Διαβάζοντας, μὲ προσοχή, τὰ σχόλια τοῦ φίλου Ἀριστοτέλους Καλέντζου, σχετικῶς μὲ τοὺς ἀστέγους …ῤαγιάδες τοῦ κόσμου μας, ἀλλὰ καὶ παρατηρῶντας προσεκτικῶς καὶ μὲ πόνο τὶς φωτογραφίες του, ἐπανέρχομαι πάλι σήμερα, ἐν μέσῳ «ἑορταστικοῦ δεκαπενθημέρου», νὰ καταθέσω κάποιες σκέψεις μου καὶ κάποιους προβληματισμούς μου.
Στὶς πρῶτες φωτογραφίες, μὲ τοὺς διαφόρους ἀστέγους, ὁ Ἀριστοτέλης ἁπλῶς θίγει τὴν συμβιβαστικότητα τοῦ κόσμου μας, τῶν συμπολιτῶν μας καί, φυσικά, τὴν ἐν συνόλῳ κατάντια μας.
Μηχανοδηγὸς συρμοῦ στὴν ΑΜ ἀμείβεται, μετὰ πενταετῆ παραμονὴ στὴν θέση, περίπου ὅσο ὁ πανεπιστημιακὸς ὑφηγητὴς χειρουργὸς στὸ ΕΚΠΑ.
Συνέχεια
Γίνεται γνωστὸ τὸ τάδε ἢ τὸ δείνα ἔγκλημα ἀπὸ τὴν Χὶ ἢ τὴν Ψὶ ὁμάδα (δὲν ἔχει σημασία τὸ ἐὰν εἶναι ἰθαγενεῖς ἢ ἀνιθαγενεῖς οἱ ἐγκληματίες) ἀλλὰ σπανιότατα, ἔως οὐδέποτε, μᾶς παρουσιάζουν τὰ πρόσωπα τῶν ἐγκληματιῶν. Ἰδίως δὲ σὲ περιπτώσεις ποὺ ἔχουμε ὁμολογία ἐγκλήματος, ἐνᾦ τὸ κράτος ὄφειλε νὰ «σηκώσῃ στὰ μανταλάκια» τὶς φάτσες τῶν ἐγκληματιῶν, ἔν τούτοις, κάπου κάπου μόνον «σπάει» τὴν σιωπή του καὶ τὸ πράττει. Ἀνεξαρτήτως δὲ τοῦ ἐὰν οἱ ἑκάστοτε ἐγκληματίες καταδικασθοῦν ἤ ὄχι, σὲ κάποιαν αἴθουσα δικαστηρίου, ἐμεῖς οἱ χαχόλοι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γνωρίζουμε τὰ …«μυστικὰ τοῦ κράτους» πρὸ κειμένου νὰ προστατευθοῦμε στοιχειωδῶς. Συνέχεια
Ὁ φίλος «Ἐξοργισμένος Ἕλλην (ποὺ διαθέτει ἕνα πεντακάθαρον καὶ διαυγέστατον κριτήριον ἀντιληπτικότητος κατ’ ἐμέ!!!), παρέθεσε πρὸ μερικῶν ἡμερῶν τὰ κεντρικὰ σημεία, ποὺ ἀνακύπτουν ἀπὸ τὶς ἀγωνίες τοῦ «μέσου δεξιοῦ» σήμερα στὴν χώρα μας. Πρὶν νὰ σχολιάσω ἐγὼ τὰ παρακάτω, ἂς τὰ δοῦμε, συμπεπυκνωμένα, ὅπως ἀκριβῶς μᾶς τὰ μεταφέρει ὀ φίλος μας.
Συνέχεια
Δὲν σοῦ ἀρέσει ἡ χώρα. Δὲν σοῦ ἀρέσουν οἱ ἑλληνόφωνοι γραικύλοι, ποὺ σήμερα σοῦ καταστρέφουν τὴν ζωή. Δὲν σοῦ ἀρέσουν οἱ συμπατριῶτες σου, ποὺ ἔσκυψαν τὸ κεφάλι καὶ ἀναμένουν τὸ τέλος τους στωϊκῶς. Καθημερινῶς τοὺς ὑβρίζεις, τοὺς στιγματίζεις καὶ τοὺς χαρακτηρίζεις ὡς σκουπίδια ἐνᾦ συχνά-πυκνὰ κραυγάζεις πὼς εἶναι καιρὸς πλέον νὰ ξεκινήσουν οἱ ὁμαδικὲς σφαγές, πρὸ κειμένου νὰ …συνετισθοῦν οἱ ὑπόλοιποι.
Συνέχεια
Εἶναι καιρὸς τώρα ποὺ ἀρχίζουμε νὰ συνειδητοποιοῦμε πὼς εἴτε λόγῳ τῶν τουρκικῶν ἀπειλῶν, εἴτε λόγῳ τῶν ἐποίκων, εἴτε καὶ μόνον λόγῳ τῶν ἐξαγορασμένων καὶ ἀνθελληνικῶν (φερομένων ὡς) κυβερνήσεών μας, ποὺ ἀνοικτὰ καὶ δίχως προσχήματα στρέφονται ἐναντίον μας, ἀπειλούμεθα σοβαρά.
Καί, φυσικά, ἂν τί νὰ κυττάξουμε δίπλα μας, γιὰ νὰ διακρίνουμε «συμμάχους» καὶ νὰ ἐπιτύχουμε, σὲ κάποιον (ὁποιονδήποτε) βαθμό, νὰ συγκροτήσουμε «γραμμὲς ἀμύνης», ἐμεῖς παραμένουμε, ἐν τῷ συνόλῳ μας, ἀδρανεῖς, ἐλπίζοντες πὼς θὰ «ἀφυπνισθοῦν», κάποιαν στιγμή, ὅλα αὐτὰ τὰ σαπροφυτικὰ καθάρματα, ποὺ καταχρηστικῶς κατέχουν θέσεις ἐξουσίας καὶ ποὺ συστηματικῶς μᾶς καταστρέφουν. Μὰ αὐτὰ τὰ σαπροφυτικὰ καθάρματα ὄχι μόνον δὲν «ἀφυπνίζονται» μά, ἀποδεικνύεται διαρκῶς, πὼς ὅσο κυλᾶ ὁ καιρός, τόσο διαπιστώνουμε πὼς διενεργοῦν τὸ τελευταῖο πλιατσικολόγημά τους, ἔως νὰ δοθῇ τὸ …σύνθημα, νὰ καβαλήσουν τὰ ἑλικόπτερα (ποὺ τοὺς ἀναμένουν μὲ ἀναμμένες τὶς μηχανές) καὶ νὰ ἐξαφανισθοῦν ὁριστικῶς.
Συνέχεια
