2500 ἐτῶν κελάρι εὑρέθη στὴν Ἀρχαία Μεσημβρία.

Ἀναφερόμεθα οὐσιαστικῶς σὲ μίαν ἀνακάλυψιν ποὺ ἀλλάζει ὅλα τὰ ἱστορικὰ κι ἀρχαιολογικὰ δεδομένα, γιὰ τὶς Ἑλληνικὲς ἀποικίες τοῦ Εὐξείνου Πόντου. Ἐὰν συζητᾶμε γιὰ κελάρι, πρὸ 2.500 ἐτῶν, τότε θὰ πρέπῃ αὐτομάτως νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἤδη κατεῖχαν τὴν τεχνικὴ τῆς συντηρήσεως καὶ τῆς διακινήσεως, πέραν τοῦ γνωστοῦ τῆς ἀπολαύσεως. Συνέχεια

Ἐγὼ πάντως παραμένω Τιτανογενίς!!!

Ἤ ἄλλως παραμένω ἐγγόνι τοῦ Ἰαπετοῦ καὶ ἐγγονο-ἀνεψούδι τοῦ Κρονίου.
Αὐτά, τὰ δηλώνω γιὰ νὰ μὴν ἔχουμε παρεξηγήσεις… Διότι τώρα τελευταῖα ἔχουν μερικοὶ ἐν τελῶς ξεφύγῃ… Μὰ ἐν τελῶς!!!
Τόσο πολὺ ποὺ ἤδη ξεκίνησε τὸ …ταξείδι τους ἄνευ ἐπιστροφῆς!!!!

Λοιπόν…
Ἔχουμε καὶ λέμε…
Ὁ Οὐρανὸς καὶ ἡ Γαία ἐγέννησαν τοὺς Ἐκατόγχειρες, τοὺ Κύκλωπες καὶ τοὺ Τιτάνες.
Ὁ νεώτερος τῶν Τιτάνων, ὁ Κρόνος, ἀνέλαβε τὴν ἐξουσία ἀπὸ τὸν πατέρα του τὸν Οὐρανό, μὲ τὸ γνωστὸ «τέχνασμα» τῆς ἀποκοπῆς τῶν αἰδοίων του. Συνέχεια

Ὁ σκορπισμένος ναός.

Νὰ μὴν ἀναζητήσουμε τὰ αἴτια κάπου ἀλλοῦ…
Δὲν τον ἐσκόρπισαν οἱ ἄνεμοι… Οὔτε οἱ βροχές… Οὔτε οἱ σεισμοί…
Τὸν ἐσκόρπισαν χέρια, ἄς ποῦμε ἀνθρώπινα… Ἄς ποῦμε…
Διότι αὐτὰ τὰ χέρια μόνον ἀνθρώπων δὲν εἶναι…
Κτήνη, ἀνήθικα καὶ μιαρὰ ὑπανθρώπαρια… Συνέχεια

Ὅπως οἱ καλικάντζαροι βγαίνουν τὰ Χριστούγεννα, ἔτσι καὶ οἱ ἐθνομηδενιστὲς βγαίνουν τὸν Ὀκτώβριο

Η υπενθύμιση θετικών ιστορικών γεγονότων μέσα από εορταστικές εκδηλώσεις διαπαιδαγωγεί την κοινωνία η οποία τοιουτοτρόπως ψάχνει να εκφραστεί με θετικό τρόπο. Με τις εθνικές εορτές συντηρείται και δυναμώνει η αγάπη για την πατρίδα χωρίς να δημιουργούνται αρνητικά συναισθήματα για άλλους λαούς, αφού αν δεν αγαπάς την πατρίδα σου πολύ περισσότερο δεν θα σέβεσαι τις πατρίδες των άλλων;  Αλλά αυτό φαίνεται να αδυνατούν να κατανοήσουν πολλοί από τους διάσημους της κατεστημένης πολιτικής μας τάξης με αποτέλεσμα συχνά-πυκνά να έχουμε έντονα από αυτούς εκπεφρασμένες ενστάσεις οι οποίες όσο περισσότερο πλησιάζουμε στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου τόσο περισσότερο ακούγονται από διαφορετικές κατευθύνσεις σαν άναρθρες κραυγές για την ακύρωση της. Συνέχεια

Ὁ Πουκεβὶλ στὴν Ἢπειρο…

Τμῆμα ἀπὸ χάρτη Ἑλλᾶδος τοῦ Pouqueville, 1820

Ἦταν 15 Μαΐου τοῦ 1806, ὃταν κατέβηκα γιὰ πρώτη φορὰ στὸ Δελβινάκι. Μέχρι τότε δὲν εἶχα δεῖ στὴν Ἢπειρο παρὰ μόνο πόλεις καὶ χωριὰ χτισμένα σὲ μέρη ἀπόκρημνα καὶ πολλὰ ἀπ΄ αὐτὰ σκαρφαλωμένα στὶς κορφὲς τῶν βουνῶν σὰν ἀετοφωλιές. Βρῆκα ἓνα ἀπ΄ αὐτὰ τὰ χωριὰ στὸ βάθος μιὰς χούνης καὶ κρυμμένο μέσα σ΄ἓνα βαθούλωμα, κλεισμένο ὁλόγυρα ἀπὸ βράχους, ποῦ ἒμοιαζαν σὰν νὰ θέλουν νὰ τὸ κρύψουν ἀπὸ τὶς ἀναζητήσεις τῶν ταξιδιωτῶν. Οἱ κάτοικοί του γιόρταζαν. Εἶχαν πανηγύρι.  Συνέχεια

Ἕνα κρανίον ποὺ …διηγεῖται ἱστορίες!

Ὁ τίτλος κάπως ….παραπλανητικός, ἀλλὰ διόλου ἀπέχων ἐκ τῆς πραγματικότητος. 
Ἀναφέρομαι, ὅπως ἄλλως τὲ βλέπετε καὶ στὴν φωτογραφία, στὸ κρυστάλλινον κρανίον τοῦ Yucatan. (Βρέ τί μοῦ θυμίζει πάλι αὐτό τό ὄνομα;)
Ἕνα κρανίον ἀρχαιότερον τῶν Μάγιας, κι ἄς εὑρέθη στὴν περιοχή τους.
Συνέχεια