Ἕνα σοβαρὸ κοινωνικό μας φαινόμενον, διαρκῶς αὐξανόμενον πλέον, εἶναι ἡ πολλαπλὴ διαίρεσις τῆς κοινωνίας μας, σὲ ἀμέτρητα, παράλογα καὶ ἄνευ συνδέσεως τμήματα. Μία αὐξανομένη διαρκῶς διαίρεσις ποὺ ἀν τὶ νὰ μᾶς βοηθᾷ νὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὰ συσσωρευμένα προβλήματα, μᾶς δυσκολεύει ἐπιδεινώνοντάς τα.
Ἀλλά εἶναι τόσο κακό αὐτό; Συνέχεια →

Ἀνακαταλαμβάνουμε, μὲ συνειδητοὺς ἀγῶνες, μερίδιο τοῦ δικαιώματός μας στὴν ζωή…

Ὅσο ἐμεῖς παραμένουμε παρατηρητὲς τῶν πάντων, τόσο ὅλα τὰ γεγονότα καί, κατ’ ἐπέκτασιν οἱ ἀποφάσεις, θὰ λαμβάνουν χώρα δίχως μας καὶ βεβαίως, θὰ στρέφονται εἰς βάρος μας. 
Ἀπὸ τὰ (ἂς ποῦμε) …οὐδέτερα γεγονότα, ἔως τὰ σημαντικά, ἔχουμε χρέος νὰ ἔχουμε λόγο καὶ νὰ κινούμεθα ἀποφασιστικὰ ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ καλοῦ.
Συνέχεια →

Δὲν εἶναι τὸ φῶς ποὺ χρειαζόμαστε, ἀλλὰ ἡ φωτιά…
Δὲν εἶναι ἡ βροχούλα, ἀλλὰ ἡ βροντή….
Χρειαζόμαστε τὴν καταιγίδα, τὸν ἀνεμοστρόβιλο καὶ τὸν σεισμό…
Kαλημέρα….
Συνέχεια →

Δὲν ὑπάρχει τρόπος νὰ τὸ εὕρουμε μέσα στὰ σκοτεινὰ καὶ ἀνήλιαγα διαμερίσματά μας.
Οὔτε στοὺς μιμητισμοὺς ποὺ μᾶς ἐπιβάλλουν οἱ ἐξωτερικὲς συνθῆκες τοῦ βίου μας.
Οὔτε στὴν σαρδελοποίησίν μας. Συνέχεια →