Του Henry Laurens*
Το 1916, εν μέσω του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, το Λονδίνο και το Παρίσι διαπραγματεύονταν τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ένα πρώτο προσχέδιο εγκρίθηκε από τους διπλωμάτες Μαρκ Σάικς και Φρανσουά Ζωρζ-Πικό. Τελικά, τα σύνορα της Μέσης Ανατολής που χαράχτηκαν από τους νικητές μετά το τέλος της συρράξεως ήταν διαφορετικά. Όμως αυτή η μοιρασιά θα παραμείνει γνωστή με το όνομα «συμφωνίες Σάικς-Πικό». Συνέχεια
Οἱ νεότουρκοι εἶχαν ὡς στὸχο τους τὸν ἀφανισμὸ ὅλων τῶν «ξένων» ἀπὸ τὴν τουρκία.
Ἄρχισαν νὰ ἐκτοπίζουν τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὶς ἐστίες τους μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀσφάλειας τοῦ κράτους.
Ὅσοι ἄνδρες 20-45 ἐτῶν δὲν κατετάσσοντο στὸν τουρκικὸ στρατό, στέλνονταν στὰ «Ἀμελὲ Ταμπουροῦ», Συνέχεια
Χρυσό μετάλλιο μὲ ἀπεικόνιση τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου: Ἑλληνικό, Μακεδονία, 218-246 μ.Χ.
Ἡ θεὰ Νίκη κρατᾶ – προσφέρει στὸν Ἀλέξανδρο τὴν περικεφαλαίαν, ἐνῷ ἡ ἀσπὶς δείχνει Ἕλληνα πολεμιστὴ νὰ νικᾷ μία Ἀμαζόνα. Δὲν μπορῶ νὰ μὴν συσχετίσῳ τὴν εἰκόνα τῆς ἀσπίδος μὲ τὸν θάνατον τῆς Ἀμαζόνας Συνέχεια
«…Ἐμεῖς δὲν θὰ φύγουμε μακρυὰ πολὺ ἀπὸ τὸ παλαιό μας χωριό. Θέλουμε νὰ βλέπουμε. Ἀπέναντι θὰ κάνουμε νέο χωριό. Κτήματα δημόσια καὶ μοναστηριακὰ εἶναι ἐκεῖ. Χίλιες δραχμὲς ἅμα πάρῃ ὁ καθένας μας, θὰ φτιάξη τὸ σπιτάκι του κι ἔχει ὁ Θεός, ποῦ ξέρεις, νὰ ξαναπᾶμε γρήγορα στὴν Παλαιὰ Κουτσούφλιανη, ἐλευθερωμένη…»
Συνέχεια
Μαχητὲς… ὑπερήφανοι… πολεμιστές… κάποτε… Συνέχεια
Ἡ πέτρα ἄλλαζε συνέχεια μορφὴ στὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων. Ἀπὸ ὅπλο ἔγινε λατρεία, βοηθὸς, ἀκούραστος συνοδοιπόρος τῶν προγόνων, στὰ χρονικὰ μονοπάτια ποὺ ἐμεῖς ὀνομάζουμε «Περιόδους». 
Συνέχεια
