Ποιός κλαίει;
Αὑτός πού ἔχασε τήν δουλίτσα του; Μήπως αὐτός πού ἔμεινε ἄστεγος;
Ἤ μήπως αὐτός πού εἶχε τρία κότερα καί τώρα, λόγῳ κρίσεως, δέν ἔχει οὔτε σωσίβιο;
Γιατί κλαίει; Δέν ἤξερε; Μά γιατί δέν ῥώταγε;
Οἱ ἐργολάβοι ἐκεῖ ἦταν πάντα… Ἴδια ὀνόματα… Ἴδιες τακτικές… Ἴδια ἀποτελέσματα…
Ποῦ ἤμασταν λοιπόν ὅταν ἀνέβαιναν καί κατέβαιναν οἱ κυβερνήσεις πού ἐμεῖς ἐξελέξαμε;
Σέ ἄλλον κόσμο;
Παγκόσμιος διακυβέρνησις, παγκόσμιος στρατός… Τώρα καὶ παγκόσμιος ἀστυνομία!!!
Τίποτα δὲν μὲ ξενίζει πλέον!
Τὸ μόνον ποὺ δὲν ἔχουν κάνῃ ἔως τώρα, εἶναι νὰ ἀρχίσουν τὰ παρανοϊκὰ παρακλάδια τῶν παρανοϊκῶν τοῦ πλανήτου, νὰ πατοῦν κουμπιὰ γιὰ νὰ τελειώνουν μὲ τὴν ἀνθρωπότητα μία καὶ καλή!
Η προηγούμενη κυβέρνηση μας έκανε μια και μόνο μεγάλη χάρη. Άφησε το θέατρο σκιών να πάει από κει πού ‘ρθε. Και μαζί εξοστρακίστηκαν και -επί χρόνια επιβεβλημένοι- «Έλληνες» ήρωες, όπως ο Καραγκιόζης, οι οποίοι δίδασκαν το δικό τους προσωπικό ύφος και ήθος. Αυτό μεταφράζεται σε μόνιμο φόβο που αιτίαζε σκύψιμο της κεφαλής στους αγάδες, πονηριά ως μέσο επιβίωσης και άνευ όρων αποδοχή της κακής στραβής κι ανάποδης Μοίρας.
Συνέχεια
«Κακὴ βία» ἡ ἐπίθεσις κατὰ Στρατούλη.
«Καλὴ βία» ἡ ἐπίθεσις κατὰ Καμίνη.
«Κακὴ βία» ἀπὸ τοὺς χρυσαυγίτες στὸ θέατρο Χυτήριο.
«Καλὴ βία» ἡ κατάληψις τῆς βίλλας Ἀμαλία. Συνέχεια
«O διασκορπισμός των πανεπιστημιακών σχολών σε τόσες πόλεις σε όλη τη χώρα δεν είναι καθόλου σωστή πρακτική. Μπορεί να δίνει λίγη ζωή στις μικρές πόλεις, αλλά φρενάρει την επιστήμη. Η μία ειδικότητα θα μπορούσε να σπρώχνει την άλλη αν βρίσκονταν σε άμεση επαφή. Είναι σχεδόν αδύνατο να συμβεί αυτό με τις σημερινές δομές.»
Τα παραπάνω, είναι άποψη ερευνητή του Δημόκριτου και δασκάλου του ανοιχτού πανεπιστημίου. Εκφράζει έτσι τη θέση πως το πανεπιστήμιο θα έπρεπε να είναι αυτό που λέει η λέξη. Σε μια εποχή ακραίας εξειδίκευσης, η συνεργασία επιστημόνων διαφορετικών ειδικοτήτων μπορεί να εκτοξεύσει συγκεκριμένους τομείς έρευνας. Υπάρχουν όμως και πρακτικά ζητήματα. Πανάκριβα μηχανήματα συχνά ταξιδεύουν την Ελλάδα από εργαστήριο σε εργαστήριο προκειμένου Συνέχεια
Τὸ ὅ,τι χιλιάδες συμπολίτες μας κατεστράφησαν ἀπὸ τὶς μὴ ὀφειλὲς τοῦ δημοσίου πρὸς αὐτούς, εἶναι κάτι ἀστεῖο.
Τὸ ὅ,τι γιὰ παράδειγμα γνωστός μου, καλλιεργητής, ἔχει λαμβάνειν 85.000 εὐρώπουλα ἀπὸ ἐπιστροφὴ ΦΠΑ δὲν μετρᾶ… Καλεῖται ὅμως ὁ ἀνθρωπάκος νὰ καταβάλῃ ἀποζημίωσι γιὰ ἠθικὴ βλάβη πρὸς τὸ δημόσιον, διότι δὲν θὰ εἶναι συνεπὴς στὶς ὑποχρεώσεις του ἀπέναντί του.
Νά μαντέψουμε τό γιατί; Μήπως διότι τό μετρητό του τό ἔχει τό δημόσιον καί τοῦ τό κρατᾷ ἄνευ λόγου κι αἰτίας; Μήπως τό ὅ,τι αὐτός ὁ φουκαρᾶς, καθῶς καί χιλιάδες σάν αὐτόν, ἔχουν φθάσῃ στό σημεῖον νά μή μποροῦν νά διαβιώσουν Συνέχεια
