(ἀπὸ τὸν τὸτε Ἀνθλγὸ τῆς 31 ΜΚ κ. Ἀ. Γεωργιάδη) 
«Εὑρισκόμασταν στὰ ὑψώματα Ἁγίου Σωζομένου. Ἀπὸ ἐκεῖ ἐκινηθήκαμε στὸν ἀνατολικὸ τομέα Λευκωσίας. Ὁ 13ος Λόχος Κρούσεως τῆς 31 Μοίρας Καταδρομῶν, ἐστάθμευσε στὸν χῶρο πέριξ τοῦ ἐργοστασίου ΒΑΚΟΥΛΑΚ, ἀνατολικῶς τῆς Ἀγλαντζιᾶς καὶ ἐπὶ τοῦ παλαιοῦ δρόμου Λευκωσίας Λάρνακος.
Στὶς 16 Αὐγούστου ἐλήφθη ἡ διαταγὴ γιὰ μετακίνησι. Μία διμοιρία ἐτέθημεν ὑπὸ διοίκησι μονάδος Τεθωρακισμένων. Ἐκινήθημεν πρὸς τὸ Πυροΐ. Μὲ δύο BTR καὶ ἕνα Τ34. Εἰσήλθαμε στὸ χωριό. Οἱ Τοῦρκοι, ἀπὸ τὸ ἀπέναντι ὕψωμα, ἄρχισαν νὰ μᾶς κτυποῦν μὲ πυρὰ ὅλμων. Ἐλάβαμε διαταγὴ γιὰ ὀπισθοχώρησι στὴν Ποταμιᾶ. Στὴν ἐπιστροφὴ μᾶς διέταξαν καὶ πάλι νὰ κινηθοῦμε πρὸς τὸ Πυρόι, μὲ ἐντολή, ἐὰν οἱ Τοῦρκοι δὲν εἰσῆλθσαν στὸ χωριό, νὰ ἐγκατασταθοῦμε ἐμεῖς.
Συνέχεια
Νά τιμήσω μήπως τούς νεκρούς τῆς Βορείου Ἠπείρου καί τῆς Μακεδονίας, τό 1900, πού ἐτοῦτες τίς ἡμέρες ἐδέχθησαν τήν χειρότερες, ἔως τότε, ἐπιδρομές τῶν πέριξ βαρβάρων; Πόσοι ἦσαν; Ἐμετρήθηκαν ποτέ; Καί ποιός τούς θυμᾶται σήμερα; Καί γιατί ἐξεχάσθησαν;
