Τό τὶ ἔγινε στὴν Ἱερισσὸ πάλι, τὸ γνωρίζουν καλλίτερα αὐτοὶ ποὺ τὸ ἔζησαν. Τῆς Ἱερισσοῦ ὅμως ἔγινε…
Παύουμε πλέον νὰ λέμε πὼς ἔγινε κάπου τῆς …Κερατέας. Μάθαμε πὼς ὁ πόλεμος εἶναι παντοῦ, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, σὲ κάθε μας δράσι καὶ σὲ κάθε σημεῖον τῆς Πατρῖδος μας.
Συνεπῶς, κάθε φορὰ ποὺ κάποιο σημεῖον τῆς χώρας ἐπιτυγχάνει νίκη μεγάλη, αὐτὸ δὲν συμβαίνει διότι ἔτσι ἔτυχε, ἀλλὰ διότι μία μεγάλη μερὶς τῶν κατοίκων παραμένει ἡνωμένη κατὰ τῶν κατακτητῶν.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Κι ὅμως, στὴν Ἱερισσὸ ἔχουν ἤδη νικήσει.

Μία χαρὰ καλοκαιρινὸ τὸ ἔκαναν…
Πρὸ καιροῦ ἔγραφα πὼς γίνεται τῆς Κερατέας στὴν Κερατέα, διότι ὁ παπουτσωμένος γάτος τὸ ἔπαιζε ἀνδράκι χώνοντας ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς κατοίκους τὰ ΜΑΤ, πρὸ κειμένου νὰ προστατεύσῃ …σκουπίδια!
Καὶ τώρα, ἄλλος παπουτσωμένος ὁ τωρινός, τὰ ἴδια κάνει. Ἁπλῶς κρύβεται πίσω ἀπὸ ἄλλο ὄνομα.
Πάλι τῆς τρομοκρατίας συμβαίνει, πάλι τῆς ἀνομίας, πάλι τοῦ κακοῦ τους τοῦ καιροῦ!
Οἱ κάτοικοι τῆς Κερατέας δὲν τὸ ἔβαλαν κάτω. Ἐνίκησαν.
Συνέχεια
Ἡ βελτίστη ταχύτης εἶναι τὸ νὰ Εἶσαι Ἐκεῖ!
«Βᾶστα Ῥόμελ!»
(Διαβάστε τι έγραφε ο Δημήτρης Ψαθάς για τη δύσκολη θέση που βρέθηκαν οι μαυραγορίτες της Κατοχής μετά τη νίκη των Συμμάχων στο Ελ Αλαμέιν!.. Λέτε να συμβεί κι εδώ μετά την άνοδο των τιμών στα σούπερ μάρκετ;)
-Βάστα, Ρόμελ! Αντιλαλούν οι δρόμοι.
-Βάστα, Ρόμελ! Ωρύονται οι άνθρωποι.
-Βάστα, Ρόμελ!
Το λένε στα σπίτια και στα μαγαζιά κι ολούθε. Χαρά. Και γέλια. Κι ούτε κανένας λογαριάζει πια τις φάτσες των Συνέχεια
Κλοπὴ Συμβόλων – Πεντάκτινος Ἀστὴρ ἤ Πεντάλφα
1. Ἡ κρατοῦσα ἀντίληψις.
Ἡ παρουσίασις τοῦ παραπλεύρως συμβόλου εἰς τὴν συντριπτικὴν πλειοψηφίαν τῶν κατοικοῦντων τὴν χθόνα, ἐχεφρόνων, δὲν θὰ κομίση «γλαύκας εἰς Ἀθήνας» καὶ εἰς τὸ προφανὲς ἐρώτημα «γνωρίζετε τὸ σύμβολον τοῦτο;» ἡ ἀπάντησις θὰ εἶναι ἄμεσος «ναὶ· εἶναι ἡ πεντάλφα καὶ εἶναι ἑβραϊκὸν σύμβολον». Ἡ τοιαύτη ὀνομασία τοῦ συμβόλου ἐτυμολογεῖται ἐκ τῶν πέντε (5) Α τὰ ὁποία σχηματίζονται ἀρχομένων ἐκ τῶν πέντε (5) κορυφῶν τοῦ ἀστέρος.
Ὁ πεντάκτινος ἀστὴρ χαρακτηρίζεται ὡς Συνέχεια
Τὰ ὄμορφα συμβαίνουν μόνον ὅταν μποροῦμε νὰ τὰ δοῦμε…
Πολλὲς φορές, ἴσως τὶς περισσότερες, οἱ ὀμορφιὲς περνοῦν ἀπὸ ἐμπρός μας ἀλλὰ ἐμεῖς ἀδυνατοῦμε νὰ τὶς παρατηρήσουμε.
Εἶναι σὰν νὰ ὁδηγοῦμε ἕνα ταχύτατο ὄχημα καὶ νὰ προσέχουμε μόνον τὸν δρόμο.
Ὅλα τὰ τοπία μᾶς προσπερνοῦν, ἤ τὰ προσπερνοῦμε, δίχως νὰ μποροῦμε νὰ σταθοῦμε κάποιες στιγμὲς καὶ νὰ τὰ παρατηρήσουμε.
Κάπως ἔτσι εἶναι καὶ ἡ διαβίωσίς μας… Δὲν τὴν παρατηροῦμε…
Κι ἔτσι τὰ ὄμορφα συμβαίνουν γιὰ ἐμᾶς ἀλλὰ δίχως ἐμᾶς….


