Εἶχα κάποτε ἓναν διδάσκαλο!

μένα άείμνηστος διδάσκαλός μου, ταν μουν στό δημοτικό, μο μάθαινε τήν γλώσσα μας μέ περηφάνια καί γάπη.

Μο μάθαινε νάγνωσι καί γραφή πό να ναγνωστικό γεμάτο πό εκόνες λλάδας.

Μο μάθαινε ρθογραφία ξηγντας μου τίς προθέσεις καί τίς παθήσεις τους.

Μο ξηγοσε μέ σαφήνεια  τήν πρόσθεσι, τήν διαίρεσι καί τόν πολλαπλασιασμό.

ταν πομονετικός στίς δυσκολίες μου κι νθαρρυντικός στίς προσπάθειές μου.

Μο μάθαινε στορία καί μο δειχνε τίς εκόνες το Κολοκοτρώνη, το Καραϊσκάκη καί το νδρούτσου.

Μο μίλαγε μέ περηφάνεια γιά τήν δόξα το ’40, τίς δάφνες το ’21 καί τίς περάνθρωπες Σαλαμίνες.

Μο ξηγοσε τί σήμαιναν ο Πλαταιές, Μαραθώνας, ο Θερμοπλες γιά λη τήν νθρωπότητα!

Μο μάθαινε νά εμαι περήφανη πού εμαι πόγονος τέτοιων ρώων!

Μέ κανε νά ασθάνομαι περήφανη κάθε φορά πού πετύγχανα κάτι καλό καί νά ζητ συγγνώμη σέ κάθε μου νοησία.

Μέ μαθε νά σέβομαι τόν διδάσκαλο μου γιά τήν συνολική του στάσι καί συμπεριφορά του.

Μο δίδαξε νά χω πάντα τό θρρος τς γνώμης μου καί νά παλεύω γιά τά δανικά μου!

Κι τσι πορεύτηκα!

Σήμερα, ναζητ ναν διδάσκαλο κι χι ναν δασκαλκο, μέ τό φανάρι…

ναζητ στω ναν πού νά κάν τά μισά πό σα κανε δικός μου διδάσκαλος!

Πού νά γαπά περισσότερο τά “παιδιά του” παρά τόν μισθό πού θά πέσ στό τέλος το μηνός!

Πού νά πιάν πό τό χέρι τά παιδιά πού δυσκολεύονται καί νά τά στηρίζ, δίχως νά πληρώνεται πί πλέον.

Πού νά χ στήν καρδιά του τήν λλάδα ταν διδάσκ κι χι τίς ντολές το πουργείου.

Πού νά μοιράζ γνώσεις κι χι πληροφορίες!

Πού νά χ τό θρρος τς γνώμης του καί νά μήν κρύβεται μέσα στήν γέλη!

Πού νά εναι καί διδάσκαλος καί πατέρας γιά τά “παιδιά του” κι χι κάτι ἀδιάφορο καὶ κουραστικό!

Πού νά σκέφτεται πρίν διδάξ κι χι νά λειτουργ ς πρόβατο!

Πού νά στέκεται μέσα στήν τάξι “καθαρός” κι χι σάν φερέφωνο κάποιου κομματικο μηχανισμο!

Πού νά ξέρ ὃτι τά “παιδιά του”  θά τόν νθυμονται συχνά μέ συγκίνησι κι χι μέ γανάκτησι…

ναν τέτοιον διδάσκαλο θέλω γιά τά παιδιά μου!

Γιά λα τά παιδιά!

Γιά νά μπορον κι ατά νά σχυρίζονται αριο τι “εχα κάποτε ναν διδάσκαλο!!!”

 

Φιλονόη

 

Υ.Γ.1. φιερωμένο μέ συγκίνησι στόν κύριο Γιργο, τόν παλαιό μου διδάσκαλο καί σέ λους τούς μεγάλους διδασκάλους το γένους!

Υ.Γ.2. πίσης φιερωμένο στήν λένη Φωκ καί τήν Χαρά Νικοπούλου! Καί σέ σους διδασκάλους σήμερα γωνίζονται γιά νά κρατήσουν ζωντανή τήν μνήμη τν παιδιν μας!

 


(Visited 22 times, 1 visits today)




2 thoughts on “Εἶχα κάποτε ἓναν διδάσκαλο!

  1. Αὐτός ἦταν καί ὁ δικός μου δάσκαλος γιατί ἒχουμε τήν ἲδια ἡληκία.
    Δυστυχῶς ὃμως ὁ δάσκαλος τῶν παιδιῶν μου ἂλλαξε πολύ.
    Μετά ἦρθαν καί τά ἐγγόνια.
    Ἐδῶ ἀνετράπηκαν τά πάντα.
    Ὁ δάσκαλος ἒγινε νεοταξίτης, ὑπάλληλος, ὁπαδός, συντεχνιακός, ἀνθρωπάκι χωρίς ζωντάνια, ὑπόληψι καί κοινωνική ἀποδοχή.
    Μηλάει μέ πάθος γιά τήν φούσκα τοῦ “Πολυτεχνείου” και ὑποβαθμίζει τίς μεγάλες μας ἐθνικές ἑορτές.
    Στήν τελευταία ἐκδήλωσι που ἒγινε γιά τήν 28η Ὀκτωμβρίου, μᾶς μίλησε γιά τήν “εἰρήνη”…
    Καί πληροφορηθήκαμε ἒμμεσα ὃτι οἱ Ἓλληνες, ὑπήρξαμε φιλοπόλεμοι το 40 !
    Τί κρῖμα ! Γι΄ αὐτή τήν παιδεία δέν θέλω να πληρώσω οὒτε πεντάρα.
    Νά γυρίσουμε ἐπειγόντως στα κρυφά σχολειά, ὃ,που ἐμεῖς που εἲχαμε τούς παλιούς δασκάλους, θα μεταφέρουμε τήν γνῶσι στά παιδιά μας.

Leave a Reply