«Ἀγαπημένοι μου
ὁ θάνατός μου δὲν θὰ πρέπῃ νὰ σᾶς λυπήσῃ
ἀλλὰ νὰ σᾶς ἀτσαλώσῃ πιὸ πολὺ γι’ αὐτὴ τὴν πάλη
ποῦ διεξάγεται. Σφίξετε τὶς καρδιές σας καὶ
βγεῖτε παλληκάρια ἀπ’ τὴ νέα αὐτὴ δοκιμασία.
Ἔτσι θὰ μᾶς τιμήσετε καλλίτερα Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Περὶ τῶν Εὐέλπιδων καὶ τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ὕμνου.
Αὐτὲς τὶς ἡμέρες…
Εἶμαι κατηγορηματικὰ ἀντίθετος σὲ ὅσους ἐπιλέγουν ἀκριβῶς αὐτὲς τὶς ἡμέρες γιὰ νὰ κάνουν ἀντιθρησκευτικὸ καὶ ἀντιχριστιανικὸ show off γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ποὺ εἶμαι ἐξ ἴσου κατηγορηματικὰ ἀντίθετος στὸν ἄσφαιρο σαρκασμὸ κατὰ ὅποιας θρησκείας τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ θρησκεία αὐτὴ καὶ οἱ πιστοί της, τὴν τιμοῦν μέσα ἀπὸ κάποιο λατρευτικὸ τυπικό.
Τὴν ἴδια στιγμή, θεωρῶ αἰσχρὸ καὶ βαθύτατα ῥατσιστικὸ τὸ «ἔθιμο» τοῦ καψίματος τοῦ Ἰούδα καθὼς στοχοποιεῖ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς συγκεκριμένη φυλὴ καὶ χώρα.
(Γιὰ νὰ ἀποκρυπτογραφήσω λίγο τὴν πρώτη παράγραφο νὰ πῶ, πὼς κατὰ τὴ γνώμη μου οἱ «συντεταγμένες- ὀργανωμένες θρησκεῖες» ποὺ δροῦν ὡς «ἐπίσημη θρησκευτικὴ ἐπιλογὴ ἑνὸς Κράτους» συνιστοῦν ἔγκλημα κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητας).
Συνέχεια
Ἡ διαχρονικὴ δουλεία μας.
Ἡ δουλεία ἦταν πάντα ἕνα μέσον διαβιώσεως, συνήθως στὰ ὅρια τοῦ ὑπερμέτρου πλουτισμοῦ, γιὰ σχεδὸν ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς κοινωνίες, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν. Κάποτε, σὲ κοινωνίες ἀπολύτως βαρβαρικές, ὁ δοῦλος ἦταν ἀντικείμενον.
Σὲ ἄλλες πάλι, περισσότερο ἐκπολιτισμένες, ὁ δοῦλος ἦταν ἀνθρώπινον ὄν, ἀλλὰ δίχως πολιτικὴ ἐλευθερία. Μὲ δικαιώματα μέν, ἀλλὰ δίχως πολιτικὸ λόγο. Πρὸς τοῦτο στὴν Ἀθήνα τῶν κλασσικῶν χρόνων συναντᾶμε κοινωνίες ποὺ προστατεύεται ὁ δοῦλος, ἀλλὰ μὲ ὅριο τὴν ἀναγνώρισι τῆς δουλείας του. Νὰ μὴν βιάζεται δῆλα δή, ἀλλὰ νὰ παραμένῃ ἐντὸς τῆς κοινωνίας δουλεύοντας.
Ὅταν μὲ τὸ καλὸ ξεπεράσαμε τὰ χρονικὰ ὅρια τοῦ μεσαίωνος καὶ περάσαμε στὴν ἀναγνώρισι τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, τότε ἡ δουλεία ἄλλαξε ὄνομα καὶ οἱ δοῦλοι ἀνεβαθμίσθησαν σὲ …δουλευτές!!!
Δῆλα δή, καταχρηστικῶς, ἐργαζομένους. Διότι σήμερα δὲν πηγαίνουμε στὴν ἐργασία μας ἀλλὰ στὴν δουλειά μας. Ἄρα ἐξακολουθοῦμε νὰ παραμένουμε δοῦλοι, δίχως φυσικὰ νὰ ἔχῃ ἀλλάξῃ κάτι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν δούλων τῆς Ῥώμης.
Ἄνθρωποι κι ἀντικείμενα!
Οἱ ἀξίες μας, οἱ ἀνάγκες μας καὶ ἡ ἀξία μας ὡς ἄνθρωποι διαφαίνεται μέσα ἀπὸ τὶς πράξεις μας.
Πράξεις καθημερινές, ὄχι ἀπαραιτήτως ἀκραῖες, ὅπως ἡ εἰκόνα στὴν παραπάνω φωτογραφία.
Τί χρειάζεται ἀλήθεια ὁ ἄνθρωπος γιά νά ζήσῃ; Γιά νά λέγεται ἄνθρωπος;
Συνέχεια
Πέντε χιλιάδες χρόνια πρίν ἔζησε ὁ Ὅμηρος;
Ακόμα και οδικώς «ταξειδεύει» το αρνί προκειμένου να ψηθεί σύμφωνα με τα έθιμα της κάθε περιοχής (Φωτογραφία: Eurokinissi )
Βρὲ παιδιά, δὲν μᾶς τὰ λέτε καὶ τόσο καλά.
Τὴν μία τὰ τρωϊκὰ ἔγιναν τὸν 13ον αἰώνα πρὶν τὴν ἀρχὴ τῆς χρονολογίας μας.
Τὴν ἄλλην τὸν 18ον. Τὴν παρ’ ἄλλην τὴν 19ον.
Τώρα μᾶς ἀνακοινώνετε, μέσῳ μέσου ἐξημερώσεως τοῦ ΔΟΛου, πὼς ὅλα αὐτὰ συνέβησαν πρὸ πέντε χιλιάδων ἐτῶν. Δῆλα δὴ περὶ τὴν 3η χιλιετία.
Συνέχεια