«Ἀπεμόνωσα» μίαν φράσι, ἀπὸ ἕνα κείμενον, γιὰ νὰ σταθῶ μία στιγμούλα καὶ νὰ τὴν σκεφθῶ…
Κάθε πρωΐ λοιπόν, ποὺ σηκώνει τὴν τσάντα τοῦ παιδιοῦ της, νοιώθει πὼς μαζύ της σηκώνει τὶς ἀδυναμίες μας…
Σωστό… Πέρα ὡς πέρα…
Δεκάδες ἄχρηστα βιβλία, σὲ σχολικὲς τσάντες, μικρῶν παιδιῶν, ποὺ ἀκόμη κι ὅταν ἀνοίγουν, τὸ μόνον ποὺ προσφέρουν εἶναι ἀποχαύνωσις!!!
Ἀδημονῶ, κυριολεκτικῶς, γιὰ ἐκείνην τὴν εὐλογημένη στιγμή, ποὺ σύστημα παιδείας δὲν θὰ ὑπάρχῃ…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα
Προσεχῶς καί στό δικό μας σπίτι;
Προσεχώς και στο δικό σας σπίτι η Αστυνομία…
Όταν διάβασα αυτή την επιστολή πάγωσα. Μούδιασα….
Στην αρχή λίγο γέλασα, σκέφτηκα ότι ίσως να είναι λίγο τραβηγμένο…
Ομως συνηδειτοποίησα γρήγορα, πως καθημερινά τέτοιες ιστορίες βλέπουν το φως της δημοσιότητας, χωρίς όμως τόσες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, λόγια απελπισίας, πανικού, έντασης…
Και παρανομαστής στην ιστορία, η απαξίωση του Κράτους στους πολίτες, στις γυναίκες, στις μανάδες…
Αυτή η φτηνή περιφρόνηση σε όλους μας. Συνέχεια
Μὲ τόσους Ἁγίους ἐδῶ γύρω ἔπρεπε νὰ ἤμασταν Παράδεισος… Ἀλλὰ ζοῦμε στὴν κόλασι!!!
Γενικὸν Νοσοκομεῖον Ἁγίας Βαρβάρας, ἡ «Ἁγία Βαρβάρα», Δυτικῆς Ἀττικῆς. Ἔκλεισε!!!
Γενικὸν Νοσοκομεῖον Ἀθηνῶν-Πολυκλινική, ὁ «Εὐαγγελισμός». Ἔκλεισε!!!
«Σπηλιοπούλειον» Νοσοκομεῖον ἡ «Ἁγία Ἑλένη». Ἔκλεισε!!!
Νοσοκομεῖον «Θείας Προνοίας, ἡ Παμμακάριστος». Ἔκλεισε!!!
Νοσοκομεῖο «Ἅγιος Παῦλος»Θεσσαλονίκης,, τὸ παράρτημά του «Παναγία». Ἔκλεισε!!!
Ἀντικαρκινικὸ Νοσοκομεῖον ὁ «Ἅγιος Σάββας» συνεχωνεύθη.
Τὸ Νοσοκομείων τῆς Πατησίων ἦταν ἁπλῶς τὸ «Νοσοκομεῖο τῶν παπάδων». Ἀλλὰ κι αὐτὸ ἔκλεισε!!! Συνέχεια
Ἀπό πότε ἡ καταστροφή «ἀναβαθμίζεται» σέ …ἀνάπτυξιν;
Εἶδα αὐτὴν τὴν φωτογραφία καὶ συνειδητοποίησα πολλὰ γιὰ τὸ …δούλεμα τῶν λέξεων ποὺ μᾶς συμβαίνει!
Ἀπὸ τότε ποὺ τὸ ὑπουργεῖον ἀ-παιδείας ξεκίνησε, ἀπολύτως συνειδητῶς, νὰ ἀλλοιώνῃ τὴν ἔννοιαν τῶν λέξεων, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ἀντιλαμβανόμαστε τὸ τὶ διαβάζουμε κι ἀκοῦμε, ξεκίνησε καὶ ἡ ἀλλοίωσις τῆς ἀντιλήψεώς μας, μαζὺ μὲ τὴν ἀλλοίωσιν τῆς συνειδήσεώς μας. Αὐτὸ φυσικὰ δὲν συμβαίνει μόνον ἐδῶ καὶ τέσσερις δεκαετίες. Εἶναι ἀρχαιότερον, ἀλλὰ Συνέχεια
Ἡ ὑποταγὴ στὸ λιγότερο κακό.
Όχι δεν είναι σωστό το λιγότερο κακό. Μεταλασσόμαστε σε κάτι πολύ μίζερο. Απίστευτα μίζερο. Κοντά στο κόλπο του διαίρει και βασίλευε, στους συγχισμένους και τρομοκρατημένους ανθρώπους παίζει το άλλο φάντασμα. Ο μπαμπούλας του πάτου. Των ανθρώπων που προσπαθούν να κρατηθούν λίγο πιο πάνω από το πάτο και να ευχαριστούν το θεό που δεν πέσανε. Ακόμα και με τα χέρια κρεμασμένα να πονάνε, με το φως να είναι κάτι που δε φτάνει πια στις ζωές τους, υπάρχει ένα δόξασοι που δεν είναι ακόμα, ο πάτος. Συνέχεια
Σὲ δύο τομεῖς ὅμως ἔχουμε ἀνάπτυξι. Στὰ ναρκωτικὰ καὶ τὴν πορνεία.
Ἔχω πολὺ καιρὸ νὰ κυκλοφορήσω νύκτα, στὸ κέντρο τῆς πόλεως, γιὰ νὰ μπορέσω νὰ ἔχω δικές μου εἰκόνες, ἀπὸ τὰ ὅσα συμβαίνουν ἐκεῖ. Μόνον περιφεριακῶς ἐὰν δῶ κάτι, κι αὐτὸ ὁπωσδήποτε εἶναι περιορισμένο.
Παρὰ ταὔτα γίνομαι συχνότατα μάρτυρας σκηνῶν ποὺ δὲν θὰ ἤθελα νὰ ἀντιμετωπίσω ἤ νὰ συναντήσω. Ἐξαθλίωσις… Κατάντια…
Καί τί εἶναι αὐτό πού δέν ἔχει σπρώξῃ κι ἐμέναν στά βήματα πού διάβηκαν κάποιοι ἄλλοι;
Μήπως ἡ ὀπτική; Μήπως ἡ παραίτησις ἀπό τήν μία καί ἤ ἡ ἀπόφασις ἀπό τήν ἄλλην διαφοροποιοῦν ἐν τελῶς τούς δρόμους;
Καί μήπως ὅλα αὐτά εἶναι μόνον μέσα στό κεφάλι μας;
Ἡ Ἑλλάδα τοῦ σήμερα. Ἤ ὀρθότερα, τὸ Ἑλλαδοκαφριστὰν τοῦ σήμερα… Συνέχεια