Ὑπάρχει μία κραυγαλέα περίπτωσις στὰ δικαστικὰ δεδομένα, ποὺ ἂν καὶ ὁ ἀδικούμενος δικαστικῶς ἐδικαιώθη, ἐν τούτοις οὐδέποτε ἐφηρμόσθησαν οἱ δικαστικὲς ἀποφάσεις. Πρόκειται γιὰ τὸν καθηγητὴ Ἱστορίας Δημήτριο Μιχαλόπουλο, ποὺ ἐπὶ πλέον μὲ τιμᾶ μὲ τὴν προσωπική του φιλία, ἐδῶ καὶ χρόνια.
Το 1988 προκηρύχθηκε θέση αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με γνωστικό αντικείμενο την «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος». Υποψήφιοι για τη θέση αυτή ήταν οι Δημήτρης Μιχαλόπουλος, επίκουρος καθηγητής τότε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ο Αντώνης Λιάκος, επίσης επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τη θέση κατέλαβε ο Αντώνης Λιάκος, αντί για τον Δημήτρη Μιχαλόπουλο. Η εκλογή έγινε παράνομα, δηλαδή βάσει εισηγητικής εκθέσεως που είχε συνταχθεί από διμελή επιτροπή και όχι τριμελή, όπως ρητά ορίζει ο Νόμος. Συνέχεια
Ἀπὸ τὴν μία ἡ ἄνευ αἰδοῦς προπαγάνδα, ποὺ νυχθημερὸν μᾶς ἀποπροσανατολίζει μὲ ὅ,τι πιὸ ἄσχετον καὶ ἀνισόῤῥοπον, πρὸ κειμένου νὰ ἀπασχολούμεθα μὲ τὰ σκουπίδια ἀν τὶ μὲ τὶς ἀλήθειες.
Προσφάτως μάθαμε πὼς τὰ πιντιὰ τοῦ ΚΚΕ, μαζὺ μὲ τὰ ἄλλα τοῦ τΣΥΡΙΖΑ, ἠρνήθησαν νὰ παρευρεθοῦν καί, τελικῶς, νὰ ψηφίσουν ὑπὲρ τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς γενοκτονίας τῶν Ποντίων. Κατὰ τὰ γνωστὰ ὅμως σὲ ζητήματα Ἐθνικῆς Στρατηγικῆς ὄφειλαν καὶ ὀφείλουν ἅπαντα τὰ κόμματα νὰ ὑπηρετοῦν τὴν αὐτὴν γραμμή.