Κλοπὴ Συμβόλων – Πεντάκτινος Ἀστὴρ ἤ Πεντάλφα

εἶναι ἑβραϊκὸν σύμβολον»

1.      Ἡ κρατοῦσα ἀντίληψις.

Ἡ παρουσίασις τοῦ παραπλεύρως συμβόλου εἰς τὴν συντριπτικὴν πλειοψηφίαν τῶν κατοικοῦντων τὴν χθόνα, ἐχεφρόνων, δὲν θὰ κομίση «γλαύκας εἰς Ἀθήνας» καὶ εἰς τὸ προφανὲς ἐρώτημα «γνωρίζετε τὸ σύμβολον τοῦτο;» ἡ ἀπάντησις θὰ εἶναι ἄμεσος «ναὶ· εἶναι ἡ πεντάλφα καὶ εἶναι ἑβραϊκὸν σύμβολον». Ἡ  τοιαύτη ὀνομασία τοῦ συμβόλου ἐτυμολογεῖται ἐκ τῶν πέντε (5) Α τὰ ὁποία σχηματίζονται ἀρχομένων ἐκ τῶν πέντε (5) κορυφῶν τοῦ ἀστέρος.Ὁ πεντάκτινος ἀστὴρ χαρακτηρίζεται ὡς Συνέχεια

Οἰκονομικὴ κρίσις. Ὀρισμός.

Οἰκονομικὴ Κρίσις – Ὁρισμὸς

Ὁ ὅρος τοῦτος εὑρίσκεται πλέον στὰ χείλη ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ καὶ τῶν Εὐρωπαίων. «Ἔχουμε οίκονομικὴκρίση» μᾶς λέγουν οἱ «ἁρμόδιοι».
Τί εἶναι ὅμως  ἡ «οἰκονομία» καὶ διατὶ εὑρίσκεται εἰς «κρίσιν»;

Ὁρισμὸςτῆς «Οἰκονομίας»

Ἐκτιμᾶται ὅτι τὸ προνόμιον ὁρισμοῦ τῆςἐννοίας τῆς λέξεως «οἰκονομία» ἀνήκει εἰς ἐκείνους οἱ Συνέχεια

Ἡ ἀλλαγὴ τῆς θέσεως τοῦ τόνου στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, καὶ ἡ δημιουργία θετικῆς ἤ ἀρνητικῆς ἐννοίας.

Η αλλαγή της θέσης του τόνου στην ελληνική γλώσσα, και η δημιουργία θετικής ή αρνητικής έννοιας.

Tου Αντωνίου Α. Αντωνάκου, Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου, Ιστορικού – Συγγραφέως

Η ελληνική γλώσσα λειτουργούσε ανέκαθεν με αυστηρούς κανόνες. Όταν όμως επεβλήθη αυτή η διαστρεβλωμένη εκτρωματική «δημοτικιά», η οποία ειρήσθω εν παρόδω ουδεμία…
σχέση έχει με την αληθινή γλώσσα του λαού, την πραγματική δημοτική, με τις αρχαιοελληνικές ρίζες, την γ΄ κλίση της, την ορθογραφία της, τις προθέσεις της κ.λπ., αυτό άλλαξε. Καταργήθηκαν γραμματικά μέρη αλλά και τμήματα των μερών τού λόγου, καταστρατηγήθηκαν και άλλαξαν γραμματικοί κανόνες, διαστρεβλώθηκαν ορισμοί και στοιχεία! Και μαζί με όλα αυτά, επεβλήθη και ο τονισμός τής προπαραλήγουσας. Έτσι, αφού βρήκαμε αλάτι, ας ρίξουμε και στα λάχανα, όπως λέει κι ο λαός μας.

Συνέχεια

Οἱ πέτρες «μιλοῦν» Ἑλληνικά

«…Ο Ινδοευρωπαίος  είναι ένα παραϊστορικό κατασκεύασμα, που έχει γεμίσει χιλιάδες σελίδες και μπαινοβγαίνει στις βιβλιοθήκες, χωρίς, τελικά, να βοηθήσει, με την παρουσία του, στη λύση προβλημάτων που σχετίζονται με τις ατελείωτες συζητήσεις για την εθνογένεση, τις εθνικές γλώσσες, την κοιτίδα των πολιτισμών και τον επιμέρους χαρακτήρα των ευρωπαϊκών λαών…» Γ. Χουρμουζιάδης, τέως βουλευτής Κ.Κ.Ε.

