Καὶ προχώρησε στὴν δευτέρα ἔκδοσή του…..
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἐκδόσεις «Πελασγός»
Ὁ ἀληθὴς σκοπὸς τῆς ἐκστρατείας τοῦ Ἰμπραὴμ
Ἡ κατὰ τὸ 1826 καταστροφὴ τοῦ Πραστοῦ ἀπὸ τὰ Ὀθωμανικὰ στρατεύματα καὶ ὁ ἀπώτερος χαρακτὴρ τῆς ἐκστρατείας τοῦ Ἰμπραῆμ στὴν Πελοπόννησο
Τὰ σχετικά μὲ τὴν πυρπόληση τοῦ Πραστοῦ ἀπὸ τὰ ὀθωμανικὰ στρατεύματα τὸ καλοκαίρι τοῦ 1826[1] εἶναι γνωστὰ – καὶ συνεπῶς δὲν ἀπαιτεῖται ἐδῶ ἀνάλυσις εὐρυτέρα. Ἀναγκαῖο ὅμως παραμένει νὰ ἀνακληθοῦν στὴν μνήμη τὰ βασικὰ σημεῖα τοῦ δράματος, ὥστε νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ ἐμπέδωσις τῆς βραχυτάτης ἀναλύσεως ποὺ θὰ ἐπιχειρήσω ἀμέσως μετά. Τὸ πρῶτο, πάντως, ποὺ ὀφείλει νὰ τονίσῃ κάποιος εἶναι ὅτι ἡ τότε εἰσβολὴ ὀθωμανικῶν στρατευμάτων στὴν Τσακωνιά, ποὺ ἀπὸ ὁρισμένους τοποθετεῖται στὸ ἔτος 1825[2], γενικῶς ἀπέτυχε[3].
Ἐπὶ πλέον: Συνέχεια
Χειρότερος φόβος ἀπὸ τὸ …«φάντασμα» ἑνὸς νεκροῦ Ἥρωος δὲν ὑπάρχει!!!
Λογικὸ ποὺ τὸν ἐφοβοῦντο ζωντανό. Τὸ διαπιστώσαμε σὲ ὅλες τὶς ἐπὶ μέρους λεπτομέρειές του.
Ἡ ἐν λόγῳ εἰκόνα εἶναι δημιούργημα τοῦ Σπυρίδωνος Ζαχαροπούλου εἰδικῶς γιὰ τὸν Κωνσταντῖνο Κατσίφα.
Ἐλήφθη δὲ ἀπὸ τὸν φίλο Ἰωάννη Γιαννάκενα.
Ὁ (κάθε) Κατσίφας ἦταν ἰδιαιτέρως ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν ψευδοεξουσία ὅλων τῶν σαπροφύτων τοῦ κόσμου μας ὅσο ἦταν ζωντανός. Μά καί νεκρό πιά; Τόσο πολύ;
Ναί, πιὸ πολὺ φοβοῦνται τὰ (κάθε λογῆς) σαπρόφυτα τοὺς νεκροὺς Ἥρωες παρὰ τοὺς ζωντανούς.
Καί, μάλιστα, εἰδικῶς γιὰ τὸν Κωνσταντῖνο Κατσίφα, πιὸ πολὺ τὸν φοβοῦνται οἱ ἐντὸς τῶν συνόρων μας ἑλληνόφωνοι γραικῦλοι, παρὰ τὰ ἴδια τὰ ἀλβανά. Συνέχεια
Λυπᾶμαι ἀδελφέ μου ποὺ δὲν εἴμαστε ἰσάξιοί σου…
Ἡ Εἰκόνα ποὺ σὲ κάνει νὰ ντρέπεσαι ποὺ ἀνήκεις σὲ αὐτὸ ποὺ λέγεται σημερινὴ Ἑλλάς…
Εἴμαστε ἀνάξιοι τῶν προγόνων μας…
Ἐὰν δὲν βροῦμε ἀπὸ τὸν λήθαργο, θὰ εἴμαστε καὶ οἱ νεκροθάφτες τῆς φυλῆς μας καὶ τῆς ἱστορίας μας… Συνέχεια
Δικαιούμεθα νά ξεχάσουμε;
Λίγες μόλις ἡμέρες πρὶν ἕνα παλληκάρι, ἕνας λεβέντης, ἔπεσε ἀπὸ πυρὰ τῆς ἀλβανικῆς ΜΑΦΙΑΣ* νεκρὸ κάπου ἐκεῖ, στὰ βόρειά μας σύνορα, ὅπου ἡ ἑλληνικὴ γῆ, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, βάφεται διαρκῶς ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν ὑπερασπιστῶν τῆς Ἐλευθερίας.
Μία περιοχὴ λησμονημένη καὶ ἐγκαταλελειμμένη, ἰδίως ἀπὸ ἐμᾶς, τὰ ἀδέλφια τῶν ἐκεῖ διαβιούντων.
Ἡ ἐν λόγῳ εἰκόνα εἶναι δημιούργημα τοῦ Σπυρίδωνος Ζαχαροπούλου εἰδικῶς γιὰ τὸν Κωνσταντῖνο Κατσίφα.
Ἐλήφθη δὲ ἀπὸ τὸν φίλο Ἰωάννη Γιαννάκενα.
Ἱστορίας ἐκμάθησις ἐκ τῆς μυθιστορίας γίνεται;
Θεωρητικῶς ὄχι…
…ἀλλά, σὲ κάποιες εἰδικὲς περιπτώσεις, ναί, γίνεται…!!!
Σήμερα τὸ θέμα μας ἡ ἱστορία τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας, τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς καὶ τὰ πέριξ αὐτῶν γεγονότα, ποὺ ἔχουν, στὴν πραγματικότητα, παγιώση μίαν εἰδικὴ συμπεριφορὰ ῥαγιαδισμοῦ στὶς μετέπειτα (φερόμενες ὡς) κυβερνήσεις τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν. Καὶ αὐτὴν τὴν μυθιστορία, ποὺ μᾶς ταξειδεύει μὲ ἰδιαιτέρα φροντίδα στὰ ἱστορικὰ γεγονότα, τὴν ὑπογράφει ὁ φίλος καὶ φίλος τῆς σελίδος μας Δημητριάδης Κωνσταντῖνος, μέσα ἀπὸ τὸ τελευταῖο του πόνημα «Τὸ ὄνειρο πνίγηκε στὸν Σαγγάριο» (ἐκδόσεις Πελασγός, Ἰωάννου Γιαννάκενα). Συνέχεια