Πρὸ χθὲς ἔγινε τῆς καταστροφῆς στὴν χώρα μας.
Μία κοπέλα νεκρή, ἀπὸ καρδιακὴ προσβολή, ἐξ ὅσων διάβασα, ἀλλὰ οὐσιαστικῶς λόγῳ τῆς μεγάλης συγκεντρώσεως ὑδάτων ποὺ πράγματι προκαλοῦσε τρόμο.
Ἀπὸ τὶς 4:30 τὰ ξημερώματα ἡ Ἀττικὴ βαλλόταν ἀπὸ τὴν ὀργὴ τῆς Φύσεως.
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν, φίλος καὶ δάσκαλος, εἶπε:
«δὲν ὑπάρχουν ἀκριβὰ πράγματα. Ὑπάρχει ἡ δική σου δυνατότης νὰ νὰ ἀποκτήσῃς ἤ νὰ μὴ τὰ ἀποκτήσῃς…»
Σήμερα θὰ τὸ ἐπεκτείνω λίγο.
Θὰ τὸ ἀγγίξω ἀπὸ μίαν πιὸ …ἐσωτερικὴ Ὁπτική.
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἀναζητοῦσα κάποιες φωτογραφίες τοῦ Γέρου μας κι ἔπεσα ἐπάνω στὴν ζωγραφικὴ ἀπεικόνισιν τῆς Μπουμπουλίνας.
Ναί, γνωρίζω πὼς δὲν γίνεται νὰ ἔχουμε κάποιαν πραγματικὴ εἰκόνα τῆς γυναίκας, λόγῳ μὴ ὑπάρξεως τῶν καταλλήλων μέσων. Οὔτε φυσικὰ μποροῦμε νὰ θεωρήσουμε πὼς οἱ ἀπεικονίσεις ποὺ διαθέτουμε εἶναι οἱ καλλίτερες δυνατές. Παρ’ ὅλα αὐτὰ θὰ σταθῶ στὶς ὑπάρχουσες εἰκόνες γιὰ νὰ θαυμάσω τὸ ἀγέρωχον τῆς ματιᾶς της.
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν βρέθηκα στὴν Μάνη, σὲ ἕνα ὀρεινὸ χωριό, μαζὺ μὲ κάτι γριοῦλες.
Δὲν ἔλεγαν πολλά. Δὲν ἔδιδαν στίγμα γιὰ τὶς σκέψεις τους.
Συνέχεια
Σκῦψε…
Πολύ!
Προσκύνα! Κυλίσου χάμω!!! Πέσε μέσα στὶς λᾶσπες!
Χώσου μέσα στὰ κόπρανα!!!
Γίνε μικρότερος ἀπὸ τὸ ταπεινὸ σκουλήκι…
Σκῦψε…
Συνέχεια
Στρουθοκαμηλισμός λέγεται; Δὲν θὰ τὸ ἔλεγα, διότι τὰ ζωντανὰ αὐτὰ εἶναι ἀθῶα.
Σὲ αὐτοὺς ποὺ ἀναφέρομαι ἐγὼ μόνον ἀθωότητα δὲν μποροῦμε νὰ εὕρουμε…
Πάντα μὲ προβλημάτιζε λοιπὸν τὸ γιατὶ τόσο ἐπιμελῶς κάποιοι πασχίζουν νὰ κρύψουν τὶς πράξεις τους, γιὰ τὶς ὁποῖες ὅμως ἀκόμη καὶ νομολογίες κατασκευάζουν, πρὸ κειμένου νὰ αὐτο-ἀθωώνονται.
Ἀπὸ τὴν μίαν μεριὰ ἀντιλαμβάνομαι πὼς φταίει κυρίως ἡ ἀδικία ποὺ διαπράττουν, τὴν ὁποίαν σαφῶς καὶ γνωρίζουν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλην καταλαβαίνω πὼς εἶναι κάτι βαθύτερον, γιὰ τὸ ὁποῖον οὔτως ἤ ἄλλως ἔτσι θὰ συμβαίνῃ πάντα.
Ντρέπονται.
H ἀγάπη, ὁ φίλος, ὁ γείτονας, ὁ ἀδερφός, ὁ σεβασμὸς στὴν φύσῃ, εἶναι ἀξίες ποὺ τίς εἴχαμε ξεχάσει καὶ τὴν θέσι τους πῆραν ἡ ἀπληστία, ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἰδιοτέλεια, ὁ ὑλικὸς πλοῦτος.
Πῶς νὰ ἀναπτυχθῇ ὁ σπόρος τῆς ζωῆς σὲ τόσο σκληρὸ καὶ ἄγονο χῶμα;
Ὁπότε ἀντιμετωπίζουμε δυσκολίες, μᾶς ἔμαθαν νὰ ψάχνουμε ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς, γιὰ νὰ εὕρουμε τὴν λύσι. Τί ψέμμα! Τί περιορισμὸς τῆς ὑπάρξεως! Συνέχεια
