Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία

Ἀχιλλεὺς καὶ Πενθεσίλεια.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

-«…θνήσκει ὑπὸ Ἀχιλλέως, ὅστις μετὰ θάνατον ἐρασθεὶς τῆς Ἀμαζόνος κτείνει Θερσίτην λοιδοροῦντα αὐτόν…» Ἀπολλόδωρος «Βιβλιοθήκης Ἐπιτομή » V, 19 1
«…πέθανε ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Ἀχιλλέως, ὁ ὁποῖος ἐρωτεύθηκε τὴν Ἀμαζόνα μετὰ τὸ θάνατὸ της καὶ ἐπειδὴ τὸν κορόϊδευε γι΄αὐτὸ ὁ Θερσίτης, τὸν σκότωσε κι αὐτόν…»

-«…Ἀμαζὼν Πενθεσίλεια παραγίνεται Τρωσὶ συμμαχήσουσα, Ἄρεως μὲν θυγάτηρ, Θρᾷσσα δὲ τὸ γένος• καὶ κτείνει αὐτὴν ἀριστεύουσαν Ἀχιλλεύς, οἱ δὲ Τρῶες αὐτὴν θάπτουσι. καὶ Ἀχιλλεὺς Θερσίτην ἀναιρεῖ λοιδορηθεὶς πρὸς αὐτοῦ καὶ ὀνειδισθεὶς τὸν ἐπὶ τῇ Πενθεσιλείᾳ λεγόμενον ἔρωτα…» Πρόκλου «Χρηστομάθεια» I,175-180
«…Ἡ Ἀμαζόνα Πενθεσίλεια, Θρακικῆς καταγωγῆς, κόρη τοῦ Ἄρη, συμμαχεῖ μὲ τοὺς Τρῶες καὶ προσέρχεται νὰ τοὺς βοηθήςῃ. Ἐνῷ διαπρέπει στὴν μάχη, τὴ σκοτώνει ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ τὴ θάβουν οἱ Τρῶες. Καὶ ὁ Ἀχιλλεὺς σκοτώνει τὸν Θερσίτη, ἐπειδὴ τὸν κορόϊδευε καὶ τὸν εἰρωνευόταν ὅτι τάχα τὴν εἶχε ἐρωτευτεῖ…» Συνέχεια →

Ἔως ποῦ ἔφθασαν οἱ Ἕλληνες;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Δεῖτε πῶς ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἤμασταν σὲ ὅλον τὸν πλανήτη.
Ξέρουμε ὅτι ὁ Διόνυσος, ὁ Ἡρακλῆς, οἱ Ἕλληνες Ὑπερβόρειοι, οἱ Ἕλληνες Δραβίδες πῆγαν στὴν Ἰδία.
Ὅταν ἦταν ὁ Βούδας ἐκεῖ, ἦταν καὶ ὁ Ἡρακλῆς καὶ τὸν προστάτεψε ἀπὸ ἕναν ἐχθρό του.
Οἱ Ἰνδοὶ τὸν Ἠρακλῆ τὸν ἔχουν γιὰ ἅγιο. (Φωτογραφία ἐπάνω. Ὁ Βούδας ἐμπρὸς καὶ πίσω ὁ Ἡρακλῆς ποὺ τὸν προστατεύει). Συνέχεια →

Εἶναι χρόνια τώρα ποὺ προσπαθοῦν νὰ μᾶς τελειώσουν ὡς Ἔθνος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Εἶναι χρόνια τώρα ποὺ προσπαθοῦν νὰ μᾶς τελειώσουν ὡς Ἔθνος. Παραποιοῦν τὴν ἱστορία μας, σβήνουν τὴν μνήμη μας, διασύρουν τὸ ὄνομά μας, καπηλεύονται τὶς ἔρευνες καὶ τοὺς ἄθλους τῶν προγόνων μας. Πῶς;! Πῶς ἀλλιῶς, μὲ τὸ νὰ ἀποκρύπτουν τὴν συμβολὴ ἄλλων λαῶν στὰ δεινὰ ποὺ ἔχουν ὑποστῆ τὸ Ἔθνος καὶ ἡ Πατρίδα μας, νὰ παραποιοῦν τὰ αἴτια τῆς ἐξαθλιώσεώς ἠμῶν, χλευάζοντας τοὺς προγόνους ἠμῶν καὶ ἀποδίδοντας τὸν πολιτισμὸ καὶ τὰ ἐπιτεύγματα τῶν προγόνων ἠμῶν σὲ πλασματικὰ πρόσωπα τῆς δικῆς των φυλῆς! Συνέχεια →

