Τόν θυμᾶσθε αὐτόν τόν τίτλο;
Ἔ, πρὸ ἀρκετῶν ἐτῶν μοῦ …ἐφόρτωσαν τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο…
Τὸ ἐδιάβασα καὶ μοῦ ἔμεινε μία ἀπέραντος θλίψις.
Ἐλάχιστα θυμᾶμαι σήμερα ἀπὸ τὸ περιεχόμενόν του…
Κάπου μέσα στὰ ὑπόλοιπα κρύβεται καὶ μοῦ θυμίζει, κάπου κάπου, πὼς ζορίστηκα γιὰ νὰ τὸ τελειώσῳ.
Καὶ ζορίστηκα διότι αὐτὰ ποὺ ἔγραφε ὁ Μίσσιος ἦσαν ἀληθῆ καὶ πίσω τους κρύβονταν ἄνθρωποι μὲ οἰκογένειες, μὲ «πρόσωπο στὴν κοινωνία», μὲ «χριστιανικὰ ἤθη» ποὺ συνετέλεσαν στὸ ἔγκλημα. (Διότι ναί, ὑπῆρξε ἔγκλημα, ἄριστα μεθοδευμένο καὶ στόχο, ὅπως πάντα φυσικά, ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ!!!) Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Πετῶντας τὰ παλιό-ῥοῦχα…
Ἀδειάζοντας μίαν ντουλάπα ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ῥοῦχα ποὺ δὲν χρησιμοποιοῦμε, ἀνοίγει χῶρος γιὰ νὰ εὕρουν τόπο τὰ νέα.
Ἀδειάζοντας τὸ σπίτι μας ἀπὸ τὰ περιττά, ἀνοίγουμε χῶρο γιὰ νὰ μποῦν νέα, πιὸ χρήσιμα κι ἀναγκαῖα ἀντικείμενα…
Ἀδειάζοντας τὴν ζωή μας ἀπὸ …περιττὲς σχέσεις, ἀνοίγουμε τὸν δρόμο γιὰ νὰ δημιουργηθοῦν νέες, ἐνδιαφέρουσες, σημαντικὲς κι ὁπωσδήποτε πιὸ κοντινὲς στὶς αὐριανές μας ἀνάγκες.
Ἡ ζωή μας ὅλη εἶναι μία διαρκὴς προσπάθεια ἀνανεώσεως τῶν πάντων.
Ὅσο περισσότερο μένουμε προσκολλημένοι στὸ χθές, τόσο μικρότερα βήματα κάνουμε πρὸς τὸ αὔριο.
Κι ὅσο μικρότερα βήματα κάνουμε πρὸς τὸ αὔριο, τόσο δυσκολότερα ἀντέχουμε τὶς ἀλλαγές. Συνέχεια
Ἔχει καὶ ἡ πλήξις τὶς ἀρετές της!
Ἔχει καὶ ἡ πλήξις τὶς ἀρετές της.
Ἀφοῦ μᾶς ἐξουθενώσει, μᾶς ὑποχρεώνει νὰ δραστηριοποιηθοῦμε καὶ νὰ ἐκμεταλευτοῦμε τὶς ἀπίθανες δυνατότητες ποὺ μᾶς προσφέρει αὐτὸ τὸ ἀργὸ κύλισμα τοῦ χρόνου. Συνέχεια
Γιὰ νὰ ἀλλάξῃ ὁ κόσμος…
Γιὰ νὰ μπῇ σὲ τάξη ὁ κόσμος, ἡ χώρα μου πρέπει να ἀλλάξῃ.
Γιὰ νὰ ἀλλάξῃ ἡ χώρα πρέπει ἡ πόλις μου νὰ ἀνανεωθῇ.
Γιὰ νὰ ἀνανεωθῇ ἡ πόλις, χρειάζεται ἡ οἰκογένειά μου νὰ ἀναγεννηθῇ. Συνέχεια
Διαβιῶντας στὸ Ἑλλαδοκαφριστὰν τῶν …ΤΙΠΟΤΑ!!!
Τελικῶς ἐὰν γιὰ μίαν καὶ μόνη στιγμὴ χάσῃ κάποιος τὴν αἴσθησιν τοῦ …γελοίου ποὺ ἐπικρατεῖ γύρω του, πάει κι αὐτός… Ἐχάθη!!!
Μαζὺ μὲ τὸν ὅποιον …κόσμο του!!!
Διότι ὅσο περισσότερη ἀξία καὶ σημασία δίδουμε στὸ γελοῖον, ἐπιτρέποντάς του νὰ ἐκφράζεται, τόσο ταχύτερα θὰ μᾶς τραβήξη στὸν πᾶτο μαζύ του, τὸ σύστημα ποὺ τὸ τροφοδοτεῖ…
Στὸ Ἑλλαδοκαφριστὰν ὅμως τοῦ 2014 περίσσεψε καὶ τὸ γελοῖον καὶ τὸ …ΤΙΠΟΤΑ καὶ οἱ ΤΙΠΟΤΑ!!!
Προβάλλονται ὅλων τῶν εἰδῶν οἱ μαϊντανοί, τὰ καλὰ παιδιὰ τοῦ συστήματος, τὰ σκουλήκια καὶ τὰ σκουπίδια…
Ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἁπλό: Συνέχεια
Ἀφήνοντας τὰ προσωπεῖα.
Τὰ ὀμορφότερα καὶ τὰ ἀκριβότερα ποὺ ἔχουμε στὴν ζωή μας εἶναι ὅλα αὐτὰ ποὺ ζοῦμε τὶς στιγμὲς ποὺ ἐπιτρέπουμε στοὺς ἑαυτούς μας νὰ δροῦν δίχως μάσκες καὶ προσωπεῖα. Ἡ χαρά, ἡ λύπη, ὁ πόνος, ὁ ἔρως, ὁ πόθος, ἡ εὐτυχία μᾶς συναντοῦν μόνον ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε αὐτοὶ ποὺ πράγματι εἴμαστε.
Ὁ καθωσπρεπισμὸς πολλὲς φορὲς μᾶς ὁδηγεῖ στὸ νὰ φορέσουμε κάποιο προσωπεῖο, ἄλλοτε προσωρινὸ κι ἄλλοτε μόνιμον, ποὺ ὅμως τὸ μόνον ποὺ μᾶς προσφέρει εἶναι τὸ νὰ παρουσιάζουμε καὶ στοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ καὶ στοὺς γύρω μας, πλαστὲς εἰκόνες, γιὰ αὐτὰ ποὺ πράγματι εἴμαστε ἤ γιὰ αὐτὰ ποὺ πράγματι θέλουμε καὶ χρειαζόμαστε. Συμβαίνει αὐτόματα καὶ σπανίως μποροῦμε νὰ τὸ ἐλέγξουμε. Συνέχεια