὁ πεντάκτινος ἀστὴρ χαρακτηρίζεται ὡς Συνέχεια
Οἰκονομικὴ κρίσις. Ὀρισμός.
Οἰκονομικὴ Κρίσις – Ὁρισμὸς
Ὁ ὅρος τοῦτος εὑρίσκεται πλέον στὰ χείλη ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ καὶ τῶν Εὐρωπαίων. «Ἔχουμε οίκονομικὴκρίση» μᾶς λέγουν οἱ «ἁρμόδιοι».
Τί εἶναι ὅμως ἡ «οἰκονομία» καὶ διατὶ εὑρίσκεται εἰς «κρίσιν»;
Ὁρισμὸςτῆς «Οἰκονομίας»
Ἐκτιμᾶται ὅτι τὸ προνόμιον ὁρισμοῦ τῆςἐννοίας τῆς λέξεως «οἰκονομία» ἀνήκει εἰς ἐκείνους οἱ Συνέχεια
Δὲν εἶναι φονιάς! Ἁπλῶς διέπραξε φόνο!
Ὡραῖο τὸ παιχνίδι τῶν λέξεων. Ὅ,τι σοῦ κατεβεῖ φτιάχνεις.
Λαμβάνεις μίαν λέξι, τὴν παντρεύεις μὲ κάποιες ἄλλες καὶ νὰ μία θαυμασία πρότασις.
Βέβαια, τὸν νὰ χρησιμοποιῇς τὶς λέξεις γιὰ νὰ ἀλλάξῃς τῶν νόημά τους, δηλώνει μίαν παράνοια…
Ἀλλά πῶς νά τό κάνουμε;
Κοσμοεξουσιαστὲς εἶναι αὐτοί… Στήν δική μας …παράνοια θά κολλήσουν;
Συνέχεια
Τὸ κοττόπουλον δέν τρώγεται
Λιοντάρι
«Ἐπολέμησεν ὡσάν λιοντάριον».
Καὶ μετά μιλᾶμε γιὰ γλωσσική ἐξέλιξιν καὶ ὄχι γιὰ ἐκφυλισμόν.
Αὕριον-μεθαύριον θὰ λέμε γιὰ ἕναν γιγαντόσωμον ἥρωαν ὅτι πολέμησε σὰν λιονταράκι καὶ αὐτό θὰ εἶναι δηλωτικόν ἀνδρισμοῦ καὶ ἡρωισμοῦ.
Ἡ ἀλλαγὴ τῆς θέσεως τοῦ τόνου στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, καὶ ἡ δημιουργία θετικῆς ἤ ἀρνητικῆς ἐννοίας.
Η αλλαγή της θέσης του τόνου στην ελληνική γλώσσα, και η δημιουργία θετικής ή αρνητικής έννοιας.
Tου Αντωνίου Α. Αντωνάκου, Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου, Ιστορικού – Συγγραφέως
Η ελληνική γλώσσα λειτουργούσε ανέκαθεν με αυστηρούς κανόνες. Όταν όμως επεβλήθη αυτή η διαστρεβλωμένη εκτρωματική «δημοτικιά», η οποία ειρήσθω εν παρόδω ουδεμία…
σχέση έχει με την αληθινή γλώσσα του λαού, την πραγματική δημοτική, με τις αρχαιοελληνικές ρίζες, την γ΄ κλίση της, την ορθογραφία της, τις προθέσεις της κ.λπ., αυτό άλλαξε. Καταργήθηκαν γραμματικά μέρη αλλά και τμήματα των μερών τού λόγου, καταστρατηγήθηκαν και άλλαξαν γραμματικοί κανόνες, διαστρεβλώθηκαν ορισμοί και στοιχεία! Και μαζί με όλα αυτά, επεβλήθη και ο τονισμός τής προπαραλήγουσας. Έτσι, αφού βρήκαμε αλάτι, ας ρίξουμε και στα λάχανα, όπως λέει κι ο λαός μας.