Ναζί: Μέ ἐμᾶς ἤ μέ τούς ἄλλους;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὑπάρχει ἕνα παλαιὸ ἀνέκδοτο:
“-Λέγε, μὲ ποίους εἶσαι, μὲ μᾶς ἢ μὲ τοὺς ἄλλους;
-Μὲ σᾶς, μὲ σᾶς.
-Ἔχασες, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ἄλλοι…”

Μπορεῖς νὰ κατηγορήσῃς τὸν Χίτλερ γιὰ πολλά, γιὰ ἕνα καὶ μόνο πρᾶγμα ὅμως δὲν μπορεῖς νὰ τὸν κατηγορήσῃς: ὅτι σεβόταν τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία. Σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἀπέβλεπε σὲ μία Εὐρώπη ἐθνικῶν χωρῶν, μὲ σύνορα, ἰδιαίτερες ἐθνότητες, αὐτονομία καὶ ἀνεξαρτησία. Αὐτὸ ποὺ οἱ Ναζὶ ἐπιθυμοῦσαν ἦταν ἡ κατασκευὴ μίας ὑπερεθνικῆς αὐτοκρατορίας, ὅπου οἱ διάφοροι ἄνθρωποι θὰ ἐνσωματωνόντουσαν βιαίως, εἴτε ὡς “πολίτες” εἴτε ὡς σκλάβοι. Καὶ ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ ναζισμοῦ τὸ ’45, ὅπως καὶ ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ σοβιετικοῦ κομμουνισμοῦ τὸ ’89, ἦταν ἡ νίκη τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας. Συνέχεια →

Ὁ μῦθος τοῦ Γανυμήδου.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0


Λοιπόν:
Ὁ περὶ Γανυμήδους μῦθος ἐμφανίζεται ἀρχικῶς στὰ ὁμηρικὰ ἔπη, καὶ συγκεκριμένα στὴν Ἰλιάδα (ραψωδία ΧΧ, Θεομαχία, 231-235):
«καὶ τρεῖς γιοὶ ἀπὸ τὸν Τρώα ἄψογοι ἐγεννηθῆκαν,
ὁ Ἀσσάρακος κι ὁ Ἶλος κι ὁ ἰσόθεος Γανυμήδης,
ποὺ ὁ κάλλιστος ὑπῆρξε στοὺς θνητοὺς ἀνθρώπους μέσα,
τοῦτον οἱ θεοὶ ἅρπαξαν νὰ κερνᾶ κρασί στὸν Δία,
γιὰ τὸ περισσὸ του κάλλος, νά ‘ναι μὲ τοὺς ἀθανάτους»

Πολὺ ἀργότερα ἐμφανίζονται οἱ ἐκδοχές ὅτι ὁ ἀετός τοῦ Διός ἢ ὁ ἴδιος ὁ Δίας τὸν ἅρπαξε, γιὰ νὰ εἶναι οἰνοχόος τῶν Θεῶν, ἐπίσης ὅτι τὸν ἀπήγαγε ὁ Τάνταλος, ὁ Μίνως, ἡ Ἠώς, ἢ ὅτι σκοτώθηκε κατὰ τὴν ἁρπαγή καὶ θάφτηκε στὸν Ὄλυμπο τῆς Μυσίας. Συνέχεια →