Έχουμε επανειλημμένως εκφράσει την άποψή ότι η ελληνική γλώσσα είναι πολύ αρχαιότερη από όσο προσπαθούν κάποιοι, εθελημένα ή αθέλητα, και χρησιμοποιώντας θεμιτά και αθέμιτα μέσα, να μας κάνουν να πιστέψουμε.

Η πλειοψηφία της επιστημονικής-φιλολογικής και κυρίως γλωσσολογικής κοινότητας είτε στηριζόμενη σε κατασκευάσιμαπαραποιημένα στοιχεία, είτε χρησιμοποιώντας ακλόνητα «επιστημονικά» δόγματα (δεν ωθούν τα νέα παιδιά σε ελεύθερη – αμερόληπτη έρευνα και δεν δέχονται καμία άλλη άποψη αντίθετη προς την δική τους, αλλά αντιθέτως επιχειρούν να υποβαθμίσουν την όποια «παρασπονδία» από μέρους των εκκολαπτόμενων επιστημόνων) επιβάλλουν άμεσα ή έμμεσα την κρατούσα παγιωμένη αντίληψη.

Δυστυχώς όμως γι αυτούς και ευτυχώς για εμάς υπάρχουν αναμφισβήτητα στοιχεία που εάν κάποιος μπει στην διαδικασία να ερευνήσει, θα του ξετυλίξουν ένα τεράστιο και όμορφο «παραμύθι» που φτάνει χιλιάδες χρόνια πριν…

Οι «πέτρες μιλούν» καταρρίπτοντας κάθε μύθο περί φοινικικής προέλευσης του αλφαβήτου μας. (Πληροφορίες από το βιβλίο του Χ. Λαγού «Ελληνική Γραφή»)

–          Ελληνικά γράμματα σε αγγεία της Μήλου

Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Συνέχεια

Στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο ὑπάρχει γραφὴ 4000 χρόνια πρὸ τῆς σουμεριακῆς!

Η επιγραφή του Δισπηλιού Καστοριάς (6ης χιλιετίας π.Χ.) και το κείμενό της. Αγνοείται η τύχη της; Γιατί δεν απαντά καθαρά του Αριστοτέλειον Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Η επιγραφή του Δισπηλιού Καστοριάς (6ης χιλιετίας π.Χ.) και το κείμενό της. Αγνοείται η τύχη της; Γιατί δεν απαντά καθαρά του Αριστοτέλειον Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

«Ὑπάρχει μία φυλὴ ἀνθρώπων, 

μία φυλὴ θεῶν…»

Ξεκινῶ ἔτσι, διότι μόνον αὐτὸ αἰσθάνομαι γιὰ αὐτὴν τὴν φυλή. 
Μία φυλὴ θεῶν.
Μία φυλὴ τέτοια ποὺ ἐὰν δὲν ὑπῆρχε αὐτή, τότε τίποτα στὸν πλανήτη δὲν θὰ ὑπῆρχε, πέραν τῶν δένδρων, τῶν σπηλαίων καὶ τῶν κτηνῶν…
Μία φυλὴ ποὺ ἐὰν δὲν εἶχε ἐπινοήσῃ  τὴν γλῶσσα της, στὸν πλανήτη δὲν θὰ ὑπῆρχε σκέψις, ἐπιστήμη, φιλοσοφία, τέχνες, πολιτισμός, τεχνολογία…
Μία φυλὴ ποὺ δίχως της δὲν θὰ μιλούσαμε γιὰ τὸν ἄνθρωπο διόλου, διότι δὲν θὰ διέφερε ἀπὸ κάθε ἄλλο τῆς φύσεως ζῶον.

Συνέχεια

Ἑλληνικὴ γλῶσσα, νικήτρια τοῦ θανάτου.

Ἑλληνικὴ γλῶσσα: «νικήτρα τοῦ θανάτου»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Διαβάστε καὶ ρουφῆξτε τὸ κατωτέρω ἄρθρο τοῦ Δημ. Νατσιοῦ. Καὶ σκιρτῆστε ποὺ ἀκόμα ὑπάρχουν ψυχωμένοι ἄνθρωποι στὴν Ἑλλάδα, λεβέντες καὶ ὄμορφοι στὴν ψυχή καὶ γενναῖοι στὸ φρόνημα. Καὶ ἀνυποχώρητοι στὶς ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ.

Συνέχεια