Παρὰ τοὺς πανηγυρισμοὺς τῶν, μονίμως, πανηγυριζότων Ἑλλήνων γιὰ ξένες βοήθειες, φαίνεται ὅτι ἡ πολυαναμενομένη γρήγορη νίκη τοῦ στρατάρχου (μας) Χαφταρ δὲν εἶναι οὔτε ἐπικείμενος οὔτε ἄμεσος.
Μὲ 1000 στρατιῶτες διαφόρων ἐθνικοτήτων ἐπιχειρεῖ ὁ νέος αὐτὸς Κολοκοτρώνης ἔξω ἀπὸ τὴν Τρίπολη.
Χιλίους θὰ μάζευα κι ἐγὼ εὔκολα ἀπὸ τοὺς φίλους μου ἐδῶ γύρω…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: κοινὴ λογική!
Ξέρουμε ποιὸς θὰ πληρώνη ἐσαεῖ τὴν …νύφη!!!
Μηχανοδηγὸς συρμοῦ στὴν ΑΜ ἀμείβεται, μετὰ πενταετῆ παραμονὴ στὴν θέση, περίπου ὅσο ὁ πανεπιστημιακὸς ὑφηγητὴς χειρουργὸς στὸ ΕΚΠΑ.
Συνέχεια
Θὰ πονέση οὔτως ἢ ἄλλως…
Ὁ φίλος «Ἐξοργισμένος Ἕλλην (ποὺ διαθέτει ἕνα πεντακάθαρον καὶ διαυγέστατον κριτήριον ἀντιληπτικότητος κατ’ ἐμέ!!!), παρέθεσε πρὸ μερικῶν ἡμερῶν τὰ κεντρικὰ σημεία, ποὺ ἀνακύπτουν ἀπὸ τὶς ἀγωνίες τοῦ «μέσου δεξιοῦ» σήμερα στὴν χώρα μας. Πρὶν νὰ σχολιάσω ἐγὼ τὰ παρακάτω, ἂς τὰ δοῦμε, συμπεπυκνωμένα, ὅπως ἀκριβῶς μᾶς τὰ μεταφέρει ὀ φίλος μας.
Συνέχεια
Ῥητορικὴ μίσους
Ῥητορικὴ μίσους. Τὸ ὄγδοο θανάσιμο ἁμάρτημα, ποὺ παρέλειψε ὁ Δάντης στὴν «Θεία κωμωδία».
Στὴν ἱστορία τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας, ἀνώτεροι ἱερεῖς ἐπόπτευαν τὴν τήρηση τοῦ δόγματος, μέχρι αὐτὸ νὰ καταλήξῃ στὴν παράνοια τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως.
Συνέχεια
Γιατί λοιπόν δέν φεύγεις;
Δὲν σοῦ ἀρέσει ἡ χώρα. Δὲν σοῦ ἀρέσουν οἱ ἑλληνόφωνοι γραικύλοι, ποὺ σήμερα σοῦ καταστρέφουν τὴν ζωή. Δὲν σοῦ ἀρέσουν οἱ συμπατριῶτες σου, ποὺ ἔσκυψαν τὸ κεφάλι καὶ ἀναμένουν τὸ τέλος τους στωϊκῶς. Καθημερινῶς τοὺς ὑβρίζεις, τοὺς στιγματίζεις καὶ τοὺς χαρακτηρίζεις ὡς σκουπίδια ἐνᾦ συχνά-πυκνὰ κραυγάζεις πὼς εἶναι καιρὸς πλέον νὰ ξεκινήσουν οἱ ὁμαδικὲς σφαγές, πρὸ κειμένου νὰ …συνετισθοῦν οἱ ὑπόλοιποι.
Συνέχεια
Γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ …σωθοῦμε πρέπει καὶ νὰ τὸ θέλουμε!!!
Εἶναι καιρὸς τώρα ποὺ ἀρχίζουμε νὰ συνειδητοποιοῦμε πὼς εἴτε λόγῳ τῶν τουρκικῶν ἀπειλῶν, εἴτε λόγῳ τῶν ἐποίκων, εἴτε καὶ μόνον λόγῳ τῶν ἐξαγορασμένων καὶ ἀνθελληνικῶν (φερομένων ὡς) κυβερνήσεών μας, ποὺ ἀνοικτὰ καὶ δίχως προσχήματα στρέφονται ἐναντίον μας, ἀπειλούμεθα σοβαρά.
Καί, φυσικά, ἂν τί νὰ κυττάξουμε δίπλα μας, γιὰ νὰ διακρίνουμε «συμμάχους» καὶ νὰ ἐπιτύχουμε, σὲ κάποιον (ὁποιονδήποτε) βαθμό, νὰ συγκροτήσουμε «γραμμὲς ἀμύνης», ἐμεῖς παραμένουμε, ἐν τῷ συνόλῳ μας, ἀδρανεῖς, ἐλπίζοντες πὼς θὰ «ἀφυπνισθοῦν», κάποιαν στιγμή, ὅλα αὐτὰ τὰ σαπροφυτικὰ καθάρματα, ποὺ καταχρηστικῶς κατέχουν θέσεις ἐξουσίας καὶ ποὺ συστηματικῶς μᾶς καταστρέφουν. Μὰ αὐτὰ τὰ σαπροφυτικὰ καθάρματα ὄχι μόνον δὲν «ἀφυπνίζονται» μά, ἀποδεικνύεται διαρκῶς, πὼς ὅσο κυλᾶ ὁ καιρός, τόσο διαπιστώνουμε πὼς διενεργοῦν τὸ τελευταῖο πλιατσικολόγημά τους, ἔως νὰ δοθῇ τὸ …σύνθημα, νὰ καβαλήσουν τὰ ἑλικόπτερα (ποὺ τοὺς ἀναμένουν μὲ ἀναμμένες τὶς μηχανές) καὶ νὰ ἐξαφανισθοῦν ὁριστικῶς.
Συνέχεια