Ῥαγιαδισμός, ὑποτέλεια καὶ «σύνδρομον τῆς Στοκχόλμης»

Συνήθως ἀσχολούμεθα μόνον μὲ τὸ πῶς συμπεριφέρονται οἱ συμπολῖτες μας στοὺς ἐθνικούς μας κινδύνους. Κυττᾶμε τὸ ἐὰν ἀγαποῦν, ἢ ὄχι, τὴν Πατρίδα μας, τὸ ἐὰν λειτουργοῦν ὑπὲρ ἢ κατὰ τῆς Ἐθνικῆς συνοχῆς καὶ τὸ ἐὰν σὲ μίαν μάχη ἔσπευσαν νὰ κρυφθοῦν στὰ μετόπισθεν ἢ πολέμησαν στὴν πρώτη γραμμή. Ἐὰν ἀποφεύγουν γενικῶς τὶς μάχες, εὔκολα τοὺς κατατάσσουμε στὴν ἀσεβῆ …«φυλή» τῶν ῥαγιάδων, αἰσθανόμενοι ἐκτὸς ἀπὸ ἀηδία, ἐπὶ πλέον καί, σὲ κάποιες (ἐξαιρετικές) περιπτώσεις, ἀντιπάθεια ἢ ἀκόμη καὶ βαθὺ μῖσος. Συνέχεια

Ξέ-«βλαχέψαμε» μέ τόν Κωστόπουλο ἤ μέ τό ΠαΣοΚ;

Δὲν ἦταν τυχαία ἡ ὀκταετία Σημίτου, εἶχε ὅλα τὰ στοιχεῖα τῆς ὑποβολῆς καὶ τῆς ἐπιβολῆς.
Μέσα Μαζικῆς ἐξαπατήσεως σὲ 24ωρη ὑπηρεσία παρόμοια δεν εἶχε γνωρίσει ὁ τόπος οὔτε στὴν ἑπταετία.
Δημοσιογράφοι σὲ διατεταγμένη ὑπηρεσία, ἕτοιμοι νὰ κατασπαράξουν ὅποιον ἐξέφερε ἀντίθετο γνώμη.

Ἡ διαπλοκὴ εἶχε γίνη ἀποδεκτὴ ἀπὸ μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ. Ἐνθυμοῦμαι φτωχὸ ἄνθρωπο νὰ μοῦ ἐξιστορῇ μετὰ ἀπὸ κάποιαν ἐπίσκεψη σὲ μίαν ΠαΣοΚικὴ ἡμερίδα, τὴν πολυτέλεια τῶν ΠαΣοΚων, λέγοντας μὲ καμάρι ὅτι ἐμπρός τους οἱ νεοδημοκράτες ἤταν «φτωχομπινέδες» (ὅπως ἀκριβῶς τὸ λέω). Συνέχεια

Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Κύπριο Πρόεδρο

Καλημέρα σᾶς κ. Πρόεδρε,

Ὀνομάζομαι Κωνσταντῖνος Δημητριάδης, ἐκ Πειραιῶς ὁρμώμενος καὶ διαβιὼν ἀπὸ ἔτους εἰς Κύπρον, ἐξασκὼν ὄχι μόνο τὸ δικαίωμα ποὺ μοῦ παρέχει τὸ Εὐρωπαϊκὸ κεκτημένο ὡς Πολίτης τῆς Εὐρωπαϊκὴς Ἑνώσεως, ἀλλὰ τὴν φωνὴ τῆς ῥίζας μου, ποὺ πάντα μίλαγε γιὰ μίαν Κύπρο Ἑλληνική.

Ἀπεφάσισα ἀξιότιμε κ. Πρόεδρε, να σᾶς γράψω αὐτὴν τὴν ἐπιστολή, ἐν ὅψει τοῦ πολυδιαφημισμένου ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε. τῆς Κύπρου Δείπνου σας μὲ τὸν κ. Ἀκιντζί, ποὺ τὸ ὄνομά του δὲν ξέρω ἐὰν τὸ γνωρίζετε, στὰ ἑλληνικὰ σημαίνει «ἐπιδρομέας» (κρατῆστε το αὐτὸ στὸ πίσω μέρος τοῦ μυαλοῦ σας γιὰ τὸ σημειολογικὸ τοῦ πράγματος)! Συνέχεια

Ἰσλαμικός μεσαίων ἀπειλεῖ τήν Εὐρώπη;

Μᾶλλον ἀδυνατοῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸν «ἰδεολογικό» μεσαίωνα ποὺ ἀπολαμβάνουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, οἱ (ἂς ποῦμε) φυσικοὶ κληρονόμοι τῶν ἐκπολιτιστῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων.
Ἕναν μεσαίωνα ποὺ δὲν ἀπειλεῖ πλέον ἐμᾶς διότι ἁπλούστατα τὸν βιώνουμε.

Ἐὰν λοιπὸν μᾶς ἀναστατώνουν εἰκόνες σὰν κι αὐτήν:

Συνέχεια

Δυτικοί …«τιμωροί»;

Ὁλοένα καὶ πιὸ πιθανὴ μία ἀκόμη στρατιωτικὴ ἀπάντησις τῶν Ἀμερικανῶν στὴν καταγγελλομένη ἐπίθεση μὲ χημικὰ στὴν Συρία.
Ξανὰ τὸ ἴδιο πολυπαιγμένο ἔργο. Συνέχεια

Χορτάσαμε …«αἷμα»;

Ἤ ὄχι;

Οἱ καλλίτερες ἡμέρες γιὰ νὰ φαγωθοῦμε μεταξύ μας ἦσαν καὶ παραμένουν οἱ ἐπίσημες ἑορτὲς τῆς Λαμπρῆς καὶ τῶν Χριστουγέννων, καθὼς φυσικὰ καὶ κάποιες ἄλλες, μικροτέρας σημαντικότητος, χριστιανικὲς ἑορτές. Καλῶς ἢ κακῶς μεγάλο τμῆμα τῶν συμπατριωτῶν μας δηλώνουν χριστιαναὶ καὶ ἔχουν κάθε δικαίωμα νὰ τὸ κάνουν, ὅπως ἐπίσης, κάθε μὴ χριστιανὸς ἔχει ἐπίσης τὸ ἀντίστοιχον ἀναφαίρετον δικαίωμά του, νὰ πιστεύῃ ἐκεῖ ποὺ πιστεύει. Ἡ ἐλευθερία, ξέρετε, συμπεριλαμβάνει σαφῶς καὶ αὐτὸ τὸ δικαίωμα… Ἔ; Συνέχεια