Νὰ ῥωτήσω τὸν Καστανίδη;
Ἐρωτῶ λοιπόν:
Ἐὰν δὲν σοῦ φθάνουν οἱ φυλακές, γιατί δὲν κλείνεις τὰ σύνορα;
Ἐὰν δὲν μπορῆς νὰ συντηρήσῃς τόσους ἐγκληματίες, γιατί δὲν τοὺς ἀπελαύνεις;
Ἐὰν δὲν μπορῇς νὰ ἀνταποκριθῇς ὡς ὑπουργός, προασπίζοντας τὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλλήνος πολίτου, γιατί δὲν παραιτεῖσαι;
Θὰ πρέπῃ νὰ ἀπαντήσω; Ἢ νὰ περιμένουμε τὴν πλήρη ἀποδυνάμωσι τῶν πολιτῶν;
Λέξις κι αὐτή!!! Ὑποχρεωτικότης! Ποῦ τὴν ηὗραν; Ὄχι πὼς δὲν θὰ μποροῦσαν δῆλα δή, ἀλλὰ μὲ τόση ἔλλειψι ὑποχρεωτικότητος πῶς τολμοῦν καὶ μιλοῦν γιὰ ὑποχρεωτικότητα;
«Ἀντιμέτωποι μὲ πρόστιμα ποὺ κυμαίνονται ἀπὸ 1000 ἔως 50.000 εὐρώ, (γιὰ παράβασι ὑποχρεωτικότητος) θὰ εἶναι ὅσοι δὲν θὰ συμμετάσχουν στὴν γενικὴ ἀπογραφὴ τοῦ πληθυσμοῦ, ἡ ὁποία θὰ διεξαχθῇ ἀπὸ τὶς 10 ἔως τὶς 24 Μαΐου…»
City Press, 6 Μαΐου 2011.
Κᾶτσε λοιπόν νὰ τὸ πιάσουμε λίγο ἀπό τὴν ἀρχή.
Πάλι!
Μετὰ ἀπὸ 60 χρόνια ἐπέστρεψε!!!
Εἶπε τὸ καϋμένο τὸ νόσημα νὰ μὴν μᾶς ἀφήσῃ παραπονεμένους! Μαζί μὲ τὴν φυματίωσι καὶ κάτι ἄλλα ἐξαφανισμένα νοσήματα, ἔχει μπεῖ γιὰ τὰ καλά στὴν ζωή μας!
Διαβάζουμε στὸν παιδίατρο:
«….Το 1903, μια εποχή που η ασθένεια ήταν ανίατη, ιδρύεται στην Κρήτη το Λεπροκομείο στη Σπιναλόγκα για την απομόνωση όσων έπασχαν από τη νόσο του Hansen από τον υγιή πληθυσμό.
Δεν είχε βρεθεί ακόμα το φάρμακο για τη λέπρα και η κολλητική νόσος ήταν ο φόβος και ο τρόμος των ανθρώπων. Οι χανσενικοί ήταν απομονωμένοι σε περιοχές (μεσκινιές) έξω από τις πόλεις περιμένοντας να ζήσουν από την φιλευσπλαχνία των διαβατών….»
Ὄχι πάρα πολὺ παλαιά, ἀλλὰ ὄχι σημερινή. Μόλις μερικῶν ἐτῶν.
Μία Γερμανίδα τεμαχισμένη διότι εἶχε …ἄλλην ἄποψι!
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν δημοσίευσα τὴν εἰκόνα ποὺ ἄφησε πίσω του ὁ «μεγάλος» Μωάμεθ ὅταν πέρασε ἀπὸ τὴν Χαλκίδα! Δὲν ἔκοψε τὸ κεφάλι τοῦ Πάολο Ἐρίτσο, διότι εἶχε δόσει τὸν λόγο του νὰ μὴν τό πράξῃ!!! Τὸν ἔκοψε ἁπλούστατα στὰ …δύο!!!!! (λεπτομέρειες στὸ Ὅταν σφάζουν οἱ Τοῦρκοι!)
Ὁ Καθηγητής Βασίλης Φίλιας, πρώην Πρύτανις Παντείου Πανεπιστημίου, γράφει:
Ενας αποτελεσματικός τρόπος – ίσως ο αποτελεσματικότερος – για να αποφύγεις να κριθεί μια επιστημονική εργασία επί της ουσίας, δηλαδή με ποιοτικά κριτήρια, είναι να επιτύχεις να χαρακτηρισθεί ως «προοδευτική προσέγγιση» σαν αντιπαράθεση και κατ’ αντιδιαστολή με τις «λοιπές», που συλλήβδην στιγματίζονται ως «ξεπερασμένες», «πεπαλαιωμένες», ακόμη και αντιδραστικές.
Ἔχουν πάντως μίαν ἐντιμότητα… Δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε…
Διαφημίζονται καὶ μᾶς λένε εὐθαρσῶς πὼς μᾶς ψεκάζουν ὡς …κατσαρίδες!
