Κι ὅταν μαζεύονται τὰ ἀδιέξοδα…

Πάντα ὑπάρχει διέξοδος…
Ἁπλῶς ἐμεῖς, ὅταν εἴμαστε πιεσμένοι, ἀδυνατοῦμε νὰ τὴν δοῦμε…
Καὶ τότε χρειάζονται ..δραστικὰ μέτρα!!!

Παίρνουμε βαθειὲς ἀνάσες…
Σηκωνόμαστε, ντυνόμαστε μὲ ὄμορφα ῥοῦχα καὶ βγαίνουμε ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μας.
Πηγαίνουμε σὲ μία πλατεία, σὲ ἕνα πάρκο, ἤ ἁπλῶς περπατᾶμε ἔτσι, μέσα στοὺς δρόμους. Συνέχεια →

Ἔξω ἀπὸ τὸ κουτί…

Γιὰ νὰ κάνουμε ὁποιανδήποτε ἀλλαγὴ πρὸς τὸ καλλίτερο, αὐτὸ ποὺ ἀληθινὰ χρειάζεται εἶναι νὰ βγοῦμε ἔξω ἀπὸ τὸ κουτί.
Τὸ κουτὶ ἀντιπροσωπεύει τὰ ὅρια, τὸ οἰκεῖο καὶ τὴν ζωὴ ὅπως τὴν προσδιορίζουμε.

Τὰ τοιχώματα τοῦ εἶναι φτιαγμένα ἀπὸ φόβο καὶ ψευδαισθήσεις καὶ γι αὐτὸ δὲν εἶναι ἀληθινά. Συνέχεια →

Κι ὅταν πέφτω, πάντα σηκώνομαι…

Οἱ Ἄνθρωποι ποὺ καταφέρνουν νὰ ἐπιτύχουν στὴν ζωή τους, καὶ νὰ γίνουν εὐτυχισμένοι, στὸ μοναδικὸ σημεῖον ποὺ διαφέρουν ἀπὸ τοὺς γύρω τους, εἶναι στὸ πῶς …σηκώνονται.
Δὲν περιμένουν ἀπὸ ἄλλους νὰ τοὺς τραβήξουν.
Οὔτε περιμένουν ἀπὸ ἄλλους νὰ γίνουν τὰ …μπαστουνάκια τους.
Παλεύουν νὰ ξανὰ σταθοῦν στὰ πόδια τους καὶ νὰ ξανὰ κερδίσουν τὴν ζωή τους, μὲ ὅποιο κόστος. Συνέχεια →

Μόνον ὅταν δρῶ…

Μόνο μὲ τὴν δράσι μποροῦμε νὰ ἀνακαλύψουμε τὴν τεράστια δύναμι, ποὺ ὅλοι ἔχουμε μέσα μας…

Ἁπλῶς  ἔνα κόμματί της τὸ ἔχουμε ἀφήσει νὰ κοιμᾶται… Συνέχεια →

Ἡ σκέψις μας μᾶς ἀνήκει;

Μέσα ἀπὸ τόσην προπαγάνδα, μέσα ἀπὸ τὸ ἄθλιο ἐκπαιδευτικὸ σύστημα καὶ μέσα ἀπὸ ἕναν πλανήτη ποὺ κρατεῖται ὑπὸ καθεστὼς δουλείας, λίγο δύσκολο νὰ μποροῦμε νὰ ὁρίσουμε τὴν σκέψιν μας.
Ἄμεσα ἐξαρτώμενοι ἄλλως τὲ εἴμαστε καὶ ἀπὸ τὸ περιβάλλον μας ἀλλὰ κι ἀπὸ τὶς εἰκόνες μας.
Εἰκόνες ποὺ εἶναι ὅμως ἔτσι δομημένες, πρὸ κειμένου νὰ δημιουργοῦν τὶς ἐντυπώσεις ποὺ θέλουν κάποιοι ἄλλοι νὰ δημιουργηθοῦν. Συνέχεια →

Ὅταν εἶσαι ἀληθινός…

Ὅταν εἶσαι ἀληθινός...Ὅταν ἤμασταν μωρὰ τὸ φαγητό, ἀλλὰ καὶ ἡ συναισθηματική μας τροφή, προήρχετο ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας καὶ ἔτσι ὁλόκληρος ἡ ἐπιβίωσίς μας ἐξηρτᾶτο ἀπὸ τὴν διατήρησι ἐκείνης τῆς ἀγάπης γιὰ ἐμᾶς.
Γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουμε τὴν ἀγάπη τους πιστεύαμε ὅτι ἔπρεπε νὰ τοὺς εὐχαριστοῦμε.
Πολὺ νωρὶς καταλάβαμε ὅτι ἀνταποκρίνονταν στὸ χαμόγελό μας. Συνέχεια →