Πᾶρε τὸ φῶς τῆς κάθε ἡμέρας καὶ κᾶνε το χαρά!

Μπορεῖς νὰ βλέπῃς, νᾶ ἀκοῦς, νὰ γεύεσαι, νὰ ἀγγίζῃς, νὰ μυρίζῃς, νὰ αἰσθάνεσαι, νὰ μιλᾶς, νὰ γελᾷς, νὰ ἀπολαμβάνῃς, νὰ περπατᾷς, νὰ παίζῃς, νὰ ἀγαπᾷς, νὰ δημιουργῇς, νὰ ἐνθουσιάζεσαι…

Ἔχεις τὸ χάρισμα νὰ σκέπτεσαι καὶ νὰ φτιάχνῃς εἰκόνες χρωματιστές… Συνέχεια

Κάνω αὐτὸ ποὺ πρέπει…

Κατὰ τὴν ἠθική μου, τὴν κρίσιν μου καὶ τὴν αἴσθησιν τοῦ δικαίου ποὺ ἔχω καὶ συνεχίζω.
Δὲν κυττῶ τὸ ἐὰν οἱ ἄλλοι συμφωνοῦν μαζύ μου.
Οὔτε μὲ ἀπασχολεῖ τὸ ἐὰν τοὺς ἀρέσῃ αὐτὸ ποὺ κάνω.
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ὅλες μου οἱ πράξεις ἀφοροῦν ΜΟΝΟΝ στὴν δική μου ζωή, ὄχι στῶν ἄλλων. Συνέχεια

Ἡ παρουσία σου κάνει τὸν κόσμο πιὸ ὄμορφο…

Εἶμαι σίγουρη πὼς χωρὶς νὰ τὸ ξέρῃς, μὲ τὸ θεραπευτικό σου ἄγγιγμα, (μία καλὴ κουβέντα, μία χειρονομία ἀγάπης, ἕνα χαμόγελο) κατάφερες νὰ ἀλλάξῃς τὰ συναισθήματα πολλῶν ἀνθρώπων. Συνέχεια

Ἀλήθεια, πιστεύεις ὅτι μέ ξέρεις;

Μοναξιὰ ποὺ κρύβουν οἱ ἄνθρωποι γύρω μας…
Ἀπομόνωσιν…
Ἀπογοήτευσιν..
Φόβους…
Ἀνασφάλειες…
Ἀγωνίες… Συνέχεια

«Μοῦ πῆρε καιρὸ νὰ μάθω νὰ λέω ΟΧΙ»….

Ὁμιλοῦσα μ’  ἕνα καλὸ παιδὶ στὸ Skype ὅσο ἔβραζαν τὰ γάλατα…κι ὄμορφος εἶναι δηλαδὴ καὶ ἔπεφταν τὰ μπὶπ μπὶπ σὰν βροχή… Σᾶς ἀγνοοῦσα!

Ἔτσι κάνουν τὰ καλὰ παιδιά!

Μετὰ εἶδα, ἀφοῦ τὸν …ξεφορτώθηκα λόγῳ θερμοκρασίας, καὶ ξανὰ ἐκάθησα για τὴν καθημερινή σας ἐπιτήρηση …Σὲ βλέπω Διαβολάκο…ὄχι τώρα λέμε…μετά…ξανάφαγα ψωμάκι ζυμωτὸ καὶ τζατζίκι…ἐλιές μου τελείωσαν καὶ τομάτες βέβαια νὰ πᾷν ὅλα κάτω…κι ἐσένα  Ἰάσονα σὲ βλέπω…
Ἀφήσετε μὲ ῥέ…
…Νουθετῶ! Συνέχεια

Ἡ οἰκογένεια.

 

γαπ τος γονες μου, τὰ ἀδέλφια μου, τος συγγενες μου. Τος νοιάζομαι κα πολ συχν τρέχω σὲ ὅσα χρειάζονται ἢ παιτῶνται.
Συνέχεια