«ἄγαλμα πᾶν ἐφ’ ᾧ τις ἀγάλλεται»
ΛΕΞΙΚΟΝ ΣΟΥΔΑ
Στὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰῶνα, ἕνας Αὐστριακὸς συλλέκτης ἔργων τέχνης, ἀγόρασε σὲ δημοπρασία τὸν πίνακα «Ἡλιοβασίλεμα πάνω ἀπ’ τὴν Ἀδριατική» (1910). Ὁ πίνακας συνοδευόταν ἀπὸ πιστοποιητικὸ ἐμπειρογνωμόνων ὅτι τὸ ἔργο ἀνήκει στὸ χαρισματικὸ πινέλο τοῦ Ραφαὲλ Ἰωακείμ Μπορονάλι, ἑνὸς ἐκ τῶν φωτεινοτέρων ἐκπροσώπων τῆς ἐξπρεσσιονιστικῆς σχολῆς. Στὴν πραγματικότητα ὁ καμβὰς ζωγραφίστηκε ἀπὸ ἕνα πινέλο, τὸ ὁποῖο ἔδεσε στὴν οὐρὰ ἑνὸς γαϊδάρου μία ὁμάδα καλλιτεχνῶν, μὲ ἀρχηγὸ τὸν Roland Dorzhele. Μάλιστα, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐμπνευσμένης δημιουργίας δὲν παρέλειψαν νὰ φωτογραφίσουν τὴ στιγμή. Τὸ δὲ ὄνομα Boronali ἀποτελεῖ ἀναγραμματισμὸ τῆς λέξεως Συνέχεια
Πασίγνωστο φαινόμενο μιᾶς μερίδος τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας εἶναι ὁ ἔξαλλος ἀριστερισμός. Ἐδῶ δὲν ἀναφέρομαι στὴν παροδικὴ ἐπιτυχία τῶν τσιπροκουβέληδων. Ἐπιτυχία που ὀφείλεται σὲ ἀγανακτισμένους πολῖτες καὶ ὄχι ἰδεολόγους. Δὲν ἀναφέρομαι στὸ ΠΑνελλήνιο ΣΟσιαλιστικό Κίνημα(…), διότι ἦταν πάντα συστημικὸ καὶ οὐδέποτε προσπάθησε νὰ ἐφαρμόσει τὸν Σοσιαλισμό-αὐτὸν τὸν τριτοκοσμικὸ ἐφιάλτη. Δὲν ἀναφέρομαι στὸν τάδε ἤ τὴν τάδε, που ἔχει παπποὺ ΕΑΜίτη καὶ ἐμποτίστηκε ἄκριτα ἀπὸ οἰκογενειακὲς καταβολἐς. 
