Ἡ Ἑλληνικότης εἶναι αἴσθημα ἤ συνείδησις;

Σήμερα γράφει ὁ Φειδίας μίαν ὑπέροχη …σύνθεσιν! Ἐγὼ δάκρυσα! Ἡ Ἑλληνικότης τί εἶναι; Αἴσθημα ἤ συνείδησις; Συνέχεια

Τί συμβαίνει στήν Ζάκρο καί τόν Τσούτσουρο;

Ἁπλῶς, ἑτοιμάζονται νά μᾶς σερβίρουν ὅτι θέλουν αὐτοί. Πρῶτα κάνουμε «λογοκρισία» καί μετά τά λέμε στά πρόβατα. Ἤ μπορεῖ νά μᾶς ἑτοιμάζουν σιγά σιγά καί γιά τά ἐξωγήινα. Παίζει κι αὐτό. Πάντως, κάτι συμβαίνει ἐκεῖ κάτω.

Τό Μουσεῖο Ἡρακλείου γιατί δέν ἔχει άνοίξει ἕξι χρόνια τώρα; Δέν χρειάζεται νά ἐπιδεικνύουμε τόν πολιτισμό μας; Δέν χρειάζεται νά κάνουμε ἐξαγωγή πολιτισμοῦ καί γνώσεως; Μόνο ἐξαγωγή ἀχρήστων ὀσφυοκαμπτῶν ἐθνοκηφήνων, κάνουμε. Αὐτούς ἔχουμε στήν πρώτη γραμμή γιά νά μᾶς διασύρουν καί νά μᾶς ὑπονομεύουν! Συνέχεια

Εὐρωπαϊκή κληρονομιά;

Τὴν φωτογραφία τὴν ηὗρα στὸ facebook (ἐδῶ) καὶ μὲ ἔπιασαν τὰ γέλια…
Διότι τίποτα περισσότερο δὲν θὰ μποροῦσα νὰ πάθω ἀπὸ τὸ νὰ γελάσω….
Ἔχουν, κατὰ μίαν ἔννοιαν, ἀπόλυτον δίκαιον οἱ ΕὐρωπΕοι ἐταῖροι μας.
Γιὰ νὰ γίνω σαφεστέρα, θὰ πρέπῃ νὰ σᾶς ἐξηγήσω τὸ σκεπτικό μου,…
Ποῦ ἦταν οἰ ΕὐρωπΕοι ἐταῖροι μας  ὅταν οἱ ΔΙΚΟΙ μας παπποῦδες ἔκτιζαν Παρθενῶνες; (Διότι οἱ Παρθενῶνες Συνέχεια

Γιαχβέ ἤ Διόνυσος;

Εἶναι ἕνα ἐρώτημα ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπασχολῇ ὅλους μας. Ἰδίως αὐτοὺς ποὺ θεωροῦν πὼς πιστεύουν σὲ ἕναν θεὸ ἀδιαπραγμάτευτον καὶ μὴ ἀμφισβητήσιμον.
Γιαχβέ λοιπόν ἤ Διόνυσος; Ἴακχος ἤ Διόνυσος; Μήπως συζητᾶμε γιά τό αὐτόν πρόσωπο; Καί μήπως ἀκόμη ἀναζητοῦν οἱ Ἑβραῖοι τό πραγματικό ὄνομα τοῦ θεοῦ τους; (Αὐτὸ τὸ τελευταῖο δὲν μᾶς ἀφορᾶ, ἀλλὰ ἀπαιτεῖται νὰ τὸ γνωρίζουμε γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ βάζουμε σὲ ἄλλες βάσεις τοὺς συλλογισμούς μας!)

Συνέχεια

Τὰ ἀνύπαρκτα ὅργια τῶν προγόνων μας.

Διαβάζοντας τὸ παρακάτω κείμενον, χαμογέλασα.
Ὄχι διότι ἔρχεται νὰ μοῦ παρουσιάσῃ κάτι ἄγνωστον, ἀλλὰ διότι θεωροῦσα ἐδῶ καὶ χρόνια ἔως δεδομένον πὼς τὸ ζήτημα τῆς εἰκόνος τῶν παππούδων μας ἔχει ἀποκατασταθεῖ ἀρκούντως στὶς συνεδήσεις τῶν συγχρόνων  Ἑλλήνων.
Ξέχασα φυσικὰ πὼς αὐτὸ ἀφορᾷ μόνον σὲ ἐμέναν.

Συνέχεια

Παγκόσμιος θησαυρὸς ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα!

Δὲν μπορῶ νὰ πῶ λόγια γιὰ τὴν γλῶσσα μου!
Οὔτε μπορῶ νὰ ἐξηγήσω μὲ κάποιον τρόπο αὐτὰ ποὺ αἰσθάνομαι ὅταν ταξειδεύω στὰ μονοπάτια της…
Θυμᾶμαι μόνον τὶς γενοκτονίες κάθε φορὰ ποὺ βάλλεται ἀπὸ κάποιον,  ἰδίως ἐγχώριον δοσίλογον!
Συνέχεια