Ὄχι, δὲν φταίει τὸ κορίτσι…
Τὸ ποτάμι φταίει…
Ἴσως καὶ λίγο ἡ πεποίθησις πὼς μὲ τέτοιο ὄχημα …δὲν ὑπάρχουν ποτάμια!!!
Πάντως, δὲν εἶναι ἀστεῖο.
Τὴν φωτογραφία τὴν «ἁλίευσα» στὸ διαδίκτυο, σὲ κάποιες ἀναζητήσεις μου καὶ τὴν …ξέχασα.
Μετὰ ὅμως κι ἀπὸ τὶς τελευταῖες πλημμύρες στὸ Κολοράντο τὴν θυμήθηκα… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: χαμογελᾶμε
Πρῶτα πρῶτα τὸ μανίκι…
Προσοχή, μὴ καὶ βγεῖτε ἔξω ἐὰν δὲν ἔχετε φροντίσει ἄψογα τὸ μανίκι…
Προσοχὴ στὸ ποῦ θὰ γίνῃ ἡ πρώτη τσάκισις…
Ἀκόμη μεγαλυτέρα προσοχὴ στὸ ἔως ποῦ θὰ φθάσῃ τὸ δίπλωμα…
Ὅταν ὁ ἄνθρωπος θέλῃ νά ζήσῃ…
Ὅταν ἤμουν μικρὸ παιδὶ δύο εἴδη βιβλίων λάτρευα. Αὐτὰ ποὺ ἔγραψε ὁ Τάκης Λάππας κι αὐτὰ ποὺ ἔγραψε ὁ Ἰούλιος Βέρν.
Εἰδικῶς τὰ βιβλία τοῦ Ἰουλίου Βὲρν τὰ διάβαζα μὲ μίαν …ἀνάσα, διότι ἦταν πάντα μεγάλη ἡ ἀγωνία ποὺ μετέφερε ὁ συγγραφέας.
Μεγαλώνοντας ὅμως σιγὰ σιγὰ αὐτὰ τὰ βιβλία τὰ ξέχασα. Δὲν προλάβαινα…
Πρὸ χθὲς ἀναζητοῦσα ὅμως κάποιες φωτογραφίες μὲ ἱστιοφόρα κι ἔπεσα ἐπάνω στὴν φωτογραφία, ποὺ θὰ δεῖτε παρακάτω, καὶ ἀπεικονίζει τὶς φώκιες. Μὲ παραξένεψε κι ἄνοιξα τὸ ἄρθρον γιὰ νὰ τὴν δῶ… Συνέχεια
Ὁ φίλος μου ὁ ἑαυτός μου….
Ἡ μεγάλη μου ἀγάπη εἶναι οἱ …ἀναμνήσεις μου.
Τὰ βιώματά μου.
Ἡ ζωὴ ποὺ ἔζησα.. Κι αὐτὴ ποὺ θὰ ζήσω…
Μὲ ὅλα τὰ λάθη μου καὶ τὰ ὀρθά μου.
Τὸ μεγαλύτερό μου ὅμως ἀπόκτημα εἶναι ὁ ἑαυτός μου.
Σύντροφος, φίλος, ἀδελφός…
Ἐκεῖ πάντα, ἄλλοτε σοβαρός, ἄλλοτε ἀστεῖος, ἄλλοτε στὸν …κόσμο του…
Μὰ πάντα μαζύ μου….
Πῶς θά μποροῦσα λοιπόν σήμερα νά τόν περιγελάσω; Ἤ νά τόν γελοιοποιήσω; Ἤ ἀκόμη καί νά τόν ἀπαξιώσω;
Ἔχω πολλὰ νὰ συζητήσω μαζύ του… Συνέχεια
Τὰ δικά μας ὄνειρα.
Ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια, κάθε ἡμέρα ποὺ κυλᾶ, ἡ διαβίωσίς μας δυσκολεύει ὅλο καὶ περισσότερο.
Λίγο ὁ φόβος μας, λίγο οἱ διαρκῶς μεγαλύτερες οἰκονομικὲς πιέσεις ποὺ δεχόμεθα, λίγο ὁ τρόμος τῶν γύρω μας… Ἔχουμε φθάσει στὰ ὅρια τῆς καταθλίψεως, τοὺ μιθριδατισμοῦ καὶ κάποιες φορὲς τῆς παρανοίας.
Ἀφήσετε δὲ ποὺ κάποιοι ἀπὸ ἐμὰς δὲν ἀντέχουν τὰ φορτία, ἤ ἴσως τὴν σκέψιν τῶν φορτίων, κι …ἀποχωροῦν μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες.
Σήμερα ὅμως θέλω νὰ γράψω γιὰ τὰ ὄνειρά μας. Ὄχι αὐτὰ ποὺ εἴχαμε πρὶν τὴν ἔναρξιν τῆς κρίσεως, οὔτε κι αὐτὰ ποὺ ἀκόμη κλωθογυρίζουν μέσα στὸ κεφάλι μας, κρεμασμένα ἀπὸ κάτι κουρελιασμένες ἐλπίδες… Συνέχεια
Ἔχουμε ἕναν κόσμο νὰ ἀλλάξουμε μωρό μου…
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἢ μᾶλλον οἱ περισσότεροι, θὰ ἤθελαν νὰ ἀλλάξουν τὸν κόσμο…
Ὅταν μέσα μας αἰσθανόμθεα ἄσκημα τότε ὁ κόσμος μας φαίνεται χάλια καὶ κάποιαν ἄλλη στιγμή, ὅταν εἴμαστε γεμᾶτοι ὄμορφα συναισθήματα τότε ὁ ἴδιος κόσμος μας φαίνεται ὄμορφος ἢ τοὐλάχιστον συμπαθητικός. Συνέχεια