Μᾶλλον ἀδυνατοῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸν «ἰδεολογικό» μεσαίωνα ποὺ ἀπολαμβάνουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, οἱ (ἂς ποῦμε) φυσικοὶ κληρονόμοι τῶν ἐκπολιτιστῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων.
Ἕναν μεσαίωνα ποὺ δὲν ἀπειλεῖ πλέον ἐμᾶς διότι ἁπλούστατα τὸν βιώνουμε.
Ἐὰν λοιπὸν μᾶς ἀναστατώνουν εἰκόνες σὰν κι αὐτήν:
Παρὰ πολὺς κόσμος μπερδεύει συστηματικὰ τὸν Καρανίκα μὲ τοὺς Καρανίκες. Ὅταν λέμε καὶ γράφουμε «Καρανίκας» ἐννοοῦμε σχεδὸν πάντα Καρανίκες. Καὶ αὐτὸ ἀρκετοὶ δὲν τὸ καταλαβαίνουν.
Διότι ὁ Καρανίκας ἔχει πάψη ἀπὸ καιρὸ νὰ εἶναι πρόσωπο ὑπαρκτό, μὲ σάρκα καὶ ὀστᾶ καὶ ἀποτελεῖ ἰδέα, σύμβολο καὶ ὀνομασία μιᾶς ὁλοκλήρου εὐγενοῦς τάξεως ἀνθρώπων ποὺ παράγονται ἀπὸ τὰ κόμματά μας, κάθε ἀποχρώσεως. Συνέχεια
Λέγαμε λοιπὸν πὼς αὐτὴ ἡ …«ἀλληλεγγύη» τυγχάνει καὶ μεγάλων ἐπιδοτήσεων. Κρατικῶν κι εὐρωπαϊκῶν.
Ὑποστηρίζεται δὲ ἀπὸ ὅλα τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως, ἀποκρύβοντας πολλὲς ἐνδιαφέρουσες λεπτομέρειες γιὰ τὸν …ὄψιμο «ἀνθρωπισμό» τῶν …«προστατῶν» μας, ποὺ πάντα, πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς γιὰ ἐμᾶς, μεριμνοῦν, φροντίζουν, νομοθετοῦν μά, κυρίως, ἐντοπίζουν τρόπους χρηματοδοτήσεώς τους εἰς βάρος μας. Ἐμεῖς, οἱ πολλοί, πληρώνουμε. Αὐτοί, οἱ λίγοι κι …ἐκλεκτοί, ἀπολαμβάνουν.
Ὁ ἀνδρεῖος καὶ ὁ ἀγαθός, ὡς πρότυπα, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν ἦσαν γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες τρόπος ζωῆς, σκοπὸς καὶ χρέος. Κάθε οἰκογένεια, ἀπολύτως συνειδητά, μεριμνοῦσε γιὰ νὰ ἐκπαιδευθοῦν τὰ τέκνα της μὲ τέτοιον τρόπο, ποὺ πάντα, σὲ ὁποιανδήποτε συνθήκη, αὐτὰ τὰ τέκνα νὰ παραμένουν πυλῶνες ἰσχυροὶ τῆς μίας Ἱερᾶς Πατρίδος.
Ἡ ἔννοια τῆς Πατρίδος δέ, μὲ τὴν ὁποίαν τοπικὴ διαφορετικότητα, ἦταν κατὰ κύριον λόγο κοινὴ γιὰ ὅλους τοὺς πολῖτες μίας Πόλεως – Κράτους καί, οὐσιαστικῶς, λειτουργοῦσε ὡς καταλύτης γιὰ τὴν συνολικὴ συμπεριφορὰ τῆς Πόλεως στὰ Ἐθνικὰ ζητήματα καὶ στοὺς Ἐθνικοὺς κινδύνους. Ἀπόδειξις δὲ τούτου εἶναι οἱ Περσικοὶ Πόλεμοι, κατὰ τοὺς ὁποίους ὅσοι πράγματι ἔνοιωθαν Ἐλεύθεροι Ἕλληνες, συνεστρατεύθησαν μεταξύ τους, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν κοινὸ ἐχθρό, ποὺ ἔσερνε μαζύ του καὶ τοὺς προσκυνημένους ἑλληνοφώνους συμπατριῶτες τους. Συνέχεια
Ἕνα παλαιότερον κείμενον, ποὺ πιστεύω πὼς πρέπει συχνὰ πυκνὰ νὰ ἐπαναφέρω, διότι μᾶς δίδει ἀφορμὴ γιὰ ἐπὶ πλέον ἔρευνα καὶ προβληματισμούς.
Δὲν θέλω νὰ χαλάσω τὸ ἑορταστικὸ τῶν ἡμερῶν κλίμα καὶ πρὸς τοῦτο δὲν θὰ ὑπάρξουν περισσότερα σχόλια.
Μόνον ὑπενθύμισις… ἡμέρες ποὺ εἶναι… Συνέχεια
Θύματα παντοῦ!!! Ὁρατὰ καὶ μή. Ἐπίσημα κι ἀνεπίσημα.
Διότι τὴν σήμερον ἔνοχος εἶναι ὅποιος ἀρνεῖται νὰ παραιτηθῇ τοῦ φυσικοῦ του δικαιώματος στὴν ζωή.
Ἔνοχος εἶναι ὅποιος ἀρνεῖται νὰ ἀναγνωρίσῃ δικαίωμα ζωῆς καὶ θανάτου ἐπάνω του, σὲ ὅποιον ἐπιβουλεύεται τὴν ζωή του καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά του.
Ἔνοχος εἶναι ὅποιος δὲν παραδίδεται ἀμαχητὶ καὶ δὲν παραιτεῖται τῶν κόπων του μὲ χαρά…
Εἶναι βλέπετε καὶ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ποὺ ὅμως ἀναγνωρίζονται μόνον στὰ μέλη τῆς αὐτῆς συμμορίας. Ὅλοι οἱ ἄλλοι εἴπαμε… Ἔνοχοι… Δίχως εἰσαγωγικὰ βεβαίως βεβαίως…!!!
Συνέχεια
